Geef Henki wat-ie wil en de Ksa gaat ter ziele
Soms hoef je helemaal geen Woo-verzoek meer uit te leggen.
Je hoeft alleen maar de jaartallen achter elkaar te zetten.
Dat lukt zelfs een Twents boertje.
Cash Center wordt aangepakt.
Volgens Ksa-inspecteur Cor Roeleveld was Cash Center een betaaldienstverlener. Niet volgens mij, niet volgens een advocaat die ik toevallig aardig vind en ook niet volgens tante Truus op Facebook.
Volgens een inspecteur van de Kansspelautoriteit.
Onder ede verklaard.
Een betaalprovider dus.
En wat doet onze Kansspelautoriteit vervolgens met andere betaaldienstverleners?
Daar wordt het verhaal ineens een stuk vriendelijker.
In 2022 schrijft de Ksa vier betaaldienstverleners aan die voorkomen op illegale goksites.
Een briefje.
Jongens, zouden jullie daarmee willen stoppen?
En als jullie niet luisteren, dan kunnen we altijd nog eens kijken naar een bindende aanwijzing, een dwangsom of misschien zelfs een boete.
Keurig.
Beschaafd.
Geen stormram.
Geen honderden Cash Centers van de markt.
Geen ondernemers die jaren later nog steeds bij rechters moeten uitleggen wat hun bedrijf eigenlijk deed.
Gewoon eerst even waarschuwen.
En het mooiste komt daarna.
In het jaarverslag over 2023 schrijft dezelfde Kansspelautoriteit trots dat sancties tegen betaaldienstverleners helemaal niet nodig waren.
De betaalmogelijkheden waren verdwenen.
Mooi toch?
Kopje koffie erbij.
En ondertussen werkt de Ksa gezellig samen met Mastercard, Visa en Currence, het bedrijf achter iDEAL.
Informatie uitwisselen.
Overleggen.
Samenwerken.
Bruggen bouwen.
Ik begin het systeem langzaam te begrijpen.
Als je groot genoeg bent heet het blijkbaar samenwerken.
Ben je Cash Center, dan heet het faciliteren.
Maar nu komt het leuke gedeelte.
Want dit is niet een verhaaltje dat Henki op een regenachtige zondagmiddag heeft verzonnen.
Dit komt uit Woo-verzoek 23691.
Mijn Woo-verzoek.
Op 25 augustus 2026 publiceerde de Kansspelautoriteit het besluit op bezwaar bij Woo 23691. Het verzoek gaat over interne documenten en correspondentie tussen de Ksa, het Openbaar Ministerie, banken, andere toezichthouders en overheidsinstanties over de bestuursrechtelijke en strafrechtelijke aanpak van betalingsfacilitatie via banken en betaaldienstverleners.
En de periode?
Van 1 april 2012 tot en met 12 januari 2026.
Vijftien jaar financiële handhaving in één Woo-dossier.
Wie het niet gelooft, hoeft mij niet op mijn blauwe ogen te geloven.
Ga gewoon naar de website van de Kansspelautoriteit.
Zoek op:
Woo 23691.
Daar staat-ie.
Zwart op wit.
Nou ja, voor zover de Ksa het niet zwart heeft gemaakt natuurlijk.
En voor alle duidelijkheid, voordat de Ksa straks ook mijn naam nog zwartlakt:
dat Woo-verzoek heb ík gedaan.
Henki.
Henk ten Voorde.
Geen geheimzinnige belanghebbende.
Geen anonieme verzoeker.
Geen bescherming persoonsgegevens nodig.
Geen zwart blokje over mijn naam.
Ik schaam mij er namelijk helemaal niet voor dat ik wil weten wat een overheidsinstantie heeft gedaan.
Integendeel.
Zet mijn naam er maar boven.
Met hoofdletters als het makkelijker leest.
HENK TEN VOORDE HEEFT WOO 23691 INGEDIEND.
Niks verstoppen.
Niks zwartlakken.
Niks moeilijk doen.
En vooral: niks liegen.
Ik vraag gewoon om documenten.
