Cabaret in Babylon: de hoorzitting bij de Ksa
Beste lezers,
Gisteren was het weer zover.
Henkie mocht naar Den Haag.
Naar de Kansspelautoriteit.
Naar het gebouw waar papier vermoedelijk beter wordt bewaakt dan de Nederlandse staatskas.
Het was een prachtige dag in Den Haag. De zon scheen, de mensen liepen door winkelcentrum Babylon en overal zag je ambtenaren met zo’n pasje aan de broek.
Ik noem dat altijd de hondenpenning van de overheid.
Handig hoor.
Dan weet je tenminste met wie je te maken hebt.
Want voor je het weet begin je een vriendelijk gesprek met iemand en ligt er een uur later een ambtseed op tafel dat je twee suikerstaafjes te veel hebt gepakt bij de koffiecorner.
Of dat je een gebakje hebt gedeeld met je reisgenoot.
Je weet het tegenwoordig maar nooit.
Bij autoriteiten moet je altijd voorzichtig zijn.
Eenmaal binnen bij de Ksa werden we hartelijk ontvangen door mevrouw A.
De naam noemen we natuurlijk niet.
Privacy.
En omdat we nog een heel alfabet nodig hebben voor de rest van deze voorstelling.
De weg naar de lift is altijd een belevenis.
Wie kijkt chagrijnig?
Wie kan bijten?
Wie luistert mee?
Wie maakt stiekem foto’s?
Wie neemt stiekem gesprekken op?
Je weet het niet in de zwaar beveiligde papierenbunker van de Kansspelautoriteit.
Boven aangekomen begon de voorstelling.
En ik moet eerlijk zeggen: voor cabaret hoef je helemaal niet naar Carré.
Je kunt ook gewoon naar een hoorzitting van de Ksa.
Daar zitten mensen met serieuze gezichten, stapels papier, glazen water en een houding alsof de waarheid elk moment uit het plafond kan vallen.
Alleen valt er meestal niets.
Behalve stilte.
Veel stilte.
En af en toe een antwoord dat geen antwoord is.
Gelukkig was Petra erbij.
Petra Schilder Spel van Meesters Advocaten.
Ik noem haar gewoon Petra, want zij snapt het dossier.
Zij bleef rustig, zakelijk en precies.
Geen theater.
Geen rookgordijn.
Geen chocolade-vla-verhaal.
Gewoon de kern.
Meneer Ten Voorde wil weten waar het onderzoek is.
Niet het onderzoek waarom Koeman bij het Nederlands elftal soms voetbal speelt alsof hij op een gelijkspel en penalty’s heeft gegokt.
Niet het onderzoek waarom een bal tegen de paal gaat.
Niet het onderzoek waarom de Ksa boetes stuurt naar verre oorden waar de postduif waarschijnlijk nog moet leren vliegen.
Nee.
Gewoon het onderzoek naar Cash Center.
Waar is het onderzoek waaruit blijkt dat Cash Center geen betaaldienstverlener of PSP was?
Dat is de vraag.
Dat is eigenlijk de hele zaak.
Petra legde dat netjes op tafel.
En toen zag je het gebeuren.
Mevrouw B keek.
Meneer C keek.
Mevrouw D keek.
En ik dacht: zouden ze de vraag niet begrijpen, of is dit onderdeel van de training?
Want bij de Ksa lijkt men getraind in het kijken alsof men luistert, terwijl het antwoord ondertussen ergens onderin een la ligt naast de koffiebekers.
Mevrouw B, of misschien was het inmiddels meneer C, beloofde met bijna goedgelovige oogjes dat men er echt goed naar zou kijken.
En ja, dat kan natuurlijk.
Als je mijn pleitnota aan het prikbord in de kantine hangt en de hele Ksa-clan laat langslopen, dan heb je er technisch gezien ook naar gekeken.
Maar de vraag is niet of men ernaar kijkt.
