SHERIFF MICHEL EN ZIJN KLAPPERTJESPISTOOL – WELKOM IN HET CIRCUS VAN 48 MILJOEN!
Bassie leeft nog, Adriaan leeft nog… en in Den Haag loopt de nieuwe B100!
Beste lezers, boerenlullen, bankiers, cowboys en overige facilitators,
Soms word ik wakker en denk ik: Henkie, vandaag ga je eens helemaal niemand belachelijk maken.
Gewoon rustig koffie drinken.
Misschien een koe melken.
Een beetje naar buiten kijken.
Maar dan gebeurt het weer.
MICHEL HEEFT EEN BLOG GESCHREVEN!
Hahahahaha!
Onze grote baas van de Kansspelautoriteit heeft zijn laptop weer opengeklapt en de wereld verblijd met zijn nieuwste meesterwerk:
‘Verleiden of vechten? Of allebei?’
En beste lezers, lees vooral zelf wat onze Michel allemaal schrijft:
https://kansspelautoriteit.nl/verleiden-vechten-allebei
Want deze keer hoef ik werkelijk niets te verzinnen.
Michel droomt namelijk van een sheriff!
Ja, u leest het goed.
Een echte cowboy die met getrokken revolver door de klapdeuren van een saloon stapt, de boeven oppakt en ze met pek en veren het dorp uit jaagt.
Ik zag het onmiddellijk voor me.
Michel op een paard.
Cowboyhoed op.
Lange regenjas aan.
Revolver in de hand.
En achter hem 168 medewerkers die in koor roepen:
‘MICHEL! MICHEL! MICHEL!’
Maar dan komt het.
Onze sheriff schrijft zelf dat hij bang is om met een klappertjespistool te schieten.
Hahahahaha!
Beste Michel, misschien is het probleem niet het pistool. Misschien is het de man die het vasthoudt!
Bassie en Adriaan zoeken nog een boef
Ik moest onmiddellijk aan Bassie en Adriaan denken.
Bassie leeft nog.
Adriaan leeft nog.
Alleen B100, de man met de lange regenjas en de eeuwige pech, is helaas niet meer onder ons.
Maar wat een buitenkans!
We hebben een kandidaat gevonden.
Michel Groothuizen.
Hij heeft het klappertjespistool al.
Nu alleen nog een lange regenjas en een hoed.
En iedere keer wanneer Google of Meta niet onmiddellijk doet wat Michel wil, kan hij roepen:
‘Ik heb ook altijd pech!’
Want dat is eigenlijk de samenvatting van zijn blog.
Google is te groot.
Meta is te rijk.
De advocaten zijn te duur.
De procedures duren te lang.
En de tegenpartij verdedigt zich ook nog!
Wat een brutaliteit!
Stel je toch eens voor dat een bedrijf gebruikmaakt van zijn wettelijke rechten.
Daar kun je als sheriff toch onmogelijk rekening mee houden?
Misschien moet Michel eerst een seminar organiseren over de vraag of boeven zich wel mogen verdedigen.
Met een lunch natuurlijk.
En een buitenlandse studiereis.
Want in Nederland doen we niets zonder onderzoek.
En daar is Justin Franssen weer!
Maar nu wordt het werkelijk hilarisch.
Want wie komt er in Michels eigen blog voorbij?
MR. JUSTIN FRANSSEN!
Ja, beste lezers.
Dezelfde Justin Franssen die ik op 6 oktober al uitgebreid besprak in mijn column:
‘DE BEVOEGDHEDEN ZIJN ER AL. WAT ZEGT U DAAR!’
https://24coupons.nl/nieuws/de-bevoegdheden-zijn-er-al-wat-zegt-u-daar/
Een internationaal gerespecteerde kansspeladvocaat.
Een man die de online én landbased kansspelwereld door en door kent.
Een juridische gokgoeroe met stropdas.
En wat was de kern van zijn boodschap?
NO MORE MR. NICE GUY!
Gebruik de bevoegdheden die er al zijn!