Documenten van een overheid die beslissingen heeft genomen met enorme gevolgen voor bedrijven en mensen.
En dankzij die openbaarmaking weten we nu dus iets meer.
CasinoNieuws dook op 2 september, vandaag dus, in de openbaar gemaakte stukken en kwam met een prachtig kopje:
“Ksa en OM onderzochten strafrechtelijke mogelijkheden tegen PSP’s.”
PSP.
Payment Service Provider.
Voor Henki: betaaldienstverlener.
Hé.
Waar heb ik dat woord eerder gehoord?
O ja.
Cash Center.
Volgens Ksa-inspecteur Cor Roeleveld.
Onder ede.
De Ksa en het Openbaar Ministerie blijken in 2025 nog bezig te zijn geweest met de vraag hoe betaaldienstverleners achter illegale goksites konden worden aangepakt.
Ze brachten PSP’s in kaart.
Ze wilden weten welke Nederlandse spelers welke PSP gebruikten.
Ze wilden via het Financial Expertise Centre met banken praten.
Ze wilden banken vragen relaties met bepaalde partijen te verbreken.
En ze keken zelfs of de Wwft misschien een basis kon zijn voor een strafzaak tegen financiële partijen.
Maar let vooral op deze.
Men vroeg zich intern óók af of zo’n strafrechtelijke aanpak eigenlijk wel verstandig was voor de relatie met de financiële sector.
Pardon?
Voor de relatie?
Nu wordt Henki nieuwsgierig.
Waar was die bezorgdheid over “de relatie” toen Cash Center werd aangepakt?
Waar was het overleg?
Waar was de waarschuwing?
Waar was:
“Beste meneer Ten Voorde, wij denken dat uw betaaldienstverlening mogelijk ongewenst is. Zullen we eerst eens praten?”
Ik kan mij die brief niet herinneren.
Misschien ligt hij nog ergens in New Babylon.
Waarschijnlijk naast het onderzoek naar Cash Center dat niemand kan vinden.
En ik denk dat menig lezer inmiddels langzaam begint door te krijgen welk spelletje hier gespeeld is.
En misschien nog steeds wordt gespeeld.
Want iedere keer wanneer je één stukje papier boven tafel krijgt, ontstaat er geen antwoord.
Er ontstaan drie nieuwe vragen.
Iedere keer wanneer Henki vraagt:
“Laat mij gewoon zien waarop jullie dit hebben gebaseerd”,
lijkt ergens in Den Haag een rood lampje te gaan branden.
PAS OP.
TRANSPARANTIE.
Want stel je toch eens voor.
Ze geven Henki wat-ie wil.
Ze laten de stukken zien.
Ze laten zien wie wat heeft besloten.
Wie welk onderzoek heeft gedaan.
Wie de conclusie “onlosmakelijke verbinding” heeft bedacht.
Wie dat heeft gecontroleerd.
Wie dat heeft goedgekeurd.
En waarop het allemaal was gebaseerd.
Dan zou zomaar kunnen blijken dat de werkelijkheid iets minder stevig in elkaar zit dan het verhaal dat jarenlang aan rechters, bedrijven en burgers is verteld.
En dát is volgens mij waar de angst zit.
Geef Henki wat-ie wil en de Ksa gaat ter ziele.
Niet letterlijk natuurlijk.
Maar misschien wel het keurige verhaal.
Misschien wel de zorgvuldig opgebouwde versie van de werkelijkheid.
Misschien wel dat beeld van een toezichthouder die alles onderzocht, controleerde, afwoog en pas daarna ingreep.
En voor de mensen die nu denken:
“Ja ja Henki, mooie verhalen, maar waar zijn die verklaringen dan?”
Ook daar hoeven we niet geheimzinnig over te doen.
Wie zwart op wit de verklaringen onder ede van de vier Ksa-inspecteurs wil lezen, kan ze van mij krijgen.
Gewoon een berichtje.
Een belletje.
Een appje.
Of, nog leuker, stuur mij maar een TikTok.
Want als ik de media moet geloven, stikt het daar inmiddels van de gokgerelateerde zaken.
Dus vooruit.
Geen zwarte lak.
