De Ksa betaalt, de onderzoeker onderzoekt en Bertha 26 vraagt zich af wanneer iemand eindelijk het echte probleem onderzoekt.

Boeren, burgers en buitenlui: mag deze domme boer ook eens onderzoek doen?

Boeren, burgers en buitenlui.

Het is weer column-dag.

Na een week vol analyseren van onderzoeken, interviews, rapporten, deskundigen, promovendi en feiten waarvan een eenvoudige boerenlul uit Twente soms niet begrijpt waarom ze als wereldschokkende ontdekking worden gepresenteerd.

Maar goed. Dat zal wel aan mij liggen.

Ik heb namelijk geen titel voor mijn naam.

Geen meester in de rechten. Geen advocaat-generaal. Geen officier van justitie. Geen senior juridisch adviseur. Geen verslavingsdeskundige. Geen gedragswetenschapper.

Ik heb verstand van andere dingen.

Een ontstoken uier bijvoorbeeld.

Bertha 26 had er vroeger regelmatig last van.

Bertha is overigens ook de naam die ik mijn vrouw soms liefkozend geef wanneer ze weer staat te loeien dat mijn column te hard is.

“Henk! Dit kun je toch niet opschrijven!”

Jawel Bertha.

Kijk maar.

De verkeerde hoorns op de koe

Tijdens mijn vakantie zat ik mij iets af te vragen.

Waarom zeggen mensen met indrukwekkende titels soms dingen waarvan je denkt: heb jij nou jarenlang gestudeerd om dát te bedenken?

Misschien zit daar wel het probleem.

We hebben in Nederland heel veel mensen die ontzettend veel hebben geleerd, maar soms bijzonder weinig hebben meegemaakt.

Ze hebben de complete boerenopleiding gevolgd, cum laude afgestudeerd, drie proefschriften geschreven over melkproductie en daarna nog een symposium bezocht over de maatschappelijke positie van de koe.

Alleen hebben ze nog nooit aan een uier gezeten.

Nog nooit met hun laarzen in de stront gestaan.

En nog nooit om drie uur ’s nachts een kalf uit een koe zien komen.

Voor de hogeropgeleiden die nu verbaasd kijken: zo’n kalf komt onder de staart vandaan.

Niet met een DHL-busje.

Misschien hebben we daar in Nederland inmiddels een klein probleem.

Heel veel boekenwijsheid.

Heel veel titels.

Heel veel onderzoeken.

En ondertussen steeds minder mensen die af en toe gewoon naar buiten lopen en kijken wat er werkelijk gebeurt.

Nederland Onderzoeksland

Neem de kansspelwereld.

Mijn God, wat kunnen wij onderzoeken.

Gisteren, 20 augustus, kwam de Kansspelautoriteit alweer met drie onderzoeken over minderjarigen en jongvolwassenen. Onderzocht werden onder andere het speelgedrag van 18- tot 24-jarigen bij legale aanbieders, MBO-studenten en de manier waarop minderjarigen met gokken in aanraking komen.

Volgens de Ksa blijkt onder andere dat gokken voor sommige jongeren behoorlijk genormaliseerd is. Ook blijkt 28 procent van de minderjarige MBO-studenten in het voorafgaande jaar te hebben gegokt.

Interessant.

Serieus onderwerp ook.

Lees het vooral zelf:

Kansspelautoriteit – Nieuwe inzichten in gokgedrag minderjarigen en jongvolwassenen

Maar terwijl ik zoiets lees, begint bij mij die vervelende boerenhersencel weer te werken.

Want we onderzoeken jongeren.

We onderzoeken jongvolwassenen.

We onderzoeken gokschade.

We onderzoeken sociale media.

We onderzoeken spelkenmerken.

We onderzoeken risicogedrag.

Straks onderzoeken we waarschijnlijk waarom een achttienjarige met een fatbike, een vape en drie blikjes energiedrank om half vier ’s nachts twintig euro op Barcelona zet.

Uitkomst onderzoek: jongeren vertonen soms risicovol gedrag.

Kosten onderzoek: graag overmaken na ontvangst van de factuur.

Nog vijf onderzoeken erbij

Want toevallig verscheen gisteren nóg een bericht.

