Vanaf 2026 verdwijnen kansspelmerken van de voorkant van Premier League-shirts. Op papier lijkt dat een stevige ingreep, maar in de praktijk is het effect beperkt. Clubs mogen gokbedrijven namelijk nog steeds promoten via mouwsponsoring, trainingskleding, LED-borden en zelfs stadionnamen.
Aanleiding en timing
De beslissing uit 2023 kwam onder politieke en publieke druk. Het doel was om de zichtbaarheid van gokken onder jongeren terug te dringen, mede naar aanleiding van het Britse Gambling Act Review White Paper. De timing viel samen met de publicatie van dit beleidsdocument, waardoor de Premier League haar keuze kon presenteren als een vorm van zelfregulering en niet als een opgelegd verbod. Clubs wisten bovendien een overgangsperiode van drie jaar uit te onderhandelen, zodat bestaande sponsorinkomsten voorlopig behouden blijven.
Schijn of werkelijkheid?
Hoewel het verbod veel aandacht trok, blijkt de impact in de praktijk klein. Tijdens het seizoen 2024/25 hadden meer clubs dan ooit een shirtdeal met gokbedrijven. Bovendien sluiten teams tot op de dag van vandaag nieuwe contracten, zoals West Ham met BoyleSports en Nottingham Forest met Bally. Voor clubs is dit logisch: zolang het nog mag, willen ze de inkomsten maximaliseren.
Europese context
Andere landen gingen veel verder. Spanje en Italië verboden kansspelreclame grotendeels, terwijl Nederland strenge beperkingen invoerde. Deze maatregelen hadden echter ongewenste effecten: een groei van illegaal gokken en een verschuiving naar de zwarte markt. De Premier League kiest daarom voor een middenweg: de zichtbaarheid wordt symbolisch verminderd, maar de legale markt blijft aanwezig.
Nieuwe sponsors in aantocht
Als de goksector deels wegvalt, kunnen andere risicovolle sectoren instappen. Vooral cryptobedrijven worden genoemd als mogelijke opvolgers: ze beschikken over grote budgetten, zoeken bekendheid en hebben al hun weg naar voetbal gevonden. Ook gebruiken gokbedrijven creatieve routes zoals foundations en submerken om toch zichtbaar te blijven.
Conclusie
Het shirtverbod in de Premier League oogt als een stevige ingreep, maar verandert weinig aan de realiteit. Fans zullen gokreclames blijven zien, clubs behouden hun inkomsten en de sector blijft sterk aanwezig in het voetbal. Het is eerder een strategische balans dan een echte breuk: zichtbaar genoeg om kritiek te temperen, maar niet ingrijpend genoeg om de commerciële belangen te schaden.
Column: De KSA-mariniers in de duinen
Ja, het was wel weer een weekend. De KSA-mariniers hadden zich diep ingegraven in de duinen van Zandvoort. En wie liepen daar nietsvermoedend tegenaan? Juist: de uitvallende coureurs Lando Norris en Charles Leclerc. Voor ze hun helm goed en wel hadden afgezet, werden ze door de KSA-politie gefouilleerd op stickers en tattoos die misschien konden verwijzen naar gokken. Gelukkig kwamen er topadvocaten aan te pas, en jawel: de heren mochten weer vrij, terug de duinen in. Prachtig toch, een beetje maandagmorgenhumor.
Maar goed, na het lezen van dat hele verhaal over shirtverboden in de Premier League vraag je je toch af: zijn sommige diploma’s door bestuurders daadwerkelijk gehaald… of gewoon netjes aangeschaft bij de eerste de beste “opleider” met een printer? In Engeland dus géén goklogo’s meer op het shirt, maar wél gewoon op de mouw. Waar kennen we dat ook alweer van? Oh ja: Nederland. Alleen bij ons moet het dan wel via een staatsbedrijf of een partij die daar gezellig aan gelieerd is. Transparant beleid, noemen ze dat.
Zelfs Kim Jong-un zou het als blauwdruk gebruiken voor zijn voetbalclubs. Alles onder controle, en als het even kan: alleen via de juiste kanalen. Het doet denken aan de legendarische slogan: “Wij van WC-Eend adviseren WC-Eend.” Hier is dat vertaald naar: “Wij van de KSA adviseren reclamecode, maar alleen als het staatsgeurtje heeft.”
En dat hele geneuzel over “jongvolwassenen die beschermd moeten worden”? Kom op zeg. De jeugd van nu ziet op internet dingen waar ik op mijn 18e nog niet eens wist dat ze bestonden. Opvoeding is het sleutelwoord, niet verbieden. Want verbieden leidt altijd tot hetzelfde resultaat: kinderen die juist nóg nieuwsgieriger naar de snoeppot grijpen. En als je de KSA volgt, dan zou hun oplossing zijn: “We zetten de snoeppot gewoon in een ander kastje.” Briljant.
Maar goed, dat was de gekkigheid weer voor vandaag. Overheid, KSA, ambtenaren, politici: laat ons deze week vooral weer lachen.