En nu schrijft Michel in zijn eigen blog dat de Nederlandse wet en de Europese Digital Services Act inderdaad ruimschoots aanknopingspunten bieden om het faciliteren van illegaal gokken aan te pakken.
Huh?
Dus de mogelijkheden zijn er?
Michel zegt het nu zelf?
HENKIE, PAK DE CHAMPAGNE!
Alhoewel.
Niet te vroeg juichen.
Want Michel heeft ook meteen een verklaring waarom hij niet zomaar een juridische procedure begint.
Google en Meta hebben namelijk heel veel geld.
En heel veel advocaten.
En procederen kan zomaar vijf jaar duren.
Vijf jaar!
Beste Michel, dat is bij de Ksa ongeveer de normale behandeltijd van een ingewikkeld Woo-verzoek.
Daar schrikken wij in Twente niet meer van.
En ik moest denken aan mijn andere column van 8 oktober:
‘DE KSA STAAT WEER IN ZIJN HEMPIE!’
https://24coupons.nl/nieuws/de-ksa-staat-weer-in-zijn-hempie/
Daar schreef ik al dat je iemand die niet kan timmeren wel een grotere hamer kunt geven, maar dat de timmerman daardoor nog niet beter wordt.
En nu wil onze Michel blijkbaar een grotere revolver.
Misschien moet hij eerst leren richten.
Circus Ksa – 48 miljoen euro per jaar!
En ondertussen draait de circustent gewoon door.
In mijn vorige column rekende ik het al voor aan de hand van het jaarverslag van de Ksa.
In 2025:
168 voltijdsbanen gemiddeld.
Totale lasten:
47.143.000 EURO!
Bijna 48 miljoen.
Bijna vier miljoen per maand.
Bijna 130.000 euro per kalenderdag.
En voor dat geld krijgen we nu dus een sheriff met een klappertjespistool.
Ik zie de vacature al verschijnen:
Gezocht: voorzitter Kansspelautoriteit.
Functie-eisen:
- Kunnen dromen van handhaving.
- Ervaring met PowerPoint.
- Geen angst voor internationale seminars.
- Goed kunnen uitleggen waarom een procedure moeilijk is.
- Eigen cowboyhoed is een pré.
Salaris volgens schaal.
Klappertjes worden vergoed.
Hahahahaha!
En voordat de boekhouder van de Ksa weer met zijn rekenmachine gaat zwaaien: die bijna 48 miljoen betreft de totale lasten over 2025, inclusief bijzondere kostenposten.
Maar beste lezers, zelfs als je de helft van de circustent afbreekt, blijft er nog een aardig bedrag over om toezicht mee te houden.
Banken? Daar schieten we natuurlijk niet op!
En dan komen we bij mijn favoriete onderwerp.
FACILITEREN!
Daar is dat prachtige woord weer.
Want Michel schrijft in zijn blog dat de Ksa probeert te voorkomen dat illegale gokaanbieders nog betalingen kunnen ontvangen of uitvoeren.
Kijk eens aan!
Dus geldstromen aanpakken is belangrijk.
Betaaldienstverleners zijn belangrijk.
Banken zijn belangrijk.
Allemaal prachtig.
Maar nu even een vraagje van dat vervelende boertje uit Twente.
Waarom zien we bij banken en grote betaaldienstverleners zo weinig van die stoere sheriff?
Waar zijn de onderzoeken?
Welke financiële instellingen zijn onderzocht?
Welke concrete maatregelen zijn genomen?
En hoe verhoudt dat zich tot de manier waarop kleinere ondernemers zijn aangepakt?
Beste lezers, ik heb inmiddels zoveel geschreven over banken, betaaldienstverleners en Cash Centers dat ik er bijna een eigen bibliotheek mee kan vullen.
En de Ksa weet inmiddels precies welke vragen ik stel.
Misschien hebben ze daar zelfs een aparte afdeling voor.
Afdeling Henkie – niet beantwoorden vóór 2037.
Maar ik krijg soms de indruk dat er bij de Ksa een bijzondere ongeschreven regel bestaat:
‘Je naait geen vrienden. Daar hebben we ondernemers voor.’
