De Ontvoering van de Integriteit
Dit weekend weet ik al precies wat ik ga doen: het boek bestellen van Kim Palmaccio – de vrouw die schrijft over ome Ludwig, de ontvoerde casinobaas uit haar familie. Alleen al die naam, Kim Palmaccio. Ze klinkt als een karakter dat rechtstreeks uit een film van Al Pacino is weggelopen — la femme fatale van de Golden Ten-familia.Prachtig!
Lees haar artikel op casinonieuws.nl en bestel.
En dat brengt me op een idee.
Als Kim een boek kan schrijven over een casinobaas, waarom schrijven we dan geen boek over de Kansspelautoriteit? Over de organisatie die alles weet, niets begrijpt, maar tóch applaus krijgt van rechters, officieren van justitie en politici.
Een tragikomische thriller vol macht, schijnmoraal en envelopjes in schemerige zalen.
De tijd van de Golden Ten
Ik ben opgegroeid in die tijd. De dagen van rook, rumoer en de geur van versgewreven vilt. Van ketels die in beslag werden genomen door de politie — om een uur later gewoon weer terug te keren. Iedereen kende iedereen. Agenten kwamen soms zelf even meespelen, gewoon omdat het leuk was.
Geen computers, geen compliance, geen Ksa. Alleen spel, spanning en een glimlach.
Professor Van Genugten (Tilburg) bouwde er volgens mij zijn hele carrière op. De vraag toen: was het een kansspel of een behendigheidsspel?
De vraag nu: is er nog iemand bij de Ksa die weet wat eerlijkheid betekent?
De almachtige Ksa
De Ksa lijkt tegenwoordig meer op een toneelvereniging met justitie als figurant. Terwijl gewone ondernemers simpelweg vragen stellen — vaak over hun eigen vergunning of onderzoek — blijft het oorverdovend stil.
Maar Unibet? Die wordt niet genegeerd. Integendeel, daar regent het boetes die met een glimlach worden betaald, waarna er prompt een nieuwe vergunning volgt.
Vriendschap? Nee hoor.
Dit lijkt eerder op een combinatie van gezellig etentjes, cadeautjes, en bezoekjes op plekken waar het licht net iets te gedimd is.
En als kers op de taart — of beter gezegd, als suikerlaagje op het machtsblok — mag de rechterlijke macht af en toe meedoen. Betaald advies hier, een dagje stichting daar.
Niet twee vliegen in één klap, maar meteen de bijenkoningin gevangen, waarna de rest van het volk vrolijk achteraan huppelt.
Zo gaat dat nu eenmaal in de dierenwereld.
“Wij van WC-eend adviseren WC-eend”
Toen ik ooit in de rechtbank vragen stelde over de wonderlijke werkwijze van de Ksa, kreeg ik geen antwoord. Geen boe of bah. Gewoon negeren — want dat mág in Nederland.
De Ksa doet zogenaamd onderzoek, schrijft een proces-verbaal van bevindingen, en roept simpelweg: “Wij vinden dat het niet mag.”
Onderbouwing? Bewijs? Ach, overbodig. Wij van Ksa adviseren Ksa.
Maar nu komt het echte dieptepunt.
In datzelfde proces-verbaal schrijft de Ksa knetterhard dat de zogenoemde cash centers zijn onderzocht en dat dit onderzoek zou hebben geleid tot een overtreding van de Wet op de Kansspelen.
Zwart op wit. Ondertekend. Officieel.
Totdat… de getuigenverhoren kwamen.
Daar verklaarden Ksa-medewerkers — onder ede — dat die cash centers helemaal niet zijn onderzocht.
Geen dossier, geen onderzoek, geen feiten. Alleen woorden op papier die het tegendeel beweren.
Dat is niet zomaar een fout.
Dat is knetterharde meineed.
En wat gebeurt er dan in een land dat prat gaat op rechtsstatelijkheid? Helemaal niets.
Geen sanctie, geen vervolging, geen berisping. Alleen stilte — de favoriete strategie van instanties die iets te verbergen hebben.
De moderne pastoor en de bank
Vroeger zei de pastoor tegen de bank: “Jij houdt ze arm, dan houd ik ze dom.”
Vandaag zeggen de rechtbank, het OM en de Ksa tegen elkaar: “Jij houdt ze stil, dan houd ik ze klein.”
En dat werkt. Vragen worden niet beantwoord, bedrijven worden neergezet als verdachten — zonder proces, zonder hoor en wederhoor.
Vergunning kwijt, reputatie kapot
Vraag het maar aan Van Urk Automaten, Arb Automaten, AXION, HVD, Plug, Ketting, De Haas, Brouwer Automaten en vele meer — stuk voor stuk ondernemers die hun vergunning kwijt zijn, zonder waarschuwing of uitleg.
Alleen een briefje: “U bent van slecht levensgedrag.”
Een oordeel zonder rechtsgang. Een stempel zonder rechtvaardigheid.
En ik noem bewust naam en paard, omdat eerlijkheid niet samengaat met lafheid.
Ik werk niet zoals de Ksa, met lakstiften, weggelakte regels en eindeloze bureaucratische rookgordijnen.
Waar de Ksa roeptoetert over transparantie, verschuilt ze zich achter zwarte balken, juridische mist en wollige formuleringen om maar niet tot de waarheid te hoeven komen.
Ik noem liever feiten, omdat dat is wat zij al te lang vermijden.
En dan Unibet weer. De lieveling van de klas.
Kreeg een boete van amper 0,03% van de omzet — minder dan een luxe lunch — en mocht daarna doodleuk verder met haar vergunning.
Volksverlakkerij in de puurste vorm.
Kadootjes met terugwerkende kracht
Misschien moeten al die ondernemers uit de speelautomatenwereld het anders aanpakken.
Als het toch zo werkt bij de Ksa — met etentjes, gunsten en envelopjes — dan stel ik voor dat Van Urk, AXION, HVD en consorten met terugwerkende kracht hun “waardering” overmaken.
Een bloemetje hier, een etentje daar, een donatie in een envelopje bij gedimd licht — en hoppa: hun vergunningen kunnen vast ook weer terug in het systeem.
En waarom stoppen bij speelautomaten?
Als Unibet na een boete een online casinovergunning krijgt, dan mag de rest dat toch ook?
Gelijke monniken, gelijke kappen. Of in dit geval: gelijke envelopjes, gelijke vergunningen.
Het script ligt klaar
Ik denk dat we geen boek meer moeten schrijven. Nee, dit wordt een film.
Titelvoorstel:
“KSA – Integriteit is te koop (deze plek is al bezet)”.
Een film waarin bureaucratie corruptie ontmoet, waar rechters figureren in het script dat ze zelf mede schreven, en waar gewone burgers figuranten blijven in hun eigen zaak.
En mocht er ooit een Oscar komen voor meest ondoorzichtige overheidsinstantie, dan weet ik alvast wie hem wint.
Dank aan Kim Palmaccio — zonder het te weten leverde ze de inspiratie voor wat misschien wel de meest onthullende satire van ons land kan worden.
Ere wie ere toekomt.
