Het Europees Hof van Justitie heeft het Nederlandse beroep in de staatssteunzaak rond kansspelvergunningen uit 2014 afgewezen. Nederland had destijds vergunningen verlengd zonder openbare aanbesteding of marktconforme vergoeding, wat volgens de European Gaming and Betting Association (EGBA) neerkwam op mogelijke staatssteun. Het Hof oordeelde dat de Europese Commissie de zaak destijds onvoldoende had onderzocht en verplicht haar nu tot een nieuw, grondiger onderzoek.
De Kansspelautoriteit (Ksa) speelde een centrale rol bij die verlengingen. Inmiddels werkt zij onder het nieuwe stelsel van de Wet Kansspelen op Afstand (KOA), waarin meerdere aanbieders onder toezicht en met strengere regels opereren.
COLUMN:
“De Ksa en het sprookje van de goudeerlijke gokpolitie”
Er was eens… een toezichthouder aan het Van Bubbelplein — pardon, Van Burenplein — in Den Haag. Daar woonde de Kansspelautoriteit, beter bekend als de Ksa, de zelfverklaarde herder van het kansspellandschap. “Wij waken over de integriteit van de markt,” riepen ze met opgeheven vingertje. En dat klopt, want als iemand moet waken over integriteit, dan zijn het natuurlijk de mensen die hem zelf regelmatig op vakantie sturen.
Neem nou de nieuwste aflevering van hun soap: vergunningen uitdelen aan oude vriendjes. Eerst kreeg Unibet, met een verleden vol boetes, een vers blinkend stempel “goedgekeurd!”. Daarna werden de loterijvrienden uitgenodigd voor een gezellig potje “onderhands verlengen”. Ja hoor, weer een vergunningje onder de tafel door — vast met de zegen van de Sint der Subsidies.
En ondertussen? De rest van de markt mag op de stoep staan met een formulier, drie stempels en een glimlach die nooit breed genoeg is.
De boodschap van de Ksa: “Wij meten met gelijke maten.”
Alleen jammer dat de maatlat van de ene partij van goud is — en die van de ander uit karton.
Maar goed, de Ksa zegt natuurlijk dat alles keurig onderzocht is.
Zoals destijds bij die cash centers — u weet wel, die mysterieuze geldstromen die men volgens eigen zeggen grondig onderzocht had.
Tot iemand vroeg: “Wat hebben jullie eigenlijk onderzocht?”
En toen kwam de bekentenis van het jaar:
“Eh… ja, dat hebben we dus niet echt gedaan.”
Klaar. Punt. Geen schaamte, geen rapport, alleen een echo van ambtelijke stilte.
Het is bijna knap hoe men daar in Den Haag erin slaagt een onderzoek te niet-onderzoeken.
Je zou denken dat Kafka er stage heeft gelopen.
Of dat het een nieuw kansspel is:
‘Vind de integriteit’ – 1 op de miljoen wint, de rest betaalt belasting.
En nu?
Nu mogen de vriendjes van de loterijen zich alweer rijk rekenen.
Onderhandse deals, achterkamertjes met gedimd licht, waar niet alleen koffie op tafel staat.
Daar worden vergunningen niet toegekend — daar worden ze toegefluisterd.
“Zeg Rene en Michel, die licentie… doen we gewoon even, ja?”
Politiek Den Haag luistert ondertussen aandachtig naar het sprookje dat de Ksa elke ochtend voorleest:
“Er was eens een integere toezichthouder…”
En iedereen knikt beleefd, want niemand durft te vragen of het verhaal misschien eindigt met: “En ze leefden nog lang en oncontroleerbaar.”
Dus mocht iemand bij de ChristenUnie nog een Bijbeltekst zoeken voor hun volgende debat over ethiek:
“De Ksa is mijn herder, mij ontbreekt aan niets.”
Behalve dan een greintje geloofwaardigheid.
Gegroet,
Judas
