Op 17 juli 2025 publiceerde de Kansspelautoriteit (Ksa) het eerste deelbesluit naar aanleiding van een Woo-verzoek over de zogeheten “Cash Centers” — plekken waar contant geld werd ingewisseld voor speeltegoed. Wat op het eerste gezicht een keurig juridisch besluit lijkt, roept bij nadere bestudering serieuze vragen op over de integriteit, transparantie en geloofwaardigheid van de toezichthouder.
Geheimhouding als standaard: cruciale passages zwartgelakt
In het besluit blijkt dat de Ksa hele passages uit documenten onleesbaar heeft gemaakt. Niet alleen persoonsgegevens of vertrouwelijke gegevens — wat je zou verwachten — maar ook meningen, standpunten en inschattingen van eigen inspecteurs. Officieel heet dat “persoonlijke beleidsopvattingen”, maar het effect is duidelijk: de interne visie van Ksa-medewerkers op het cash center-probleem blijft buiten beeld.
En dat is precies waar het pijn doet. Want het zijn diezelfde medewerkers die, zoals inmiddels is gebleken, pas onder ede durfden te verklaren dat er géén onderzoek is gedaan naar de cash centers zelf. Dat roept de vraag op: hoe kan het bezitten van een cash center dan reden zijn voor een negatieve Bibob-beoordeling of een vergunningweigering?
Cash center = geen vergunning? De logica ontbreekt
Uit het besluit blijkt dat alleen al het hebben van een cash center in het verleden voldoende is geweest voor een weigering van een 30h-vergunning. Deze vergunning is nodig voor het exploiteren van kansspelautomaten. Maar wat blijkt? De Ksa heeft de cash centers nooit zelf onderzocht. De conclusies zijn dus gebaseerd op aannames, niet op feiten.
En die aannames zijn ernstig: uit de Woo-documenten blijkt dat betrokken bedrijven in verband worden gebracht met “slecht levensgedrag” — een zwaarwegende kwalificatie — zonder dat de feiten zijn vastgesteld. Je zou verwachten dat een toezichthouder minstens zijn eigen werk controleert voordat het iemand de markt uit bonjourt.
Bibob als wapen, niet als waarborg
De Wet Bibob moet voorkomen dat vergunningen worden gebruikt voor criminele doeleinden. Een goede zaak. Maar als de enige onderbouwing voor een negatieve beoordeling is dat iemand een cash center had — en die cash center is nooit onderzocht — dan is er geen sprake van een eerlijke toetsing.
Sterker nog: de informatie waarop de Ksa zich baseert, is vaak afkomstig uit politiedossiers of strafvorderlijke systemen, en wordt via Bibob of de Woo geheimgehouden. Bedrijven kunnen zich dus niet verdedigen tegen een schimmig, nooit onderzocht vermoeden.
Meineed? Ksa-inspecteurs zwijgen, tot ze onder ede staan
Het wordt pas echt schrijnend als je weet dat inspecteurs van de Ksa pas onder ede verklaarden dat er geen onderzoek was gedaan naar de cash centers. De Ksa heeft dus jarenlang de indruk gewekt van degelijk toezicht, terwijl die controle in feite ontbrak.
Wat moet je dan denken als diezelfde toezichthouder bedrijven weigert en vergunningen intrekt, op basis van iets wat ze zelf niet hebben durven of willen onderzoeken?
Dat is geen toezicht. Dat is willekeur.
Wie liegt, mag geen vergunning weigeren
Als de overheid bedrijven beoordeelt op integriteit, moet zij zelf de hoogste norm naleven. Wie anderen diskwalificeert op basis van “slecht levensgedrag”, maar ondertussen zelf selectief zwijgt, feiten verdoezelt en meningen censureert, heeft geen moreel gezag meer.
De Ksa lijkt in dit Woo-deelbesluit vooral bezig met schadebeperking, niet met waarheidsvinding. Dat is ernstig. Want het schaadt niet alleen individuele ondernemers, maar ondermijnt het vertrouwen in onafhankelijk toezicht.
En daar moet je heel eerlijk in zijn: een toezichthouder die liegt, verliest zijn mandaat om eerlijk spel af te dwingen.
Wordt vervolgd: Dit is pas het eerste deelbesluit van drie. In de komende weken worden nog documenten van de afdelingen Juridische Zaken en Handhaving verwacht. 24coupons.nl zal die documenten ook analyseren — en waar nodig de Ksa blijven bevragen op haar rol en verantwoordelijkheid.
Tips of ervaringen met de Kansspelautoriteit? Mail naar info@24coupons.nl
