Verslag van het artikel
Op CasinoZorgplicht.nl verscheen op 17 november 2025 een stuk over Alexander Klöpping en zijn verkiezingsweddenschap via het Amerikaanse platform Polymarket. In een podcast vertelde Klöpping dat hij rond de Tweede Kamerverkiezingen van 2025 zo’n achtduizend euro heeft gewonnen met inzetten op de uitslag. Polymarket heeft echter geen Nederlandse vergunning. Wie vanuit Nederland meedoet, gokt dus – juridisch gezien – bij een illegale aanbieder.
Illegale weddenschap = economisch delict (op papier)
Volgens de Wet op de Kansspelen valt deelname aan een illegaal kansspel onder een economisch delict. In theorie kan dat leiden tot een geldboete die kan oplopen tot 8.700 euro, en in uitzonderlijke gevallen zelfs een strafblad. Dit juridische kader is eerder al bevestigd in een gezamenlijk onderzoek van Pointer (KRO-NCRV) en CasinoZorgplicht.
In Nederland zijn bovendien veel soorten weddenschappen beperkt of verboden, ook bij legale aanbieders. Zo mogen Nederlandse vergunninghouders bijvoorbeeld niet zomaar weddenschappen aanbieden op het Eurovisie Songfestival of op details als het aantal rode kaarten in een voetbalwedstrijd.
De casus-Klöpping laat zien hoe laagdrempelig buitenlandse platforms zijn. Met een paar klikken kun je geld storten bij een internationale aanbieder, vaak zonder dat spelers precies weten of het in Nederland wel mag. Sociale media en podcasts normaliseren dat gedrag: “iedereen doet het, dus het zal wel goed zijn”, is een bekende redenering.
Waarom Klöpping tóch geen strafblad hoeft te vrezen
Op basis van de letter van de wet zou je kunnen zeggen: Alexander Klöpping heeft deelgenomen aan een illegaal kansspel en dus een economisch delict gepleegd. Maar in de praktijk hoeft hij niet te vrezen voor een strafblad.
De Kansspelautoriteit (Ksa) richt haar handhaving nu uitsluitend op aanbieders, niet op individuele spelers. In de podcastserie De CasinoChaos werd dit eerder bevestigd door Ksa-woordvoerder Marloes Derks: de toezichthouder pakt de illegale aanbieders aan, niet de Nederlandse gokker die daar speelt. Tegelijkertijd houdt de Ksa wel nadrukkelijk de mogelijkheid open om in de toekomst ook spelers te gaan beboeten; dat “instrument zit nog in de gereedschapskist”, zoals het daar werd verwoord.
Breder plaatje: illegale aanbieders, miljardenclaims en spanning met de sector
Het artikel zoomt na de casus-Klöpping uit naar het grotere landschap. CasinoZorgplicht onderzocht samen met de Franse krant Le Monde de overname van Kindred Group (o.a. Unibet) door de Franse staatsgokgigant FDJ. Die deal, ter waarde van 2,45 miljard euro, laat volgens hen meerdere “rode vlaggen” zien. Sinds de overname is het aandeel FDJ ongeveer een derde in waarde gedaald.
Tegelijkertijd loopt er een golf van juridische claims van Nederlandse gokkers die hun verliezen bij (voormalig) illegale online casino’s terug willen eisen. Via onder andere FairPlay Legal wordt procesfinanciering ingezet zodat spelers zonder eigen risico individuele claims kunnen indienen. Rechtbanken en betrokkenen kijken daarbij gespannen uit naar het advies van de advocaat-generaal aan de Hoge Raad, dat begin 2026 wordt verwacht en cruciaal kan zijn voor duizenden lopende zaken.
Kortom: de weddenschap van Klöpping is niet zomaar een los incident, maar een voorbeeld in een veel grotere strijd rondom illegaal aanbod, consumentenbescherming, banken, buitenlandse gokreuzen en de reikwijdte van de Wet op de Kansspelen.