De vraag is wat men ermee doet.
En daar heb ik, laat ik het voorzichtig zeggen, weinig illusies over.
Daarna kwam meneer C van de Ksa nog met een paar vragen.
Drie ongeveer.
Ik had de indruk dat we net zo goed bij Douwe Egberts hadden kunnen afspreken om het over voetbal te hebben.
Maar goed, ieder zijn vak.
Mevrouw D mocht notuleren.
Alleen had Petra natuurlijk een pleitnota ingediend, dus het pennetje kon grotendeels rust houden.
Dat is ook wel weer prettig.
Minder schrijfwerk betekent minder kans op creatieve samenvattingen.
Toen mocht de domme boer uit het oosten ook nog wat zeggen.
Maar ik had al aangekondigd: ik doe niet meer aan spreekbeurten.
Ik ga niet voorlezen alsof ik in groep 6 sta met een werkstuk over mijn hamster.
Ik doe alleen nog spreekbeurten als het bij een missverkiezing op Costa Rica is.
Waarom Costa Rica?
Omdat ik dan meteen de post kan meenemen die de Ksa daar vermoedelijk nog heeft liggen.
Aanschrijvingen.
Dwangsommen.
Boetes.
Waarschuwingen.
En waarschijnlijk een foldertje: “Welkom bij de Kansspelautoriteit, ook te boeken als cabaretvoorstelling.”
Ik heb mijn pleitnota gegeven.
Punt.
Lezen kunnen ze zelf.
En als ze dat niet kunnen, dan is dat misschien meteen de verklaring waarom er na vijftien jaar zoeken maar vijf documenten zijn gevonden.
Meneer C wilde nog een sprookje vertellen.
Mevrouw B had nog iets over transparantie, openbaarmaking en zorgvuldigheid.
Het bekende verhaal.
Bla bla bla, ik eet chocolade vla.
Ik kon het niet laten en zei:
Beste B, C en D, Roodkapje is geen maagd meer en de boze wolf bijt.
En verdomme.
Niemand lachte.
Geen glimlach.
Geen wenkbrauw.
Geen kuchje.
Niets.
Helemaal niets.
Daar geef ik ze overigens wel gelijk in.
Het was een oude grap.
Niet mijn beste werk.
Daarvoor bied ik mijn lezers mijn oprechte excuses aan.
De volgende wordt weer origineel.
Samenvattend was het een mooie dag in Den Haag.
Mooie stad.
Mooie B&B.
Gezellig reisgezelschap.
En een hoorzitting waarvan je vooraf eigenlijk al weet dat de kalkoen op kerstavond al gewurgd is.
Maar goed.
Het moet even.
Want na de beslissing op bezwaar gaan we weer vol gas richting rechtbank.
Daar hoort het uiteindelijk thuis.
Niet in een vergaderkamertje waar de slager zijn eigen vlees keurt.
Bij de Ksa gaat het nog een stap verder.
Daar fokt de keurslager eerst zijn eigen varken, keurt het daarna zelf, schrijft er een rapport over, lakt de helft zwart en noemt dat vervolgens transparantie en EERLIJK vlees. Eerlijk en de ksa haha.
En alsof het allemaal nog niet mooi genoeg was, heb ik vandaag ook nog een nieuw Woo-verzoek ingediend bij de Ksa.
Ja, ik weet het.
Je zou bijna denken dat ik het leuk vind.
Nu is de grote vraag natuurlijk:
hoe lang duurt het deze keer voordat er weer een dik pakket komt waarvan de helft zwart is?
Mijn voorspelling?
Deze keer geen vijf documenten over vijftien jaar.
Nee.
Ik gok op één briefje.
Met daarop:
“Wij hebben gezocht, maar konden de waarheid niet vinden.”
Waar zou ik zijn zonder de Ksa?
Groeten uit het oosten.
En waar kwamen de wijzen ook alweer vandaan?
Juist.
Uit het oosten.
