Breaking News: De Nationale Archiefkampioenschappen van de Ksa
Er zijn van die weken dat je denkt:
“Waarom kijk ik eigenlijk nog naar cabaret? Ik zit er middenin.”
Volgende week mag ik weer naar de Kansspelautoriteit.
Nee, niet voor een bingo.
Niet voor een loterij.
Niet eens voor een kansspel.
Gewoon voor een hoorzitting.
En eerlijk is eerlijk…
Ik ga er gewoon weer keurig heen.
Netjes.
Op tijd.
Met mijn map onder de arm.
En ergens diep van binnen hoor ik al het bekende geluid…
“Geachte heer Ten Voorde…”
Want als ik inmiddels ergens goed in ben geworden, is het voorspellen van bestuursrecht.
Sommige mensen voorspellen het weer.
Ik voorspel Woo-besluiten.
En ik zit er opvallend vaak niet naast.
Sterker nog…
Langzamerhand begint het minder op een kansspel te lijken en meer op een behendigheidsspel.
Je weet ongeveer welke hindernissen komen.
Privacy.
Onevenredige benadeling.
En als toetje…
BIBOB.
Alsof er ergens een lade bestaat met standaardteksten.
Lade 1: privacy.
Lade 2: bedrijfsbelangen.
Lade 3: BIBOB.
En als de eerste twee niet passen…
trek je lade drie open.
Misschien vergis ik me.
Daarom zit ik volgende week ook gewoon weer aan tafel.
Want vragen stellen mag.
En antwoorden horen daar nu eenmaal bij.
Wat mij persoonlijk nog steeds fascineert…
Vijftien jaar.
Landelijke onderzoeken.
Bestuursrecht.
Strafrecht.
Vergunningen.
Intrekkingen.
Onderzoeken.
Vergaderingen.
Overleggen.
En uiteindelijk…
vijf documenten.
Dat is een prestatie waar mijn eigen schuur jaloers op zou zijn.
Na drie verhuizingen liggen daar nog meer papieren dan in een vijftienjarig dossier.
Overigens zeg ik niet dat documenten worden achtergehouden.
Dat is niet mijn conclusie.
Mijn conclusie is veel eenvoudiger.
Ik begrijp het niet.
En juist daarom blijf ik vragen stellen.
Sommigen vragen mij wel eens waarom ik niet gewoon stop.
Dat antwoord is eigenlijk heel simpel.
Omdat ik weet wat deze procedures mij en vele andere mensen/gezinnen hebben gekost.
We raakten ons huis kwijt.
De auto.
Het inkomen.
Bedrijven dicht.
zelf twee jaar in een wei gewoond in een tent , wel met 4 koeien dus gezelligheid ten top .
Toegegeven…
Die tent had geen roomservice.
Geen wellness.
Geen vijf sterren.
Maar als ik ’s avonds omhoog keek, zag ik wel duizend sterren.(lijfspreuk geworden haha).
Dat krijg je in geen enkel hotel.
Misschien heeft juist die periode mij geleerd dat je niet altijd opgeeft als het moeilijk wordt.
Dus ja…
Volgende week zit ik weer bij de Kansspelautoriteit.
Daarna waarschijnlijk weer richting rechtbank.
En als het moet, daarna nog een keer.
En nog een keer.
Niet omdat procederen mijn hobby is.
Maar omdat ik vind dat een overheid die zegt zorgvuldig te hebben gezocht, ook moet kunnen uitleggen hoe zij heeft gezocht.
Dat lijkt mij geen kansspel.
Dat lijkt mij behoorlijk normaal.
Tot volgende week.
Wordt ongetwijfeld vervolgd.
En voor de mensen die zich afvragen of ik nog steeds humor heb…
Absoluut.
Want zonder humor houd je het in dit dossier geen vijftien jaar vol.