Een subsidieaanvraag van Amsterdam UMC is gehonoreerd voor vijf onderzoeksprojecten rondom gokschade. Onderzocht gaat worden wie kwetsbaar is, welke invloed gokcontent heeft, hoe risico-informatie beter kan worden overgebracht, hoe verschillende factoren tot gokschade leiden en hoe risicovol speelgedrag eerder kan worden herkend.

Lees vooral ook dit artikel:

CasinoNieuws – Subsidieaanvraag Amsterdam UMC: vijf onderzoeksprojecten over gokschade

Ik heb overigens niets tegen wetenschappelijk onderzoek.

Laat dat duidelijk zijn.

Ik heb ook niets tegen onderzoekers die daarvoor betaald worden.

Een boer verbouwt mais voor geld. Een advocaat schrijft brieven voor geld. Een casino wil geld verdienen. En een onderzoeker doet onderzoek en krijgt daarvoor betaald.

Prima.

Maar laten we alsjeblieft ophouden alsof geld alleen bij commerciële bedrijven een motivatie mag zijn en iedereen die het woord “wetenschappelijk” op zijn visitekaartje heeft uitsluitend leeft van bronwater, idealisme en twee volkoren crackers.

Ook in onderzoeksland moet de schoorsteen roken.

En toen kwam de computer

Maar de mooiste van deze week moest nog komen.

Trouw schreef over een nieuw computermodel waarmee verslavingsgevoelig gokgedrag beter herkend zou kunnen worden.

Het model werd ontwikkeld door Charles de Leau van de Universiteit van Amsterdam, samen met hoogleraren Reinout Wiers en Johan Bollen. Het onderzoek kreeg financiering via ZonMw uit het Verslavingspreventiefonds van de Ksa.

En toen kwam de zin waarbij mijn boerenwenkbrauw langzaam richting hooizolder ging.

Voor het model zijn de inzetten geanalyseerd van spelers bij dertien Nederlandse legale online casino’s, over twee jaar.

Dat is geen klein databestandje. Dat is serieus onderzoek.

CasinoNieuws legt het onderzoek hier uitgebreid uit:

CasinoNieuws – UvA lanceert open-source-model voor online gokgedrag

En laat ik eerlijk zijn: een onafhankelijk open-source-model waarmee toezichthouders kunnen controleren of legale aanbieders hun zorgplicht behoorlijk uitvoeren, kan nuttig zijn.

Daar zit mijn probleem dus niet.

Mijn vraag is veel eenvoudiger.

Waar is de illegale markt?

LEGAAL en ILLEGAAL

Ik schrijf het even groot, speciaal voor Den Haag.

LEGAAL.

Daar hebben we gegevens.

Daar hebben we vergunninghouders.

Daar hebben we toezicht.

Daar hebben we leeftijdscontrole.

Daar hebben we Cruks.

Daar hebben we stortings- en speellimieten en zorgplichtregels.

Daar kunnen gegevens worden opgevraagd.

En blijkbaar kunnen onderzoekers zelfs miljoenen transacties analyseren om te ontdekken welke patronen voorafgaan aan problematisch speelgedrag.

Prachtig.

Maar dan hebben we ook nog:

ILLEGAAL.

Daar wordt het opeens een stuk ingewikkelder.

Geen Nederlandse vergunning. Geen reguliere Nederlandse toezichtrelatie zoals bij een vergunninghouder. Cruks biedt daar geen toegangsblokkade. En juist daar moet je dus misschien nóg nieuwsgieriger naar zijn.

CasinoNieuws had deze week een bijna absurd voorbeeld: een illegale affiliate gebruikte 1113.nl, één cijfer verschil met 113.nl van 113 Zelfmoordpreventie, om reclame te maken voor illegale online casino’s. 113 liet weten te onderzoeken welke actie mogelijk is.

Lees dat verhaal hier maar:

CasinoNieuws – 113 onderzoekt stappen tegen illegale affiliate met gelijkende URL

Dát is de wereld waarvan deze domme boer graag meer wil weten.

Hoe groot is die markt werkelijk?

Hoe komen Nederlandse spelers daar terecht?

Hoeveel probleemspelers wijken na maatregelen bij legale aanbieders uit naar illegale websites?

Hoe effectief wordt daartegen opgetreden?

En vooral: hoeveel geld stoppen we in onderzoek naar die kant van de markt, vergeleken met het eindeloos verder analyseren van de partijen waarvan de toezichthouder de gegevens al kan krijgen?

