Honderden stukken, een olifant met een goed geheugen en Henkie die zegt: NO DEAL!
Ik word sinds mijn bezoek aan de Kansspelautoriteit platgebeld en geappt.
“En Henk, hoe was het?”
“Hebben ze wat laten zien?”
“Was het oorlog?”
“Heb je ze opgegeten?”
Rustig mensen.
Ik heb thuis op de boerderij nog steeds een konijn dat Flappie heet. Ik ken mijn klassiekers.
Maar eerst iets wat ik niet vaak schrijf:
het gesprek bij de Ksa was eigenlijk best goed.
Ja.
Ik moest het zelf ook even verwerken.
Daar zat ik met Petra Schilder Spel, advocaat bij Meester Advocaten, tegenover Manon van Dalen, Ab Antohi en Ann van Leeuwen van de Kansspelautoriteit.
Geen beveiligers.
Geen zwaailichten.
Geen zwarte lakstift op tafel.
Gewoon vijf mensen die met elkaar spraken.
En heel even dacht ik:
verrek, misschien kan het dus toch.
Sinterklaas bestaat!
Vorige week schreef ik dat Henkie als een jongetje van acht op Sinterklaas zat te wachten.
Nou Henkie, goed nieuws.
Sinterklaas bestaat.
Sterker nog:
de zak bestaat ook.
En volgens mij zit hij behoorlijk vol.
Want na jarenlang vragen waar de stukken over de Cash Centers zijn, bleek vrijdag ineens dat er bepaald geen leeg archief ligt.
Ab had een voorlopige inventarisatie voor zich.
Rond de 913 regels.
Na het verwijderen van dubbelen en dergelijke zouden misschien nog drie- tot vierhonderd documenten overblijven.
Honderden.
Mails.
Stukken.
Correspondentie.
En misschien, zo werd tijdens het gesprek gezegd, zit daar zelfs een document tussen dat antwoord geeft op mijn kernvraag.
En die vraag is inmiddels zo simpel dat ik hem op de achterkant van een bierviltje kan schrijven:
Waarom was een Cash Center volgens de Ksa méér dan gewoon een betaalautomaat of betaaldienst?
Want daar draait deze hele ellende uiteindelijk om.
Cash Centers waren betaalautomaten.
Mensen konden er betalingen mee verrichten. Mijn vraag is al jaren: wat heeft de Ksa feitelijk onderzocht waardoor zij daar méér van heeft gemaakt?
Misschien blijkt uit de stukken dat de Ksa daarvoor een uitstekende feitelijke onderbouwing had.
Prima.
Laat zien.
Maar misschien blijkt uit diezelfde stukken iets heel anders.
Ook prima.
Laat óók zien.
Daar hebben we nou precies die Woo voor.
Niet om Henk gelijk te geven.
Niet om de Ksa gelijk te geven.
Maar om te kunnen controleren wat er daadwerkelijk is onderzocht en waarop overheidshandelen is gebaseerd.
913 regels
En daar word ik dus vrolijk van.
Niet omdat ik graag 913 regels lees.
Ik heb ook nog een leven.
Maar omdat jarenlang mijn vraag is geweest:
Waar is het onderzoek?
En nu weten we tenminste:
er zijn heel veel documenten.
Of Sinterklaas de zak daadwerkelijk durft open te trekken, is natuurlijk een tweede.
Want bij de Ksa hebben ze het druk.
Heel druk.
Zo druk dat mijn Woo-verzoeken niet allemaal binnen de wettelijke termijnen worden afgehandeld.
Manon was daar vrijdag opvallend helder over.
De wettelijke termijnen moeten worden gehaald.
Maar:
“Het is duidelijk dat we het niet halen.”
Kijk.
Dat is tenminste duidelijk Nederlands.
Probeer het alleen zelf eens.
“Geachte overheid, ik weet dat mijn termijn vandaag afloopt, maar het is duidelijk dat ik het niet haal. Ik heb het namelijk ontzettend druk. Met vriendelijke groet, Henk.”
