Een column over toezicht, keurmerk-matties en het toetsenbord
Er zijn momenten in de geschiedenis waarop een beleefde nederlaagnota simpelweg niet volstaat. Neem december 1944, ergens tussen de besneeuwde dennen van de Ardennen. Een Duitse officier gaf de Amerikaanse bevelhebber nog één vriendelijke optie:
“Gib dich over, sonst…”
De Amerikaan nam een slok van zijn veldkoffie, veegde sneeuw van zijn schouder en zei:
NUTS!
Dat was geen verzoek. Dat was geen dialoog. Dat was geen imago-advies.
Dat was diplomatieke ontregeling in één woord.
En nu, 2025, Twente, Nederland, de nieuwe loopgraven zijn e-mails.
Want een keurmerk met “hele goede banden” met de Ksa – intern beter bekend als matties-for-life, procesproof & champagne-warm – heeft mij ook een vriendelijk voorstel gestuurd. Het klonk ongeveer zoals: “Henk, oude strijder, hou je columns over de Ksa liever voor jezelf of anders zonder ons keurmerk-logo.”
In gewoon Nederlands staat daar:
“Doe je columns ergens anders. Alleen wel even je bek houden op ons platform.”
Niet omdat het feitelijk fout is, nee hoor – ze vertrouwen mijn bronnen – maar omdat het niet zo lekker smoelt naast hun friendship-bracelet met de Ksa.
Chronische achterdocht? Dat is geen bug, dat is trauma-testing
En laten we eerlijk zijn: wanneer een instantie mij “vijandig” noemt, neem ik dat tegenwoordig op als recensiebeoordeling ⭐⭐⭐⭐⭐
Want mond houden? NIEMALS.
(Nooit. Never. Niet vandaag. Niet volgend jaar. Niet in de volgende eeuw.)
Waarom? Omdat de Ksa in dossiers heeft uitgeblonken in zaken die vooral met NIET beginnen:
- Niet onderzocht,
- Niet doorgedrukt bij banken,
- Niet transparant geworden via WOO,
Maar wél:
- vergunningen uitgedeeld aan bedrijven die al eerder de wet tikten alsof het een flipperkastknop was,
- relaties onderhouden waar gevoel blijkbaar belangrijker was dan onderzoek,
- én de kleine ondernemer aangepakt, want die heeft geen leger advocaten of jacuzzi-budget.
Dat is geen toezicht.
Dat is procesrisico-management met selectieformulier: wie kan me juridisch pijn doen?
En rate that: het MKB kan dat niet. Dus: pakken die wolf – want die blaft goedkoper.
Awards, boetes, vergunningen en imago
Grote gokbedrijven worden eerst beboet, daarna vergund, soms zelfs geprezen. Het toezicht-narratief wordt gepoetst tot het glimt.
Maar de kernvraag? Die gaat niet over integriteit maar over:
Hoe houden we het gezicht van toezicht fotogeniek en juridisch laag-risico?
Want stel je voor dat iemand een meme maakt van een voorzitter in een zwarte leren jas…
Dat is imagoschade. Schijnt.
Maar als je imago het niet overleeft zonder jas, dan was het nooit graniet, alleen vergunning-karton met laklaag.
De poging tot capitulatie
Ze vragen niet om een inhoudelijk gesprek, maar om een symbolische handtekening: verwijder, zwijg, verplaats, vergeet.
Niet wegens smaad. Niet wegens fouten.
Maar wegens logo-ongemak en friendship-reputatiepolitiek.
Dat is dus geen juridische procedure. Dat is een:
Bromance-ProtectiePlan 2025™ – cut satire, save the badge.
Maar mijn antwoord blijft exact wat het was onder de sneeuw van 1944:
NUTS!
Want ik teken geen capitulatie-papieren die de waarheid begraven onder PR-poeder.
Eindtrigger voor de lezer
Als je iemand met feiten vraagt om zijn mond te houden om een relatie intact te houden… wie is dan écht de offensive power?
En wanneer datzelfde systeem niet doorheeft dat de wantrouwen-meter bij mij al 10 jaar max-volume staat, dan moet je misschien minder bondjes sluiten en meer dossiers lezen.
Want toezicht zonder waarheidsbodem?
Dat is geen kanalisatie, dat is mist met vergunningstempel.
Twentse uitsmijter (want geschiedenis mag afsluiten waar het hart woont)
“Ik loat mi ni de gek an stekkn.”
(Niet door jou, niet door ze, niet door niemand.)
