Wordt de overheid echt nooit verantwoordelijk voor spelersverlies?
Het is een gekke wereld. Jarenlang konden Nederlanders online gokken bij buitenlandse aanbieders zoals Bwin, terwijl die geen vergunning hadden in ons land. Dat was in strijd met de wet, dat staat vast. Maar toch — en dit is waar het vreemd wordt — verklaarde de overheid destijds openlijk dat ze dit gedoogde.
Voormalig staatssecretaris Fred Teeven zei in 2013 zelfs voor de rechter dat partijen zoals Bwin “gedoogd” werden, zolang ze zich aan een paar voorwaarden hielden. Geen .nl-domein, geen Nederlandse reclame, en het mocht allemaal. Nou ja, het mocht niet écht, maar de overheid keek weg. Letterlijk: ze koos ervoor niet te handhaven.
En nu, jaren later, oordelen rechters dat er geen geldige overeenkomst bestond tussen deze goksites en de speler. Omdat de sites geen vergunning hadden. Dus: verliezen die je als speler leed? Die zijn terug te vorderen, want je hebt onverschuldigd betaald. De rechter zegt: je kreeg niets legaals voor je geld.
Maar wacht even.
Als de overheid bewust wegkijkt en jarenlang toelaat dat burgers geld verliezen op websites die volgens de wet niet mochten bestaan… hoe kan het dan dat alle verantwoordelijkheid bij de goksite wordt gelegd, en niet bij de overheiddie het allemaal stilletjes toeliet?
Er is immers een verschil tussen “niet handhaven omdat je het niet weet”, en bewust gedogen terwijl je weet dat het verboden is.
Dat voelt toch een beetje krom. Als je als overheid zegt: “Wij treden niet op tegen deze partij”, maar je laat vervolgens spelers jarenlang duizenden euro’s verliezen, dan zou je toch ook een beetje verantwoordelijkheid mogen nemen?
Gedogen, verliezen en verantwoordelijkheid: wie zat er eigenlijk op de fiets?
Stel je dit even voor.
Je zit bij mij achterop de fiets. We rijden samen door de stad, lekker ontspannen. Opeens stap ik af, loop naar een auto en steel iets uit die auto. Jij blijft op het zadel zitten, je ziet wat ik doe, maar zegt niks. Dan kom ik terug, spring weer op de fiets, en we rijden vrolijk verder.
En ja hoor — de politie houdt ons aan.
Wat denk je dat er gebeurt? Juist. Jij komt mee naar het bureau. En voor de rechter zal je horen:
“Uw vriend heeft gestolen, maar u was erbij, u wist het, en u deed niets. U bent dus medeplichtig.”
Klinkt logisch toch?
Nou, laat me dan even deze vraag stellen: waarom geldt dat dan niet voor de overheid als het gaat om illegale goksites zoals Bwin?
De overheid wist het. Ze zei het zelfs hardop.
Bwin bood jarenlang online kansspelen aan in Nederland — zonder vergunning. Dat was illegaal. Toch trad de overheid niet op. Sterker nog: in 2013 verklaarde staatssecretaris Fred Teeven zélf voor de rechter dat partijen zoals Bwin “gedoogd” werden.
De overheid wist dus precies wat er gebeurde. Ze zag het. Ze koos ervoor om niet te handhaven, zolang Bwin zich maar netjes aan bepaalde regeltjes hield (zoals geen reclame in het Nederlands, geen .nl-domein, enzovoort). Maar vergis je niet: het was nog steeds verboden.
Bwin “pakt” het geld, de overheid kijkt toe
Duizenden spelers verloren geld op die websites. En nu zeggen rechters:
“Er was geen geldige overeenkomst tussen speler en Bwin, dus het geld mag worden teruggevorderd.”
Mooi, zou je denken. Maar…
Wie stond er eigenlijk op die uitkijk bij de digitale “auto”?
Wie liet het allemaal gebeuren?
Wie fietste er vrolijk verder terwijl spelers geld verloren?
Juist. De overheid. En die zegt nu doodleuk:
“Wij zijn niet verantwoordelijk. U moet bij Bwin zijn.”
Medeplichtig? Of gewoon gemakzuchtig?
Als jij op de fiets zit terwijl er gestolen wordt, ben je medeplichtig.
Als de overheid jarenlang toekijkt hoe spelers geld verliezen bij een illegaal platform, is het ineens beleidsvrijheid.
Dat voelt toch een tikje scheef.
Of zoals wij op het platteland zeggen: “Dat riekt naar kromme koehandel.”
Maar goed…
Ik ben maar een eenvoudig boertje. Misschien dat de echte gespecialiseerde advocaten daar nog eens een goed oordeel over willen vellen.