Column: “Bravo Ksa (zegt de man die eigenlijk niet meer mag zeuren)”
Beste mensen,
Ik heb vandaag een belangrijke aankondiging en een mail ontvangen.
Vanaf nu mag ik niet meer gemeen doen tegen de Ksa.
Ook niet kritisch. Ook niet quasi-vriendelijk kritisch. Niks. Volgende week kom ik met een statement vanwaar deze openbaring zo vlak voor de kerst . Het kinderke Jezus ligt al in de kribbe te bleren .
Dus hier komt het, met lichte kramp in mijn toetsenbordvingers:
Bravo, Ksa.
Want waarom zou je regels nou daadwerkelijk toepassen als ze problemen zouden kunnen oplossen? Dat is zo ouderwets effectief. Veel leuker is het natuurlijk om ze vooral in theorie heel streng te laten klinken. Op papier is illegaal gokken een economisch delict, in de praktijk kun je als speler rustig een podcast opnemen over je winst.
Neem onze vriend Alexander Klöpping. Die kan – puur theoretisch uiteraard – vrolijk door blijven wedden waar hij maar wil. In een theehuis, bij een vage aanbieder ergens over de grens, of via een platform dat in Nederland net zo legaal is als een sigarenzaak in een kinderdagverblijf.
Als hij contant mag inleggen bij een of andere “innovatieve” aanbieder uit Duitsland, is dat helemaal handig. Want dan kunnen de banken later weer zeggen:
“It wasn’t me, we just pulled the trigger.”
Het geld is door het systeem geschoten, maar ja, wie nou precies richtte… kleine details.
En kijk, ik ga het helemaal anders doen.
Ik verklaar de liefde.
Aan álle instellingen.
Aan álle autoriteiten.
Aan álle instanties die zeggen de burger te beschermen, maar ondertussen vooral heel druk zijn met elkaar.
Lieve Ksa, jullie zijn fantastisch. Jullie hebben een gereedschapskist vol boetes voor spelers, maar laten die voorlopig lekker dicht. Begrijpelijk hoor: als je de consument écht zou gaan beboeten, gaan mensen misschien vragen stellen over de banken, de betaalproviders en al die andere partijen die jarenlang vrolijk hebben meegefaciliteerd. En wie zit er nou te wachten op lastige vragen?
Lieve banken, jullie doen het ook geweldig. Eerst jaar in, jaar uit probleemloos transacties doorlaten naar illegale aanbieders, en als het misgaat roepen: “Oei, hadden we dat moeten zien? De compliance-afdeling stond net in de kantine.” Ondertussen wordt wél de rekening van de gewone burger bevroren als die een keer verkeerd ademt in de richting van een curator.
Lieve buitenlandse aanbieders, wat zijn jullie toch ondernemend. Geen vergunning? Ach, kleinigheidje. Zolang de reclame slim is, de website er gelikt uitziet en de klanten met één klik hun spaargeld kunnen uploaden, loopt het systeem als een zonnetje.
En nu ik zo in de liefdesmodus zit:
Ik zal ook lief zijn voor de politiek.
Die roept dat de burger beschermd moet worden, maar ondertussen is de praktijk zo ondoorzichtig dat zelfs juristen er hoofdpijn van krijgen. Zolang iedereen kan zeggen: “Ja, maar volgens mijn lezing van de wet…”, blijft iedereen lekker aan het werk.
Alleen… ik moet het niet te gortig maken, zegt mijn vrouw.
Die vindt mij nogal wispelturig.
De ene dag ben ik furieus over curatoren, Ksa, banken en illegale casino’s.
De volgende dag schrijf ik ineens een column waarin ik de liefde verklaar aan precies diezelfde clubjes.
Maar goed, u ziet: ik doe mijn best.
Dus nog één keer, voor de bühne:
Bravo Ksa, bravo banken, bravo autoriteiten.
Zolang Alexander rustig kan doorwedden op buitenlandse platforms zonder vergunning, terwijl de wet roept dat het een economisch delict is, weten we in elk geval één ding zeker:
de roulette van hypocrisie draait in Nederland uitstekend.
