In Duitsland hebben de autoriteiten recent fors uitgehaald naar aanbieders van illegale sportweddenschappen en online kansspelen. Onder coördinatie van de Gemeinsame Glücksspielbehörde der Länder (GGL) zijn in meerdere deelstaten invallen gedaan. De actie was gericht tegen bedrijven en netwerken die zonder vergunning opereren, vaak met schimmige structuren en een internationale dimensie.
De opsporingsdiensten doorzochten woningen, kantoren, opslagruimtes en zelfs auto’s. Hierbij werden grote sommen contant geld, documenten, computers en mobiele telefoons in beslag genomen. Ook werd er beslag gelegd op vastgoed en voertuigen – allemaal vermoedelijk gefinancierd met de opbrengsten van illegale kansspelen.
De GGL werkte hierbij samen met onder andere de belastingdienst, politie, justitie en toezichthouders in andere Europese landen. Volgens de Duitse autoriteiten is dit pas het begin: men zegt het illegale gokaanbod structureel te willen terugdringen door criminele netwerken daadwerkelijk op te rollen, in plaats van ze per brief te sommeren hun site offline te halen.
COLUMN:
En nu even over de grens:
“Van tropenbrieven naar treintickets”
Wat een verschil, hè. Daar staan ze dan, in Duitsland: politiehelikopters in de lucht, invallen, huiszoekingen, gestapelde dossiers met écht bewijs, en een handvol mensen die ’s avonds niet meer thuis sliepen maar in voorlopige hechtenis zaten. Gewoon ouderwets aanpakken, met handboeien en een actieteam dat weet dat een gokmaffia zich zelden aan een bezwaarprocedure houdt.
En dan Nederland. Onze eigen Kansspelautoriteit.
Wat doet die?
Die zet met ferme digitale pen een ‘last onder dwangsom’ op een website die binnen 12 uur al verhuisd is naar een andere domeinnaam met nóg een kokosboom op de achtergrond. Ondertussen worden er “internationale werkbezoeken” afgelegd – het is mij alleen niet helemaal duidelijk of het om handhaving ging, of dat het gezelschap gewoon de hotelzwembaden van Willemstad controleerde op verdachte snorkelaars met een KvK-nummer.
Men wil in Nederland “van achter het toetsenbord handhaven”. Dat is op zich charmant, maar het wordt wat gênant als je als toezichthouder op online gokken nog net iets harder typt dan dat de aanbieders kunnen vluchten. De Nederlandse inspecteur is tegenwoordig vooral een soort digitale postbode: hij stuurt brieven naar brievenbusfirma’s op Curacao – hopend op een reactie tussen de all-inclusive cocktails door.
Misschien, heel misschien, moeten we de koffers eens wat minder tropisch inpakken.
Misschien moet de Ksa even de wereldkaart wegklikken en een treinticket boeken naar Keulen, Frankfurt of Hamburg. Daar ligt geen bountystrand, maar daar liggen wél de echte dossiers. Niet aan een turquoise kust, maar in ordners van de opsporingsdiensten.
Of zoals men in Duitsland zegt:
“Die Tastatur allein reicht nicht – man muss auch mal an die Tür klopfen.”
Misschien tijd voor de Ksa om eens écht aan te bellen. En dan graag in Nederland.
Niet in zwembroek, maar in pak.
Niet bij de strandbar, maar bij de voordeur van een illegaal kantoor.
Of om het samen te vatten in één zin:
Wie weet vinden we meer waarheid in een Intercity naar Düsseldorf dan in een brief naar Willemstad.