Hahahahaha!
Voor de juridische afdeling: dit is satire, geen vastgestelde beleidsregel of bewezen vriendjespolitiek.
Maar de vraag blijft overeind.
Waarom krijgt de ene partij een stevig handhavingstraject en de andere eerst een vriendelijk gesprek?
Michel schrijft zelf dat hij met Google en Meta in Dublin is gaan praten.
Een gezamenlijke taskforce.
Een white list.
Samenwerking.
Constructieve relaties.
Laaghangend fruit plukken.
Prachtig!
Bij sommige kleine ondernemers heb ik in het verleden toch iets minder fruitmanden en iets meer processen-verbaal gezien.
Misschien was de fruitboer toen met vakantie.
Ik heb trouwens ook een droom, Michel!
Nu moet ik eerlijk zijn.
Michel is niet de enige die droomt.
Ik droom namelijk ook weleens van een schitterende carrière.
Ik zou dolgraag gokopsporingsambtenaar worden.
Maar dan wel in Costa Rica.
Lekker in de zon.
Palmbomen.
Een groot bureau.
Een zwembad.
En natuurlijk een indrukwekkend uniform.
Dan ga ik boetes uitschrijven.
Niet van duizend euro.
Niet van een miljoen.
Nee, beste lezers.
HONDERD MILJOEN EURO!
PATS!
Nog eentje!
PATS!
En omdat het toch mijn droom is, stort ik die honderd miljoen vervolgens gewoon op mijn eigen privérekening in Costa Rica.
Hahahahaha!
Kijk, zo werkt dromen!
In de echte wereld zou ik daarmee waarschijnlijk rechtstreeks in een strafdossier belanden.
Maar in mijn droom ben ik de sheriff.
En van die honderd miljoen organiseren we natuurlijk een paar schitterende seminars.
Op het strand.
Met cocktails.
Een congres over internationale geldstromen.
Een werkgroep over het verantwoord innen van boetes.
En een wetenschappelijk onderzoek naar de vraag waarom mijn privérekening zo hard groeit.
Michel mag de openingsspeech houden.
Justin Franssen mag de juridische kant uitleggen.
En ik?
Ik verzorg de catering.
NO MORE MR. NICE GUY!
Behalve bij de rekening.
Die stuur ik naar Den Haag.
De transfermarkt is geopend!
Misschien moeten we eens nadenken over een transfer.
Niet van gokgeld.
Nee, beste lezers.
Van poppetjes die vooral dromen en ondertussen weinig laten zien!
Michel wil sheriff worden.
Ik wil honderd miljoen op mijn rekening in Costa Rica.
We hebben dus allebei ambitie.
Het enige verschil is dat ik tenminste toegeef dat mijn verhaal complete flauwekul is.
Hahahahaha!
Maar misschien kunnen we ruilen.
Michel naar Costa Rica.
Henkie naar de Kansspelautoriteit.
Alleen zie ik één probleem.
Ik zou waarschijnlijk binnen twee weken ontslagen worden.
Want ik stel nogal vervelende vragen.
Waar is het onderzoek?
Wie heeft dat besloten?
Waarom is dit proces-verbaal zo opgesteld?
Welke alternatieve betaalmethoden zijn onderzocht?
Waarom krijgt de ene partij een waarschuwing en de andere een heel strafdossier?
En waarom hebben we na al die jaren nog steeds zoveel moeite om eenvoudige documenten boven tafel te krijgen?
Nee.
Ik ben niet geschikt voor de Ksa.
Ik zou waarschijnlijk per ongeluk gaan handhaven.
En dat is natuurlijk ook weer niet de bedoeling van mijn denkbeeldige circusdirecteur.
En nu even zonder clownsneus
Want beste lezers, achter deze hele voorstelling schuilt natuurlijk een serieuze kwestie.
Michel schrijft dat hij geen juridische procedure wil beginnen die hij mogelijk verliest.
Dat is op zichzelf begrijpelijk.
Een toezichthouder moet zorgvuldig handelen.
Maar zorgvuldigheid mag geen permanente verklaring worden voor het uitblijven van zichtbaar resultaat.