Ik ben benieuwd hoeveel begrip er dan uit Den Haag terugkomt.
Bijna constructief
Maar ik was vrijdag in een goede bui.
Ik was zelfs constructief.
Dat woord gebruikt de Ksa zelf graag.
Constructief.
Effectief.
Doelmatig.
Prioriteren.
Nog één Engelse managementterm erbij en ik verwacht dat iemand een flip-over pakt en OUR JOURNEY bovenaan schrijft.
Maar vooruit.
Ik dacht werkelijk:
we zijn ergens gekomen.
De Ksa weet nu precies wat ik zoek.
Niet ieder velletje waarop toevallig het woord Cash Center staat.
Ik wil de lijn zien:
van het eerste zaadje tot de uiteindelijke strafzaak.
Wie begon hierover?
Wat werd onderzocht?
Wat konden die apparaten daadwerkelijk?
Welke betaalmogelijkheden waren er?
Welke technische onderzoeken zijn uitgevoerd?
Welke conclusies trok de Ksa?
Wie communiceerde daarover met het Openbaar Ministerie en het Functioneel Parket?
En waarop werden woorden gebaseerd die uiteindelijk enorme gevolgen hebben gehad?
Dat lijkt mij na al die jaren geen buitensporige vraag.
En toen kwam Gouda
Dus ik stapte na afloop behoorlijk tevreden in de trein.
Met de bankpas van mijn schoonmoeder.
Iemand moet tenslotte mijn juridische schoolreisjes naar Den Haag financieren.
Ik zat nog net niet vrolijk Zie ginds komt de stoomboot te neuriën.
En toen kwam het bericht over Sabofra Automaten voorbij.
Het Cash Center-verleden speelt daar opnieuw een rol bij de vergunningproblematiek.
En ergens tussen Den Haag en Gouda veranderde bij mij het woord:
constructief
langzaam in:
explosief.
Niet omdat ik weet hoe de Sabofra-procedure uiteindelijk juridisch moet aflopen.
Dat bepaal ik niet.
Maar het patroon begint mij behoorlijk te irriteren.
Tegen mij wordt gezegd:
Henk, honderden documenten.
Henk, veel werk.
Henk, geduld.
Henk, prioriteren.
Henk, constructief.
Maar ondertussen kunnen gevolgen die samenhangen met datzelfde oude Cash Center-dossier kennelijk gewoon blijven doorwerken.
Ho eens even.
Als je zelf nog bezig bent honderden stukken te beoordelen over de vraag wat er destijds precies is onderzocht, zou enige bestuurlijke bescheidenheid misschien niet misstaan.
Niet:
“Henk, wacht jij even.”
En tegelijkertijd elders vrolijk doorgaan.
Het verwende jongetje en de Rolo
Het begint mij steeds meer te doen denken aan die legendarische Rolo-reclame.
U kent hem nog wel.
Dat irritante jongetje bij die olifant.
Olifant wil de laatste Rolo.
Jongetje houdt hem voor.
Olifant denkt: lekker.
En dat ettertje stopt hem vervolgens demonstratief zelf in zijn mond.
Hahaha.
Jaren later.
Jongetje is inmiddels een volwassen kerel.
Komt die olifant weer tegen.
De olifant kijkt.
Je ziet hem denken:
jou ken ik nog.
En PATS.
Een enorme dreun met die slurf.
Prachtig.
Niet alleen reclame.
Een levensles.
Want sommige mensen – en soms ook organisaties – gedragen zich alsof er nooit een rekening volgt.
Doorgaan.
Nog een keer.
Niet luisteren.
Regeltjes voor een ander streng uitleggen.
Eigen tekortkomingen verklaren met werkdruk.
En vooral nooit bedenken dat die olifant misschien een uitstekend geheugen heeft.
Zo voelt mijn relatie met de Ksa inmiddels een beetje.
