Breaking News: burger maakt aantekeningen, Ksa in crisisoverleg.
11 juni keert het boertje terug naar Den Haag. Ditmaal mét advocaten en een pen.
De Ksa en het grote aantekeningenmysterie
Oftewel: hoe een boertje uit Enschede bijna een staatsgevaar werd met een pen en een notitieblok
De afgelopen dagen kreeg ik nogal wat telefoontjes. Niet over casino’s. Niet over bonussen. Niet eens over illegale goksites. Nee. Mensen wilden maar één ding weten:
“Henk… hoe ging die afspraak dinsdag bij de Ksa?”
Nou… die afspraak ging dus niet.
En eerlijk? Misschien maar goed ook. Want als je de mailwisseling tussen ondergetekende en de Kansspelautoriteit terugleest, dan krijg je bijna het gevoel dat ik niet naar een inzage van Woo-documenten zou gaan… maar naar een geheime NAVO-bunker waar de lanceercodes van Nederland liggen opgeslagen.
Eerst mocht ik helemaal geen aantekeningen maken.
Nul.
Nada.
Geen pen. Geen papier. Geen foto. Geen beeldopnames. Niks.
Ik dacht nog even dat ik misschien geblinddoekt naar binnen moest met een koptelefoon op. Zo’n beetje zoals vroeger bij “Wie is de Mol”, alleen dan zonder prijzengeld en met meer zwarte lak.
Dus ik stuur netjes een mail:
“Op welke juridische grondslag mag ik geen aantekeningen maken?”
Stilte.
Toen, ineens, een paar dagen later:
“O nee hoor meneer Ten Voorde, u mag best algemene aantekeningen maken.”
Kijk. Dat is toch prettig. Ik was al bang dat ik alles met houtskool op een grotwand buiten Den Haag moest tekenen uit mijn geheugen.
Maar let op… toen kwam de volgende:
“U mag niet letterlijk overschrijven.”
En waarom niet?
Omdat — volgens de Ksa — dat “in lijn ligt met het vonnis van de voorzieningenrechter”.
Dus ik lees dat vonnis nog een keer. Daarna nog een keer. Daarna zelfs met koffie erbij.
Maar nergens staat:
“Henk mag geen zinnen overschrijven.”
Nergens.
De rechter zegt alleen dat de documenten niet openbaar hoeven te worden gemaakt zolang bezwaar loopt. Dat is iets heel anders dan: “Pas op voor burgers met een Bic-pen.”
Toch blijft de Ksa het herhalen alsof ik op 11 juni niet naar een Woo-inzage kom, maar naar het Nationaal Archief om staatsgeheimen van Area 51 te fotograferen.
En dát is precies waarom ik dinsdag de afspraak heb verschoven.
Niet omdat ik bang ben.
Maar omdat ik na die wisselende mails dacht:
als een simpele vraag over een notitieblok al drie verschillende antwoorden oplevert… hoe transparant gaat de rest van die middag dan worden?
Dus hebben wij besloten om op 11 juni terug te keren.
En nee, dan komt het boertje niet alleen.
Dan schuiven er ineens meerdere mensen aan met een titel ervoor.
Meester in de rechten.
Advocaten.
Mensen die zelfs voetnoten lezen voor hun plezier.
Misschien dat een notitieblok dan minder gevaarlijk wordt gevonden.
Misschien dat de zwarte lak dan ineens iets minder enthousiast over het papier wordt uitgerold.
Misschien.
Maar eerlijk?
Ik verwacht eerder dat ik straks een document krijg waarbij alleen de perforatorgaatjes nog leesbaar zijn.
En toch ben ik nieuwsgierig.
Want ergens moet er een moment komen waarop iemand uitlegt waarom:
* eerst helemaal geen aantekeningen mochten,
* daarna ineens wel “algemene” aantekeningen,
* vervolgens weer niet letterlijk overschrijven,
* en dat allemaal zogenaamd “in lijn met het vonnis”.
Een vonnis dat dat letterlijk helemaal niet zegt.
Het blijft fascinerend.
Je vraagt als burger om openbaarheid.
Je krijgt een afspraak.
Dan krijg je restricties.
Dan worden die restricties aangepast.
Dan worden ze opnieuw uitgelegd.
En uiteindelijk heb je het gevoel dat niet de documenten geheim zijn… maar vooral de regels onderweg.
Maar goed.
11 juni dus.
Den Haag.
De Ksa.
Een boertje uit Enschede.
En meerdere advocaten die waarschijnlijk speciaal voor deze gelegenheid een pen meenemen met extra veel blauwe inkt.
Want dromen zijn gelukkig nog niet vergunningsplichtig.
Voor aantekeningen maken geldt dat blijkbaar iets minder.
“En op Hemelvaartsdag steeg niet alleen iets op richting de hemel… ook het aantal zwartgelakte pagina’s bij de Ksa bereikte ongekende hoogten.”
Mooi genieten mensen .
