WAT WORDT HIER VERZWEGEN!

Deze column draag ik op aan Frits Pril.

Iedere Twentenaar van een beetje leeftijd kent die woorden.

WAT WORDT HIER VERZWEGEN!

Niet uitgesproken door een professor.

Niet door een advocaat met een toga van €800.

Niet door een onderzoekscommissie die eerst zes maanden nodig heeft om te bepalen wie de notulen gaat maken.

Nee.

Door Frits Pril.

Een gewone Enschedeër.

En de aanleiding was allesbehalve grappig.

Op 13 mei 2000 werd een deel van Roombeek weggevaagd door de vuurwerkramp.

Ik ben Twentenaar. Ik hoef die beelden niet terug te zoeken.

Ik heb ze nog op mijn netvlies.

Lijkwagens.

Brandweermensen die totaal gedesillusioneerd rondliepen.

Een politieman met zijn blouse opengescheurd die probeerde te redden wat er nog te redden viel.

Mensen die in een paar seconden hun huis, hun straat, hun buren en soms familie kwijt waren.

Een verschrikkelijk drama.

En voordat iemand gek gaat doen: wat mij in de Cash Center-zaak is overkomen, is natuurlijk op geen enkele manier te vergelijken met het menselijke drama in Roombeek.

Maar sommige woorden blijven hangen.

En die van Frits zijn inmiddels 26 jaar oud en klinken in mijn hoofd steeds harder.

ALLES PLAT!

Frits wilde zijn wijk in.

Dat mocht niet.

Frits dacht daar op zijn eigen Twentse manier anders over.

Hij pakte zijn auto en reed door de afzetting het rampgebied in.

Later kwam hij terug.

Zijn conclusie was kort:

ALLES PLAT!

En daarna die inmiddels beroemde vraag:

WAT WORDT HIER VERZWEGEN?

Wie Frits niet kent, moet vooral even kijken.

Geen mediatraining.

Geen communicatieadviseur.

Geen “wij nemen uw zorgen zeer serieus”.

Gewoon een man die wanhopig wil begrijpen wat er gebeurd is.

Bekijk hier Frits Pril en “Wat wordt hier verzwegen?”

Frits kreeg zijn antwoord nooit.

Ik kende Frits.

Hij is inmiddels overleden.

En na zeven jaar rechtbanken, officieren, hoorzittingen, processen-verbaal, zwarte lak en Woo-verzoeken hoor ik hem steeds vaker.

Henk… wat wordt hier verzwegen?

Mijn rampgebied heet Cash Center

Voor de lezer die pas net binnenwandelt:

een Cash Center was een betaalapparaat.

Daarmee konden mensen betalingen verrichten.

De Kansspelautoriteit en het Openbaar Ministerie vonden uiteindelijk dat die apparaten méér deden dan alleen betalingen verwerken en dat daarmee illegaal gokken werd bevorderd.

Daar procederen we inmiddels ongeveer zo lang over dat mijn koeien waarschijnlijk eerder rechten hebben gestudeerd dan sommige mensen die mij brieven sturen.

Maar mijn vraag is eigenlijk kinderlijk eenvoudig.

Waar is het onderzoek?

Niet de conclusie.

Niet een proces-verbaal waarin staat:

“Wij vinden dat…”

Nee.

Het onderzoek.

Wat is technisch onderzocht?

Welke betaalmethoden waren er?

Kon een speler ook op een andere manier betalen?

Waarom was het Cash Center volgens de Ksa méér dan een betaaldienst?

Wie stelde dat vast?

Wie sprak daarover met het Openbaar Ministerie?

En waar zijn de mails?

Meer vraag ik eigenlijk al jaren niet.

Veertien jaar onderzoek. Vijf velletjes.

Daarom deed ik Woo-verzoek 23691.

Woo betekent Wet open overheid.

De bedoeling daarvan is heel simpel:

de overheid doet iets en de burger mag onder voorwaarden zien waarom.

Mijn verzoek ging over banken, betaaldienstverleners, betalingsverkeer, de Ksa, het Openbaar Ministerie en het mogelijk faciliteren van illegale kansspelen.