Geen privacy-excuus.
Geen “document valt buiten de reikwijdte”.
Gewoon de verklaringen.
Lezen.
Zelf beoordelen.
En daarna mag iedereen voor zichzelf bepalen of er werkelijk zo’n degelijk onderzoek naar Cash Center is gedaan als jarenlang werd voorgesteld.
Ik heb er niets aan om stukken achter te houden.
Ik wil juist dat mensen ze lezen.
Want hoe meer mensen de stukken zelf zien, hoe minder ruimte er overblijft voor mooie overheidsverhalen.
En hetzelfde geldt voor deze nieuwe openbaring.
Lees Woo 23691 zelf.
Lees wat de Ksa en het OM jaren later nog bespraken over banken en betaaldienstverleners.
En leg dat daarna eens naast de manier waarop Cash Center werd aangepakt.
Dan hoef ik u verder weinig meer uit te leggen.
Want dát is inmiddels de vraag die niet meer weggaat:
waarom werd Cash Center anders behandeld dan andere betaaldienstverleners?
Als Cash Center volgens de eigen inspecteur een betaaldienstverlener was, waarom kreeg Cash Center dan niet dezelfde bestuurlijke route die de Ksa later bij andere betaaldienstverleners zelf beschrijft?
Waarom waarschuwen bij de één en hard ingrijpen bij de ander?
Waarom overleg met banken, Visa, Mastercard en iDEAL, terwijl rondom Cash Center jarenlang het beeld wordt neergezet van een partij die onlosmakelijk verbonden zou zijn geweest met illegaal gokken?
Waren die andere betaaldienstverleners te groot?
Was de Ksa daar te bang voor?
Of waren dat toevallig de vrienden uit de financiële wereld?
Want woorden krijgen achteraf soms een prachtige betekenis.
The banks are my friends.
Gezellig.
Maar waar was de vriendschap met Cash Center?
En vooral:
waar is het onderzoek waarop dat verschil in behandeling is gebaseerd?
Dat is geen ingewikkelde vraag.
Ik hoef geen 46 pagina’s juridische mist.
Geen PowerPoint.
Geen studiedag.
Geen congres in Kopenhagen.
Eén document is voldoende.
Laat mij het onderzoek zien waarin de Ksa vóór de aanpak van Cash Center heeft vastgesteld:
- wat Cash Center precies deed;
- waarom Cash Center juridisch méér deed dan neutraal betalingsverkeer verzorgen;
- welke alternatieve betaalmethoden bij de gokaanbieder zijn onderzocht;
- waarom Cash Center anders moest worden behandeld dan andere betaaldienstverleners;
- en wie binnen de Ksa het verhaal van de “onlosmakelijke verbinding” heeft vastgesteld en goedgekeurd.
Dat onderzoek zoek ik inmiddels al een tijdje.
De Ksa trouwens blijkbaar ook.
En ondertussen krijg ik zwarte lak.
Privacy.
Uitstel.
Afbakeningen.
Deelbesluiten.
Nieuwe deelbesluiten.
Nog meer deelbesluiten.
En heel veel uitleg waarom iets vooral niet gewoon zichtbaar kan worden gemaakt.
Maar jongens, ik zal het nog één keer heel eenvoudig maken.
Ik was de aanvrager.
Woo 23691 is mijn verzoek.
Mijn naam mag erop.
Mijn vragen mogen erop.
Mijn kritiek mag erop.
Ik verstop mij nergens achter.
Doe hetzelfde eens met jullie antwoorden.
Want angst om ook maar een stukje van de waarheid te moeten laten zien?
Ik vind het walgelijk.
Een overheid hoort niet bang te zijn voor openheid.
Een overheid hoort bang te zijn voor wat er gebeurt wanneer blijkt dat zij die openheid jarenlang heeft vermeden.
Michel Groothuizen kan ondertussen rustig vrienden blijven maken in de financiële wereld.
Prima.
The banks are my friends.
Henki houdt het eenvoudiger.
Woo 23691.
Show me the investigation.
En zolang dat onderzoek niet boven tafel komt:
kiss my ass.