Zonder onnodige vertraging — behalve als het een Woo-verzoek is

Er is feest.

Op 1 oktober bestaat de gereguleerde Nederlandse online gokmarkt vijf jaar.

Vijf jaar.

Dat is in Kansspelautoriteit-termen ongeveer de tijd die nodig is om drie Woo-verzoeken, twee zoekslagen en een automatisch antwoord van de klantenservice te produceren.

Maar vooruit.

Er mag gevierd worden.

Acht online gokbedrijven kregen inmiddels een nieuwe vergunning voor vijf jaar.

Vijf jaar.

Gewoon pats.

Tot 2031.

Kennelijk kan er bij de Kansspelautoriteit dus behoorlijk vooruit worden gekeken.

Dat stelt mij gerust.

Want zelf wacht ik nog op de volledige afhandeling van een Woo-verzoek uit maart 2025!!!!!!!

Niet 2026.

2025!!!!!!

Voor de jongere lezers: dat was vroeger.

In die tijd hadden we ook al internet, e-mail en computers.

Sterker nog, volgens mij bestonden PDF-bestanden toen ook al.

Mijn verzoek heeft nummer 19481 en een deel daarvan moet volgens de meest recente planning ergens richting eind december 2026 worden afgehandeld.

Als alles goed gaat.

Dus niet te vroeg juichen.

Er kan natuurlijk nog iemand vakantie krijgen.

Of ziek worden.

Of een vrije vrijdag hebben.

Of misschien moet eerst worden onderzocht welke medewerker bevoegd is om te onderzoeken welke medewerker bevoegd is om het onderzoek te laten onderzoeken.

Je wilt zoiets tenslotte zorgvuldig doen.

Het gaat hier om openbaarheid van bestuur.

Straks wordt het nog openbaar.

Dat moeten we niet hebben.

En juist terwijl ik hierover een keurige, uitgebreide mail kreeg van Ab van de Kansspelautoriteit, kwam diezelfde toezichthouder met mooie woorden richting gokbedrijven.

Een speler moet zijn account eenvoudig kunnen sluiten.

Geen gedoe.

Geen onnodige hindernissen.

En eventueel resterend geld moet worden uitbetaald zonder onnodige vertraging.

Prachtige woorden.

Zonder onnodige vertraging.

Ik heb ze inmiddels boven mijn bed gehangen.

Want kennelijk gelden ze niet overal.

Wilt u stoppen met gokken?

Hoppa.

Account dicht.

Geld terug.

Wilt u weten welke overheidsdocumenten ten grondslag lagen aan optreden van de toezichthouder?

Rustig aan, meneertje.

We hebben het druk.

En nu komt er nog een aardig detail bij.

Mijn strafzaak dient, zoals het er nu naar uitziet, in het voorjaar van 2027 bij het gerechtshof.

Die zaak gaat onder meer over dezelfde wereld waarin die Cash Centers, de Kansspelautoriteit, processen-verbaal, onderzoeken en beslissingen een rol spelen.

En dan wordt timing ineens interessant.

Een Woo-verzoek uit maart 2025 loopt door tot eind 2026.

Een strafzaak volgt kort daarna in het voorjaar van 2027.

Ik beweer niet dat daar een verband tussen zit.

Ik heb daar geen bewijs voor.

Misschien is het allemaal toeval.

Absoluut mogelijk.

Maar u begrijpt dat een eenvoudig boertje uit het oosten dan toch even achter zijn oor krabt.

Want stel je toch eens voor dat Henkie vóór zijn strafzaak alle documenten krijgt waar hij al sinds 2025 om vraagt.

Dat zou vervelend kunnen zijn.

Niet voor Henkie.

Die leest graag.

Voor anderen misschien.

Straks blijkt hij namelijk opnieuw een document te vinden.

En daarna nog eentje.

En misschien wel honderden.

Dat hebben we eerder meegemaakt.

Documenten hebben bij de overheid soms iets weg van sokken in een wasmachine.

Je weet zeker dat je ze erin hebt gedaan, maar als je ze nodig hebt zijn ze verdwenen.

Totdat iemand anderhalf jaar later nog eens goed kijkt.

“Hé, kijk nou eens.”

“Een document.”

“Waar lag die?”

“Geen idee.”

“Zullen we hem openbaar maken?”

“Doe niet zo gek. Eerst lakken.”

Wat het extra komisch maakt, is dat ik de afgelopen jaren juist probeer te achterhalen wie wat wist, wie wat besloot, welke onderzoeken werkelijk zijn uitgevoerd en waarop bepaalde conclusies zijn gebaseerd.

Ik heb daar kennelijk een vervelende hobby van gemaakt.

Andere mannen van mijn leeftijd gaan vissen.

Ik doe Woo-verzoeken.

