Mensen, mensen, mensen…
Ik heb werkelijk waar geen tijd meer om de vaatwasser in te ruimen. Niet omdat ik lui ben — integendeel — maar omdat ik als huisvader dagelijks wordt bestookt met cabaret. Geen Netflix, geen Carré, nee hoor: Casinonieuws.nl en de Kansspelautoriteit verzorgen het culturele programma. En het mooie? Het is allemaal gratis. Nou ja… gratis.
Waar moet je beginnen als de ene integriteitsfabel nog nagloeit en de volgende al met confetti de grote-mensenwereld in wordt geslingerd? Zelfs een kleuter van drie kijkt dit aan en zegt: “Papa, dat klopt toch niet?” En dan weet je: dit is geen sprookjesuur, dit is bestuurlijk cabaret.
Gratis is gratis… behalve als het niet zo is
Neem nou dat prachtige moment waarop de Ksa de loterijen “aanspreekt”. Ja, aanspreekt. Niet corrigeert, niet handhaaft, niet handboeitje-klik-klak, maar aanspreekt. Omdat “gratis” bij nader inzien tóch niet helemaal gratis blijkt te zijn.
Stel je even voor:
Ik bied iets gratis aan, laat mensen betalen, en zeg daarna bij de rechter:
“Ja edelachtbare, we gaan er nog even rustig over nadenken.”
Dan heet dat in mijn wereld geen marketing, maar gewoon oplichting.
Maar hé — als je een loterij bent, krijg je van de integere Ksa alle tijd. Ga lekker zitten, kopje thee, biscuitje erbij. Denk er rustig over na, jongens.
Was dit een online aanbieder geweest? Met vergunning nota bene? Dan stond de Ksa Police al met zwaailichten op het Binnenhof:
Printer aan
Boete eruit
Persberichtje
Klaar, volgende slachtoffer.
Integriteit: nu ook verkrijgbaar op papier
En dan dat woord. Integriteit.
De Ksa spreekt het uit alsof het een heilige spreuk is. Een autoriteit die niets onderzoekt, maar wel concludeert dat het onderzocht is. Die “vriendjes” vergunningen geeft en laat houden, zolang er af en toe iets in de kas van de Ksa wordt gestort.
Ksa. Kas. Toeval? Ach joh.
Ondernemers stellen vragen.
Dienen WOO-verzoeken in.
Krijgen…
Zwartgelakte pagina’s
“We hebben meer tijd nodig”
“Privacy”
“Dat kunnen we niet zeggen”
Maar geen zorgen hoor — het werkbezoek komt eraan.
Wij van WC Eend…
En daar is ‘ie hoor.
De Adviesraad van de Ksa.
Met als kers op de appelmoes mevrouw Vegter, senior rechter in Amsterdam. Een naam die ik toevallig al eens in de rechtszaal heb mogen bewonderen — op gepaste afstand uiteraard.
De adviescommissie gaat op bezoek bij de Ksa.
Niet om te controleren.
Niet om te bevragen.
Maar om… ja wat eigenlijk?
Het voelt een beetje alsof het verkoopteam van WC Eend op inspectie gaat bij het filiaal:
“Gebruiken jullie hier wel WC Eend?”
“Jazeker!”
“Mooi. Wij van WC Eend adviseren: WC Eend.”
Van de zotte.
Werkbezoek geslaagd. Iedereen tevreden.
Kreeft, champagne en een boetetje tussendoor
Ik zie het al helemaal voor me.
Anita vraagt aan Michel:
“Hoe gaat ‘ie?”
Michel:
“Ach, aardig. Beetje krap bij kas, maar ik moet zo nog effe een boetetje printen.”
Anita:
“En wat eten we?”
Michel:
“Kreeft met champagne.”
Anita:
“Top. Let’s go.”
En ondertussen zitten ondernemers thuis met stapels papier, geen antwoorden en steeds minder vertrouwen. Maar hé — er is weer een artikel. Weer een verklaring. Weer een prachtig staaltje bestuurlijk cabaret.
Kleine huishoudelijke noot
Dus bij dezen een vriendelijk doch dringend verzoek aan de Ksa en aanverwanten:
Ga vooral zo door, echt waar.
Maar twee keer per week nieuws is voldoende.
Anders moet ik hulp in het huishouden inschakelen.
En mijn hardwerkende vrouw heeft daar — geheel terecht — geen integriteit voor.
Ik kijk nu al uit naar de volgende voorstelling.
Popcorn staat klaar.