Een periode van bijna veertien jaar.

Wat kreeg ik?

Houd u vast.

Vijf documenten.

Allemaal uit 2025.

Geen grap.

De Ksa zegt zelf op haar website dat Woo 23691 gaat over betalingsfacilitatie via banken en betaaldienstverleners over de periode van 2012 tot januari 2026. Kansspelautoriteit

De zeer kundige advocate Petra Schilder Spel vatte het tijdens de procedure ongeveer samen zoals ieder normaal mens het zou samenvatten:

vijf documenten over zo’n periode is ongeloofwaardig.

En toen dacht ik nog:

misschien hebben ze bij de Ksa gewoon de beste archiefopruimer van Nederland.

Veertien jaar papier.

Vijf velletjes over.

Marie Kondo kan naar huis.

Maar toen ging de kast ineens open

Want kijk ik tegenwoordig op de eigen website van de Kansspelautoriteit, dan kom ik van alles tegen.

Een Woo-verzoek over communicatie met banken en betaaldienstverleners van 2012 tot 2022!

Een Woo-verzoek over het aanspreken van Nederlandse banken op het bevorderingsverbod!

Een ouder dossier over Cash Centers en betaaldienstverleners!

En sinds 1 oktober:

Woo 26682.

Dat gaat over het bevorderings- en facilitatieverbod! Kansspelautoriteit

Ho even!!!!!!

Ik vroeg om de boekenkast.

Ik kreeg vijf blaadjes.

En nu verschijnen op de website van dezelfde Ksa ineens andere boeken uit diezelfde bibliotheek.

Dan mag zelfs een domme Tukker toch vragen:

WIE HEEFT DESTIJDS EIGENLIJK GEZOCHT?

Lees het nieuwe besluit vooral zelf.

Niet Henk geloven.

Zelf kijken.

Lees hier Woo-besluit 26682 van de Ksa

En CasinoNieuws heeft er inmiddels ook over geschreven:

Lees hier het artikel over de betalingsroutes naar illegale goksites

Ik zeg niet dat ieder document uit 26682 automatisch aan mij verstrekt had moeten worden.

Zo makkelijk is het juridisch niet.

Maar ik zeg wel:

als er stukken bestaan uit de periode waar ik naar vroeg en die gaan over precies banken, betaaldienstverleners, faciliteren en handhaving, dan wil ik heel graag weten waarom die bij mijn zoekslag niet boven water kwamen.

Lijkt mij geen gekke vraag.

Van vijf naar 913

En toen werd het pas echt gezellig.

25 september zat ik bij de Kansspelautoriteit in Den Haag.

Met Petra.

Aan de overkant Manon, Ab en Ann van de Ksa.

Gewoon een behoorlijk gesprek.

En toen vertelde Ab dat de voorlopige inventarislijst van het nog lopende Cash Center-dossier inmiddels uit ongeveer…

913 DOCUMENTEN bestond.

Negen.

Honderd.

Dertien.

De Ksa heeft dat later zelf in het officiële gespreksverslag gezet. Er moeten nog dubbelen uit, dus het worden er uiteindelijk minder. Prima. verslag gesprek 25-09-2026 ksa

Maar ziet u mijn probleem?

Eerst heb ik jarenlang het gevoel:

er is bijna niks.

Dan krijg ik vijf documenten over een periode van bijna veertien jaar.

En daarna hoor ik:

O ja Henk, klein dingetje, in het Cash Center-dossier staan voorlopig 913 documenten op de lijst.

Ik stel mij dan ongeveer het volgende gesprek voor.

Niet echt gebeurd hè mensen.

SATIRE.

Voor de juridische afdeling alvast met hoofdletters.

“Chef?”

“Ja?”

“Klein probleempje.”

“Wat nu weer?”

“We hebben 913 documenten.”

“Hoeveel had Ten Voorde er gekregen?”

“Vijf.”

Stilte.

“Is de zwarte toner al besteld?”

Hahahahaha.

Het is dat Frits er niet meer is.

Die was waarschijnlijk alweer door het hek gereden.

