De Kansspelautoriteit heeft opnieuw een WOO-verzoek gedeeltelijk ingewilligd, ditmaal in het kader van het dossier rond zogeheten Cash Centers en de intrekking van exploitatievergunningen. In het recent vrijgegeven tweede deelbesluit worden enkele bedrijfsnamen openbaar gemaakt en wordt een groot aantal documenten gedeeltelijk gepubliceerd.
Wie het besluit zorgvuldig leest, ziet echter dat de daadwerkelijke kern van de zaak buiten beeld blijft. De openbaarmaking richt zich vooral op procedurele documenten, interne correspondentie en namen van ondernemingen die expliciet hebben aangegeven geen bezwaar te hebben tegen publicatie. Tegelijkertijd worden juist de documenten die inhoudelijk bepalend zijn voor de besluitvorming structureel afgeschermd.
De Kansspelautoriteit beroept zich daarbij op een breed scala aan uitzonderingsgronden:
-
strafvorderlijke gegevens (Wjsg),
-
geheimhoudingsplicht uit de Wet Bibob,
-
bescherming van toezicht- en handhavingsmethoden,
-
en interne beleidsopvattingen.
Opvallend is dat (concept)besluiten tot intrekking of weigering van vergunningen, netwerktekeningen en integriteitsbeoordelingen vrijwel volledig buiten openbaarmaking blijven. Daarmee wordt het voor burgers en bedrijven onmogelijk om te reconstrueren op basis van welke concrete feiten en onderzoeken vergunningen zijn ingetrokken.
In het publieke debat draait het namelijk niet om wie er genoemd wordt, maar om waarom ondernemingen hun zogeheten 30h-vergunning zijn kwijtgeraakt. De centrale stelling van de Kansspelautoriteit – dat er sprake zou zijn geweest van een “onlosmakelijke verbinding” tussen bepaalde partijen – wordt in dit WOO-besluit niet inhoudelijk toetsbaar gemaakt.
Het resultaat is een vorm van openbaarheid die wel zichtbaar is, maar weinig verklarend. Transparantie wordt gesuggereerd, terwijl de onderliggende besluitvorming grotendeels onzichtbaar blijft.
Column – De Grote Houdini-show van de Kansspelautoriteit
Dames en heren, jongens en meisjes, welkom bij De Grote Houdini-show van de Kansspelautoriteit.
Vanavond op het programma: nu ziet u het, nu ziet u het… nog steeds niet.
De Ksa heeft weer een WOO-verzoek “vrijgegeven”. Tromgeroffel. Confetti. Applaus. En wat krijgen we te zien? Namen. Bedrijfsnamen. Alsof dat het grote mysterie was waar iedereen wakker van lag.
Want laten we eerlijk zijn: niemand zit te wachten op een bingokaart met bedrijfsnamen. Bedrijven en burgers willen maar één ding weten:
Waarom zijn wij onze 30h-vergunning kwijtgeraakt?
Maar nee hoor. In plaats van antwoorden krijgen we een soort bestuursrechtelijk variété-theater.
“Hier een naam.”
“Daar een zwart blokje.”
“En hocus pocus: de motivering is verdwenen.”
De kern van de zaak – die fameuze onlosmakelijke verbinding – blijft netjes achter slot en grendel. Nooit onderzocht, nooit aangetoond, maar wel jarenlang rondgetoeterd alsof het natuurwetgeving is. En als iemand vervolgens zegt: ‘Beste Ksa, ik heb bewijs dat die verbinding er niet was’, dan verdwijnt dat bewijs ergens tussen Bibob, Wjsg en intern beraad. Foetsie. Weg. Verdwenen. Applaus graag.
Het is alsof je auto in beslag wordt genomen en de politie zegt:
“We mogen u niet vertellen waarom, maar hier is wel de naam van de garage waar u ‘m ooit kocht.”
Dank u. Heel verhelderend.
En zo worden burgers en bedrijven opnieuw professioneel genaaid, ditmaal met een officieel WOO-stempel erop. Transparantie? Jazeker. Maar dan wel van het type etalageruit: je mag kijken, maar niets aanraken – en vooral niet naar binnen.
De Kansspelautoriteit presenteert zich graag als het bastion van integriteit. Maar integriteit zonder uitleg, zonder toetsing en zonder inhoudelijke verantwoording is geen integriteit. Dat is decorbouw.
En dus eindigt deze Houdini-act zoals altijd:
het publiek blijft achter met vragen,
de echte truc wordt niet uitgelegd,
en de assistent zit nog steeds vast in de kist.
Tot de volgende verdwijntruc.
