De branchevereniging Vergunde Nederlandse Online Kansspelaanbieders (VNLOK) is op zoek naar een fulltime directeur die de organisatie operationeel moet aansturen en naar buiten toe het gezicht van de vereniging wordt. De vacature is geplaatst omdat de huidige voorzitter, Björn Fuchs, door zijn nevenfunctie bij een andere organisatie te weinig tijd heeft om VNLOK zelf fulltime te leiden.
Deze nieuwe directeur krijgt onder meer de dagelijkse leiding, bouwt relaties met politiek, toezichthouders en ministeries uit, en vertegenwoordigt VNLOK bij beleidsdiscussies, gesprekken met de Kansspelautoriteit en andere stakeholders. Ook het verder opzetten van een kennisbank en het inrichten van een interne organisatie horen tot de taken.
De stap volgt op de fusie van VNLOK met de Nederlandse Online Gambling Associatie NOGA, waarbij de krachten in de online kansspelbranche zijn gebundeld.
KERST COLUMN
Beste lezers,
en ja — dat zijn er inmiddels meer dan 500 per maand. Dat vind dit boertje een hele bult. Zoveel koeien heb ik niet eens. Dus ik geef mijzelf maar eens een schouderklopje. Geen gekochte prijs zoals Kansspelautoriteit die dit jaar uitdeelde, maar gewoon: klop, klop. Van mezelf. Had ’m liever gekregen van Michel Groothuizen met een dikke envelop erbij, maar ja — Rome is ook niet in één dag leeggeplukt.
Satire en cabaret, beste mensen, geven meer licht in de duisternis dan alle sterren bij Maria in de stal. En nee, ik stel jullie niet teleur. Ik ben niet gezwicht voor een spreekverbod van een keurmerkgroep die vond dat mijn boerenge-loei het imago schaadde. Integendeel: Make de VNLOK Great Again.
Beste Bjorn Fuchs, jasje aan, sleutels inleveren, en maak fair play gezond. Dat is nog een hele klus. Want wat blijkt: ze weten bij de VNLOK zelf ook niet wie het moet gaan doen. Er wordt een groots persoon gezocht als directeur.
En toen dacht ik: wie is daar nou geschikter voor dan… ikke?
Gekke Henki oet Twente.
Ik heb het besproken aan de keukentafel, na het melken. Moeder de vrouw — ander woord voor partner — keek mij aan terwijl er nog stront op haar overall zat van een koe die tijdens het melken schoot. Ze zei: “Ie bunt knettergek.”
Maar toen las ze verder: €130.000 tot €150.000, geen pensioenregeling. Ze keek nog eens. En zei:
“Henki, jij bent de enige die die tent kan leiden.”
Ze heeft meteen mijn sollicitatiebrief geschreven. Eerste zin:
“Ik en alleen ik, Henki, ben de geschikte man voor deze job.”
Ervaring? Zeker. Opleiding? Kleuterschool — ideaal als je met de politiek of de Ksa praat. Woo-verzoeken worden daar namelijk op OLO-niveau afgehandeld. Wat is OLO? Onmeunig Laag Onderwies. Punt binnen.
De rest van de functieomschrijving is ook geen hogere wiskunde:
veel lullen over spelers, nooit met spelers.
Rondtoeren bij ministeries.
Lunchen.
Lachen.
Gieren.
Seminars bezoeken.
En ondertussen de hele markt wijsmaken dat speellimieten logisch zijn en dat verslavingszorg vooral een goed excuus is voor nóg een rapport.
Reizen naar Canada, België, Spanje.
Ik zeg tegen mien wiefke: “Wie dut dan melken?”
Zegt zij: “Voor dat geld slacht ik persoonlijk de koeien. En die twintig schapen jaag ik achter de wolven aan. Kiek’n wie wint. Niet ons probleem.”
Kijk, dáár hou ik van. Een vrouw met oplossingen waar zelfs mijn labrador met drie poten nog niet aan had gedacht.
Geen pensioenregeling?
“Geen probleem,” zegt ze. “Ik zorg wel dat je het pensioen niet haalt.”
Ware liefde heet dat.
Ervaring met Bassies en Adriaantjes? Zeker.
Rechters die niet lezen.
Officieren van justitie die proces-verbalen copy-pasten.
Infiltratie? Geleerd van de Ksa.
Gewoon maandelijks de rechter betalen en het recht is zo helder als de bouillon van het vrouwtje, getrokken op Duits eikenhout. Geen poetin-gas, maar ouderwets.
Nijenrode ook nog gedaan.
Voorin erin, achterin eruit getrapt — ik had geen gladjanuspak.
Q2 2026 moet het directeurtje zitten.
Moeders is al begonnen met Bertha 69 slachtklaar maken. ’t Is niet leuk, maar mijn carrière gaat voor.
Maar toen stond ik vanavond toch even stil bij Bertha.
Haar oogjes droevig.
Halve portie brokjes.
Galgenmaal al klaar.
En toen dacht ik:
Pas ik eigenlijk wel in die slangenkuil van liegen, bedriegen, onzin verkopen en zelfgemaakte onderzoeken waarvan alleen de betaler weet wat de uitkomst moet zijn?
Want opa zei altijd:
“As ie ’t karakter verkoopt, bunt ie alles kwiet.”
Misschien komt er bij de VNLOK straks iemand die zegt:
“Wie hef hier in vredesnaam dizze achterlijke regel verzonnen?”
Dat zou wat zijn.
Het blijft gokken.
Maar hopelijk vergunningvrij.
Ik mis alleen nog één ding:
dat moment waarop Michel mij een beeldje overhandigt,
een dikke envelop,
en een knuffel.
Ik ga met kerst wat minder bier drinken
en nog eens goed nadenken
of ik mijn karakter ga verkopen.
Want zoals we hier zeggen:
“Beter arm met eer, dan rik zonder ruggengraat.”
Wordt vervolgd.