En de Ksa heeft het druk

Ook dat hoor ik nu vaak.

De Ksa heeft het druk.

Zó druk dat wettelijke termijnen niet worden gehaald.

Dat ontkent de Ksa inmiddels zelf niet eens meer. Het staat in hun eigen verslag van ons gesprek. verslag gesprek 25-09-2026 ksa

Ik voel een carnavalskraker aankomen.

WIJ HEBBEN HET DRUK!

Wij hebben het druk, wij hebben het druk,
die Woo-termijn die kan kapot.

Tweede couplet:

Henk vraagt stukken jaar na jaar,
maar de jurist is nog niet klaar.

Twaalf punten van Costa Rica.

Maar even serieus.

Als ik bij de overheid een termijn mis, krijg ik ook niet:

“Beste Henk, joh, kan gebeuren. Je had vast veel aan je hoofd.”

Nee.

Regel is regel.

Dan moet dat andersom ook gelden.

En dan onze onafhankelijke wereld

Nu komen we bij een gevoelig stukje.

Dus allemaal even rechtop zitten.

De Kansspelautoriteit heeft een Adviesraad.

Voorzitter daarvan is Anita Vegter.

En Anita Vegter is tegelijkertijd senior-rechter bij de Rechtbank Amsterdam.

Dat verzin ik niet. Dat staat gewoon op de website van de Ksa. De Adviesraad geeft de Kansspelautoriteit gevraagd en ongevraagd advies. Kansspelautoriteit

Is dat verboden?

Nee.

Bewijst dat dat een rechter niet onafhankelijk zou zijn?

Ook nee.

Maar ik mag daar als burger toch wel mijn wenkbrauwen van optrekken?

Ik probeer mij soms voor te stellen hoe het gaat.

Ook dit gesprek heeft NOOIT plaatsgevonden.

Cabaret.

Satire.

Geen aangifte doen, mensen.

“Met Anita.”

“Hoi collega.”

“Dat vervelende mannetje uit Twente komt vanmiddag bij jullie.”

“Die met die Cash Centers?”

“Ja. Hij wil alweer documenten zien.”

“Oh nee.”

“Geef hem gewoon het gevoel dat je hem serieus neemt.”

“En het vonnis?”

“Dat ligt al op je bureau.”

Stilte.

“Anita?”

“Ja?”

“Komt het kerstpakket van de Ksa dit jaar nog?”

“Geen idee. Vraag Ab.”

Einde fictieve uitzending.

Nogmaals:

dit is een grap.

Ik heb geen enkel bewijs dat zo’n gesprek ooit heeft plaatsgevonden.

Maar onder de grap zit wel een serieuze vraag:

hoe zichtbaar onafhankelijk wil je als overheid eigenlijk zijn?

Want vertrouwen komt niet uit een functieomschrijving.

Vertrouwen ontstaat doordat burgers kunnen controleren wat er gebeurt.

Dan hebben we nog Wiebe

Sinds maart 2026 zit Wiebe Ruttenberg in het bestuur van de Ksa.

Ook daar is op zichzelf niets geheimzinnigs aan.

Hij werkte bij het ministerie van Financiën, De Nederlandsche Bank en jarenlang bij de Europese Centrale Bank. Later adviseerde hij de raad van bestuur van bunq. Dat vermeldt de Ksa zelf. Kansspelautoriteit

Dat kan juist heel nuttige kennis zijn.

Maar het maakt mijn vragen over banken en betaaldienstverleners niet minder interessant.

Integendeel.

Als de financiële wereld en de gokwereld steeds meer door elkaar lopen, wil ik juist weten:

wat wist de Ksa?

Wanneer wist zij het?

Wie sprak met wie?

Waarom werd de ene betaalpartij zus behandeld en een andere partij zo?

Niet fluisteren bij de koffieautomaat.

Niet:

“Vertrouw ons maar.”

Gewoon documenten.

Daar is die Woo nou precies voor uitgevonden.

Nee, ik zeg niet: complot!

Dat woord laat ik lekker bij anderen.

Ik zeg iets veel simpelers.