Zeker niet wanneer dezelfde voorzitter zelf erkent dat er wettelijke aanknopingspunten zijn.
En zeker niet wanneer de discussie over faciliteren al jarenlang speelt.
Het gaat mij niet om de vraag of Michel stoer genoeg is om met een revolver rond te lopen.
Het gaat mij om iets veel eenvoudigers.
Is Michel Groothuizen de juiste man om leiding te geven aan een toezichthouder die jaarlijks tientallen miljoenen kost?
Ik heb daar inmiddels ernstige twijfels over.
Want een voorzitter moet niet alleen kunnen vertellen waarom iets moeilijk is.
Hij moet ook kunnen laten zien wat zijn organisatie daadwerkelijk bereikt.
En als het werkelijk onmogelijk is om grote partijen effectief aan te pakken, leg dan helder uit waar de juridische grenzen liggen, welke maatregelen zijn geprobeerd en wat daarvan de resultaten zijn.
Daar hebben we meer aan dan cowboyverhalen.
Misschien is het tijd voor een onafhankelijke beoordeling van de prestaties van de Ksa.
Niet nóg een seminar.
Niet nóg een studiereis.
Niet nóg een blog.
Gewoon eens kijken wat al die miljoenen opleveren.
Ik ga maar weer melken, Michel!
Beste lezers, ik ga afsluiten.
Ik moet namelijk nog melken.
Dat is tenminste eerlijk werk.
Je staat vroeg op, je steekt je handen uit de mouwen en aan het einde van de dag weet je wat je hebt geproduceerd.
Bij de Ksa lijkt het soms precies andersom.
Daar wordt eerst een rapport geproduceerd.
Daarna een vergadering.
Dan een seminar.
En vervolgens een onderzoek naar de vraag waarom de koe nog steeds geen melk geeft.
Misschien kan Michel weer terug naar Financiën.
Lekker postzegels likken.
Hoewel…
Straks schrijft hij nog een blog dat hij eigenlijk directeur van PostNL had willen worden, maar dat de enveloppen over te veel juridische mogelijkheden beschikken om zich tegen verzending te verzetten.
Hahahahaha!
Maar Michel, nog één wijze levensles van een klein boertje…
Voordat ik werkelijk vertrek, wil ik Michel nog één persoonlijk verhaal meegeven.
Ik heb ooit een hele stoere man ontmoet.
Een enorme kerel.
Breed in de schouders.
Indrukwekkend postuur.
En, zo vertelde hij vol trots, ook op een bepaald ander lichamelijk terrein bijzonder royaal bedeeld.
Ik zal eerlijk zijn.
Als klein boertje uit Twente was ik toch een beetje jaloers.
Ik keek naar die man.
Keek nog eens naar mezelf.
En dacht:
Tja, Henkie, de natuur deelt haar cadeautjes ook niet altijd eerlijk uit.
Maar toen legde die grote kerel zijn hand op mijn schouder.
Hij keek mij recht in de ogen.
En sprak de magische woorden die ik nooit meer ben vergeten:
“Henki, listen… It’s not the gun, but the man behind the gun.”
Kijk, beste lezers.
DAT IS NOU LEVENSWIJSHEID!
En daarom, beste Michel, nog één gratis advies van een eenvoudig boertje.
Je kunt dromen van een grotere revolver.
Meer munitie.
Meer bevoegdheden.
Meer medewerkers.
En nóg een paar miljoen extra.
Maar uiteindelijk gaat het niet om de grootte van je pistool.
HET GAAT OM DE MAN DIE ERMEE OM KAN GAAN!
Michel, doe er je voordeel mee.
En ik?
Ik ga maar weer melken.
Want mijn koeien geven tenminste melk als ik aan de juiste knoppen zit!
Hahahahahahaha!
Henk ten Voorde
24coupons.nl – 14 oktober 2026
Deze column is satire en persoonlijke opinie, naar aanleiding van de blog ‘Verleiden of vechten? Of allebei?’ van Ksa-voorzitter Michel Groothuizen.