Dat lijkt mij geen anti-wetenschappelijke vraag.

Dat lijkt mij gewoon boerenlogica.

De Ksa als onderzoeksassistent

En dan kom ik toch weer bij mijn vrienden in Den Haag.

De Kansspelautoriteit.

Een organisatie die op haar eigen website zegt toezicht te houden op “betrouwbare kansspelen, transparante aanbieders” en goede bescherming van spelers.

Mooi woord trouwens.

Transparant.

Ik moet altijd een beetje glimlachen wanneer ik dat woord bij de Ksa lees.

Bij onderzoeken mag de wereld kennelijk worden doorgelicht met machine learning, algoritmes, datasets en miljoenen inzetten.

Maar zodra deze boerenlul met een Woo-verzoek aankomt, verandert machine learning soms gevoelsmatig in machine lakking.

Zwart.

Zwart.

Zwart.

Nog een stukje zwart.

En onderaan:

“Met vriendelijke groet.”

Misschien moet ik mijn Woo-verzoeken voortaan geen Woo-verzoeken noemen.

Misschien moet ik ze wetenschappelijk onderzoek noemen.

“Geachte heer Groothuizen,

Hierbij vraag ik subsidie aan voor een longitudinaal kwalitatief onderzoek naar het natuurlijke gedrag van de Kansspelautoriteit wanneer een burger een vervelende vraag stelt.”

Onderzoeksvraag één:

Hoe snel kan een overheidsorganisatie het woord transparantie uitspreken zonder zelf transparant te worden?

Onderzoeksvraag twee:

Hoeveel zwarte lak is noodzakelijk voordat een document wetenschappelijk gezien geen document meer is?

Onderzoeksvraag drie:

Kan een Woo-termijn worden gemeten in dagen, maanden of uitsluitend in geologische tijdperken?

Ik denk dat ik kans maak op subsidie.

The banks and all other crazy Henkies are my friends

Misschien moet ik het groter aanpakken.

Een compleet onderzoeksprogramma.

Titel:

The banks and all other crazy Henkies are my friends.

Onderzoek naar de Ksa.

Niet vóór de Ksa.

Niet dóór de Ksa.

Maar naar de Ksa.

Geef mij toegang tot de papierwinkel.

De interne mails.

De onderzoeken.

De beslissingen.

De onderbouwingen.

De zoekslagen.

De stukken waarvan wordt gezegd dat ze niet bestaan.

En de stukken die na lang zoeken misschien toch ergens achter een digitaal archiefkastje blijken te liggen.

Ik heb geen algoritme nodig.

Geen machine learning.

Geen promovendus.

Geef mij een overall, een paar rubberlaarzen en toegang tot de stal.

Deze boer ruikt vanzelf waar de mest ligt.

En voor alle duidelijkheid: mest is nuttig.

Je kunt er gras mee laten groeien.

Mais mee verbouwen.

Bloemen mee bemesten.

Dat kun je van sommige rapporten niet eens zeggen.

Mijn aanbod aan Michel

Daarom sluit ik vandaag positief af.

Want met liefde vang je meer vliegen dan met azijn.

Dus beste Michel Groothuizen, hier is mijn spreuk van de week:

Groothuizen Laat mij jou eens uitpluizen.

Volledig onafhankelijk natuurlijk.

Ik kom zonder advocaat.

Zonder hoogleraar.

Zonder onderzoekscommissie.

Ik neem alleen een schrijfblok mee.

Jij zet de archiefkast open en ik stel wat vragen.

Een beetje zoals Fred uit B&B Vol Liefde met zijn verhalen over verbinding, gevoel en diepgang, terwijl half Nederland denkt: Fred, volgens mij wil jij uiteindelijk gewoon weten of Doete blijft slapen en dan op Freds matrasje hahaha.

Zo heb ik dat met de Ksa.

Jullie mogen mij drie uur vertellen over beleid, toezicht, bescherming, onderzoeken, modellen, strategieën, evaluaties en maatschappelijke verantwoordelijkheid.

Prima.

Maar uiteindelijk heb ik maar één simpele boerenvraag:

Mag ik de stukken even zien?

Ik wacht rustig op antwoord.

Maar ik vermoed dat mijn gierput eerder vol is.

ik ga koffie drinken met en bij Bertha.