Ik zie:

vijf documenten.

Ik zie:

andere Woo-dossiers op dezelfde website.

Ik zie:

een voorlopig Cash Center-overzicht van 913 documenten.

Ik zie:

zwarte lak.

Ik zie:

stukken die uitsluitend door een rechtbank mogen worden ingezien.

En ik zie een toezichthouder die zegt:

we hebben het druk.

Dan stel ik een vraag.

Meer niet.

Maar die vraag wordt wel steeds luider.

We hebben dit eerder gezien in Nederland

Niet hetzelfde dossier.

Niet dezelfde ernst.

Niet dezelfde mensen.

Maar wel hetzelfde verschijnsel:

een burger die jarenlang moet blijven vragen.

Groningers weten inmiddels hoeveel geduld je nodig hebt voordat een overheid toegeeft dat schade echt schade is.

Ouders in de toeslagenaffaire weten inmiddels wat “we werken hard aan uw dossier” kan betekenen wanneer je jaren verder bent.

Ook in 2026 lopen die afwikkelingen nog.

En daarom accepteer ik één argument steeds minder:

“U moet vertrouwen hebben.”

Nee.

Vertrouwen is mooi.

Maar controle is beter.

En daar staat Frits weer

Ik denk de laatste tijd vaak aan hem.

Frits reed door een hek.

Henk stuurt Woo-verzoeken.

Wie van ons twee slimmer bezig was laat ik graag aan de lezer.

Frits is helaas dood.

Ik leef nog.

Ik zou bijna zeggen:

breng de Ksa niet op ideeën.

Hahahahaha.

Ook een grap mensen.

Anders staat maandag de politie op de stoep omdat een jurist alleen alinea 74 heeft gelezen.

Maar serieus.

Frits werd beroemd omdat hij één vraag bleef stellen.

Niet omdat hij het antwoord kende.

Niet omdat hij bewezen had dat er een complot was.

Hij begreep alleen niet wat hij zag.

En niemand gaf hem een antwoord waar hij vrede mee had.

Daarom raakt zijn vraag mij.

Want na zeven jaar Cash Centers ben ik niet eens meer op zoek naar gelijk.

Laat de documenten maar zien.

Als daarin staat:

“Henk, je hebt het helemaal verkeerd gezien. Hier is het onderzoek, hier zijn de testen, hier is de communicatie, hier is de onderbouwing.”

Prima.

Dan lees ik het.

Misschien leer ik nog wat.

Maar als die stukken iets anders laten zien…

dan wil ik dát ook lezen.

Daarom bestaat openbaarheid.

Van vijf naar honderden

En dat is uiteindelijk het hele verhaal.

U hoeft geen jurist te zijn.

Geen rechter.

Geen gokexpert.

Geen Woo-specialist.

U hoeft alleen te kunnen tellen.

Bijna veertien jaar.

Vijf documenten.

Daarna steeds meer Woo-publicaties over banken, betaaldienstverleners en faciliteren.

En ondertussen bij het Cash Center-dossier:

913 documenten op een voorlopige lijst.

Dan mag een burger volgens mij één vraag stellen zonder dat hij onmiddellijk een aluminium hoedje krijgt aangemeten.

Dezelfde vraag die Frits Pril ooit stelde terwijl hij naar zijn verwoeste wijk keek:

WAT WORDT HIER VERZWEGEN!

En misschien moeten we hem inmiddels iets aanpassen.

Niet:

bestaat er informatie?

Dat stadium zijn we voorbij.

De Ksa heeft inmiddels zelf verteld dat er heel veel informatie is.

Dus mijn vraag voor 2026 wordt:

WAT MOET HIER VERBORGEN BLIJVEN?

Want als al die stukken uiteindelijk gewoon aantonen dat de Ksa het destijds uitstekend heeft onderzocht…

dan zou ik bijna zeggen:

jongens, trek die kast open.

Ik zet de koffie wel.

En Frits?

Deze column is voor jou.

Je kreeg je antwoord nooit.

Ik ben nog niet van plan dat voorbeeld te volgen.

Henk ten Voorde