Hennie, pak die tent… ik heb de koffie al klaar
Beste Hennie,
Ik zat vanmorgen met een bak koffie Tubantia te lezen en dacht eerst dat ik verkeerd keek.
Ik zag jouw foto.
Mijn eerste gedachte was:
“Verdorie… Hennie heeft weer een nieuw speeltoestel bedacht.”
Misschien een schommeltje.
Misschien een draaimolentje.
Misschien een glijbaan van honderd meter.
Of misschien wel de eerste achtbaan ter wereld waar je zonder veiligheidsbeugel in mag, omdat de vergunning nog ergens op een bureau in Rotterdam ligt te verstoffen.
Want laten we eerlijk zijn…
Als iemand Nederland jarenlang heeft laten lachen met zijn pretparken, zijn molens, zijn spektakel en zijn prachtige ideeën, dan ben jij dat wel.
Maar toen las ik verder.
En toen zag ik dat het helemaal niet over een nieuw pretpark ging.
Nee…
Het ging over een tent.
Een tent!
En toen moest ik lachen.
Niet om jou.
Maar omdat ik dacht:
“Verdomme Hennie… je bent twintig jaar te laat.”
Want als er één Nederlander een masterclass ‘Overleven in een tent na een botsing met overheid, bank en bureaucratie’ kan geven…
…dan ben ik dat wel.
Sterker nog…
Ik zet tegenwoordig een tipi sneller op dan een gemiddelde ambtenaar een vergunning kan weigeren.
En geloof me…
Dat is geen wereldrecord.
Dat heet ervaring.
Want ook ik dacht ooit dat hard werken genoeg was.
Dat als je netjes onderneemt, mensen aan het werk helpt, belasting betaalt en iets probeert op te bouwen, je vanzelf waardering krijgt.
Hahaha…
Wat was ik toen nog een naïeve Tukker.
Ik stond jaren geleden samen met mijn oudste dochter nog met een pan macaroni in onze handen voor onze prachtige woonboerderij.
Nog één keer achterom kijken.
Sleutel inleveren.
En weg.
Abmarsch, zouden onze oosterburen zeggen.
Op dat moment keek mijn andere (kleinste) dochter omhoog naar de hemel en zei:
“Papa… we gaan van vijf sterren naar duizend sterren.”
(Heb ik op een tegeltje laten maken.)
Nou…
Daar moet je als vader even van slikken.
Maar weet je…
Ze had gewoon gelijk.
Want zeg nou zelf…
In welk vijfsterrenhotel kun je vanuit je slaapzak tegelijk een kampvuur zien, marshmallows roosteren én duizend sterren boven je hoofd tellen?
Precies.
Dat kan alleen in een tent.
En toen kwam mijn oudste dochter met misschien wel de hardste levensles die ik ooit heb gekregen.
Ze keek me aan en zei:
“Ouwe… het gaat niet om de liefde… het gaat om de poen.”
Ik moest lachen.
Later begreep ik pas wat ze bedoelde.
Ze had het niet over relaties.
Ze had het over de wereld.
Over macht.
Over systemen.
Over mensen die iedere dag verklaren dat ze het beste met ondernemers voor hebben, maar ondertussen zo veel zand in de machine gooien dat die vanzelf vastloopt.
En Hennie…
Toen ik jouw verhaal las, dacht ik voortdurend aan Rotterdam.
Want volgens jouw verhaal liep je daar keer op keer vast op procedures, vergunningen en een ambtelijk apparaat dat sneller “nee” lijkt te zeggen dan “goedemorgen”.
En terwijl ik dat las, dacht ik:
“Verdomme… dat klinkt bekend.”
Mijn eigen ondergang begon namelijk óók in Rotterdam.
Niet door gebrek aan ideeën.
Niet door gebrek aan inzet.
Maar doordat dossiers steeds dikker werden.
Procedures steeds langer.
En de waarheid steeds moeilijker te vinden was.
Mijn lezers weten inmiddels waarom ik daar nog steeds over schrijf.
Omdat ik nog altijd dezelfde vraag heb.
Hoe kan het dat in processen-verbaal stellige conclusies worden opgeschreven, terwijl later tijdens getuigenverhoren onder ede door inspecteurs wordt verklaard dat bepaalde alternatieve betaalmogelijkheden of scenario’s helemaal niet zijn onderzocht? Dat blijft voor mij één van de belangrijkste vragen in het hele Cash Center-dossier.
En dan krijg je vanzelf nóg meer vragen.
Over onderzoeken.
Over besluiten.
Over hoe dossiers tot stand komen.
Over het optreden van het Openbaar Ministerie.