Achteraf gezien was vissen waarschijnlijk goedkoper geweest.

En een stuk rustiger.

Vooral voor de Kansspelautoriteit.

Want zonder dat lastige boertje uit het oosten kan iedereen misschien weer gewoon aan het werk.

Vergaderen.

Onderzoeken laten uitvoeren.

Nog een onderzoek.

Een congresje.

Een vluchtje hier.

Een hotelletje daar.

En daarna natuurlijk een evaluatie van het onderzoek naar de reis die nodig was om de bijeenkomst over het onderzoek bij te wonen.

Allemaal keurig binnen de regels, neem ik aan.

Daarom vraag ik die stukken juist op.

Niet omdat ik beweer dat er iets mis is.

Maar omdat ik graag wil weten wat er met publiek geld gebeurt en welke besluiten daarmee worden voorbereid.

Vreselijk irritant.

Transparantie.

Het klinkt zo leuk totdat iemand erom vraagt.

Ik zie het overleg al voor me.

“Hoe staat het eigenlijk met Ten Voorde?”

“Welke?”

“Die met die Woo-verzoeken.”

“O, die.”

“Wanneer is zijn strafzaak?”

“Voorjaar 2027.”

“Mooi.”

“En zijn Woo?”

“Eind 2026.”

Lange stilte.

Koffie.

“Koekje?”

Nogmaals: bovenstaande vergadering heb ik volledig verzonnen.

Voor zover ik weet.

Ik schrijf het er tegenwoordig maar bij.

Anders moet daar straks ook weer een Woo-verzoek overheen.

Het aardige is dat de Ksa richting gokbedrijven heel goed begrijpt wat snelheid betekent.

Een speler moet niet worden tegengehouden wanneer hij wil vertrekken.

Een speler moet bij zijn geld kunnen.

Een aanbieder mag geen kunstmatige barrières opwerpen.

Allemaal volkomen logisch.

Misschien kan iemand diezelfde tekst eens intern doorsturen.

Onderwerp:

Woo-verzoeken van mensen die informatie willen moeten altijd kunnen worden afgehandeld.

Daaronder:

Een verzoeker moet zijn documenten zonder onnodige belemmeringen kunnen ontvangen.

Onnodige vertraging is niet toegestaan.

Het proces moet eenvoudig zijn.

De verzoeker mag niet worden ontmoedigd.

Kijk.

Volgens mij zijn we er dan.

Geen extern adviesbureau voor nodig.

Geen congres.

Geen vliegreis.

Ik stuur de tekst gratis.

Dat scheelt de belastingbetaler ook weer geld.

En dan nog even over die strafzaak.

Ik kijk daar eigenlijk met bijzondere belangstelling naar uit.

Niet omdat rechtszaken gezellig zijn.

Dat zijn ze niet.

Maar omdat er daar uiteindelijk vragen gesteld kunnen worden waarop “we hebben het druk” geen juridisch antwoord is.

Een rechter vraagt doorgaans niet:

“Heeft u misschien ergens in december tijd om daar nog eens naar te kijken?”

Een rechter vraagt:

“Hoe zit het?”

En dan komt er meestal een antwoord.

Dat vind ik prettig.

Misschien weten we tegen die tijd zelfs wat er allemaal in mijn Woo-verzoek stond.

Ik blijf optimistisch.

Het kan zomaar.

We hebben tenslotte nog een paar maanden.

En nu u

Sinds kort kunt u ook reageren op mijn columns.

Doe dat vooral.

Bent u het met mij eens?

Prima.

Bent u het totaal niet met mij eens?

Nog beter.

Schrijf waarom.

Werkt u bij de Kansspelautoriteit en denkt u na het lezen van deze columns:

Die Ten Voorde is werkelijk niet goed wijs.

Van harte welkom.

U hoeft echt niet mijn vriend te zijn.

Dat zijn we vermoedelijk toch al niet.

Maar argumenten zijn altijd welkom.

Ook van het Openbaar Ministerie.

Ook van officieren van justitie.

Zelfs officier Boswijk mag reageren, waar hij tegenwoordig ook uithangt.

Ksa-medewerkers, advocaten, vergunninghouders, spelers, oud-medewerkers, ambtenaren, tegenstanders en mensen die vinden dat ik er werkelijk helemaal niets van begrijp: kom maar door.

Juist kritiek maakt het interessant.

Eén verzoek.

Als uw bijdrage uitsluitend luidt:

“Henk, wat ben jij lelijk, dik en vet”,

dan kan ik daar inhoudelijk niet bijzonder veel mee.

Maar als het u oplucht, wil ik zelfs die op verzoek best plaatsen.

Ik ben de moeilijkste niet.

Wel graag even geduld.

Het is momenteel erg druk.

Uw reactie wordt naar verwachting eind december behandeld.

Zonder onnodige vertraging.