En ja…
Ook over de mensen die later ineens promoveren binnen hetzelfde systeem.
Dat zijn precies de vragen waar mijn eerdere columns over gingen en waar ik van lezers nog iedere week reacties op krijg.
Niet omdat ík ze verzin.
Maar omdat Nederlanders zelf beginnen na te denken.
En dát is misschien wel het mooiste compliment dat 24coupons kan krijgen.
Want ik wil helemaal niet dat mensen mij geloven.
Ik wil dat ze zelf gaan lezen.
Zelf gaan nadenken.
Zelf vragen gaan stellen.
Dat is veel gevaarlijker.
Voor een overheid tenminste.
En ondertussen draait de wereld gewoon door.
De overheid vergadert.
De ondernemer investeert.
De overheid stelt een commissie in.
De ondernemer tekent weer een lening.
De overheid schrijft een rapport.
De ondernemer verkoopt zijn auto.
De overheid organiseert een werkgroep.
De ondernemer verkoopt uiteindelijk zijn huis.
En als het dan écht tegenzit…
…komt de bank ook nog even langs.
Ach ja…
Banken.
Wat zijn dat toch prachtige instellingen.
Ze geven je een paraplu als de zon schijnt.
En zodra het begint te regenen…
…komen ze hem persoonlijk weer ophalen.
Dat blijft misschien wel de mooiste beschrijving van een bank die ik ooit heb gehoord.
En Hennie…
Maak je nou alsjeblieft niet druk om die tent.
Ik heb Plan A allang klaar.
Mijn tipi staat.
Het hout ligt droog.
De marshmallows zijn besteld.
Mijn dochters regelen een fatsoenlijk luchtbed.
Mijn eerste én tweede vrouw hebben volgens mij allebei alweer bedacht wat er in het koelkastje moet liggen.
En geloof me…
Na een week in een tent wil je nooit meer terug.
Geen WOZ.
Geen OZB.
Geen rioolheffing.
Geen gezeur over een dakkapel.
Geen parkeervergunning.
En het mooiste…
Er kan niemand meer aanbellen.
Geen deurwaarder.
Geen belastingdienst.
Geen bank.
Geen energieleverancier.
En als er weer eens een overijverige ambtenaar op zijn bordeel-slippers denkt dat hij jou moet komen uitleggen hoe ondernemen werkt…
…dan wens ik hem veel succes.
Hij mag eerst de voordeur zoeken.
Die is er namelijk niet.
En weet je Hennie…
Wij lijken eigenlijk verdomd veel op elkaar.
Allebei uit het Oosten.
Allebei niet bepaald fotomodellen.
Allebei een tik eigenwijs.
Allebei ondernemers.
En allebei hebben we ontdekt dat ondernemen soms helemaal niet stukloopt op je idee.
Maar op alles wat daarna komt.
Dus mijn aanbod staat.
De tipi is gratis.
Het kampvuur brandt.
De koffie staat klaar.
En als je wilt…
…krijg je van mij ook nog een aandeel in 24coupons.nl.
Niet omdat ik medelijden met je heb.
Maar omdat ondernemers elkaar overeind horen te helpen.
En aan mijn trouwe lezers…
Als u vindt dat Hennie deze column moet lezen…
Deel hem of bel Hennie.
Via Facebook.
Instagram.
LinkedIn.
WhatsApp.
Want hoe meer mensen gaan nadenken over wat er met ondernemers in Nederland gebeurt…
…hoe groter de kans dat er ooit weer eens iemand op een ministerie opstaat die zegt:
“Zullen we ondernemers gewoon weer gaan helpen in plaats van tegenwerken?”
Tot die tijd…
Brandt mijn kampvuur.
Ligt er altijd een marshmallow klaar.
En blijf ik schrijven.
Want één ding hebben ze mij nooit af kunnen pakken.
Mijn humor.
Voor de lezers van 24coupons én natuurlijk voor Hennie…
De foto bij deze column is geen fantasie, geen AI-verhaal en geen Hollywooddecor.
Dat is de echte tipi waarin ik bijna twee jaar heb mogen wonen.
Daar heb ik de zomerzon gevoeld, de herfststormen gehoord, de sneeuw zien vallen en de regen op het tentdoek horen tikken.
En geloof me… als je daar ’s nachts onder duizend sterren ligt, leer je heel anders kijken naar het leven.
Niet alleen naar jezelf, maar ook naar banken, ambtenaren, bestuurders en alles wat zich overheid noemt.
Die tipi heeft mij misschien geen rijk man gemaakt.
Maar wel een wijzer mens.
En achteraf gezien… was dat misschien wel meer waard.
Groeten uit de tipi,
Henki – 24coupons.nl