Het is dat ik geen slurf heb.
En nou geen flauwe grappen maken.
Die moeten eerst worden beoordeeld, aan het OM worden voorgelegd en vervolgens voor 83 procent zwartgelakt.
Boetes? Geen capaciteitsprobleem
Ondertussen ontbreekt het de Ksa bepaald niet aan daadkracht.
Boetes naar buitenlandse gokbedrijven.
Lasten onder dwangsom.
Costa Rica komt inmiddels zo vaak voorbij dat ik vermoed dat de Ksa daar een strippenkaart heeft.
Recent legde de Ksa opnieuw sancties op aan illegale aanbieders, waaronder partijen die vanuit Costa Rica opereren. De bedragen lopen fors op.
Prima.
Handhaven is hun taak.
Maar ik blijf benieuwd hoeveel van die miljoenen uiteindelijk daadwerkelijk in de Nederlandse staatskas belanden.
Misschien een leuke Woo voor later.
Nee!
Grapje!
Manon, rustig ademhalen.
Niet meteen weer 913 regels.
Waar is de politiek?
En dan verbaast mij nog iets.
Waar is politiek Den Haag?
Ik vraag niet of een Kamerlid moet roepen:
“Henk heeft gelijk!”
Dat weet dat Kamerlid helemaal niet.
Ik vraag iets veel normalers.
Wie stelt eens een paar simpele controlevragen?
Hoeveel buitenlandse Ksa-boetes worden daadwerkelijk geïnd?
Hoeveel Woo-verzoeken lopen buiten de wettelijke termijn?
Hoe wordt gecontroleerd of historische onderzoeksbevindingen die nog steeds gevolgen hebben voor vergunninghouders feitelijk goed zijn onderbouwd?
En als we de Ksa steeds meer bevoegdheden geven:
wie houdt dan scherp toezicht op de toezichthouder?
Ik ben zelf nota bene lid van JA21.
Maar ook daar mag wat mij betreft best wat scherper worden gekeken naar de praktische werkelijkheid van toezicht.
Meer macht roepen is makkelijk.
Maar:
meer macht zonder meer controle is geen toezicht.
Dan bouw je gewoon een grotere olifant.
En verder hoor ik vanuit Den Haag opvallend weinig.
Misschien kom ik er inmiddels te vaak, maar soms krijg ik het gevoel dat men daar sneller weet wat er bij de lunch in de Tweede Kamer wordt geserveerd dan wat er buiten het Binnenhof werkelijk gebeurt.
Misschien moeten ze allemaal eens met de premier mee naar een goede club in New York.
Hoofd leeg.
Volgende ochtend koffie.
En dan gewoon eens een dossier lezen.
Voorjaar 2027
Want ondertussen tikt de klok door.
Ik heb bericht gekregen over mijn strafrechtelijke hoger beroep in de Cash Center-zaak.
Voorjaar 2027.
De verhinderdata zijn inmiddels doorgegeven.
En daar komt de zaak opnieuw op tafel.
Dan wil ik graag dat er meer ligt dan:
“Volgens de Ksa was het zo.”
Want inmiddels weten we iets wat we vóór vrijdag niet zo concreet wisten:
er zijn honderden documenten.
Mooi.
Dan wil ik ze zien.
Niet allemaal morgen.
Niet ongefilterd.
Gewoon volgens de wet.
Maar ik ga niet vrijwillig zeggen:
“Ach jongens, jullie hebben het druk. Doe maar ergens volgend jaar.”
Daarvoor zijn de gevolgen van deze zaak voor te veel mensen te groot geweest.
NO DEAL
En daarom speel ik vanaf vandaag een spelletje.
Linda de Mol erbij.
Koffertjes op tafel.
Ksa aan de telefoon.
“Henk, als u nou begrip heeft voor onze capaciteit en wacht tot deelbesluit 3…”
Muziek.
Camera op Henkie.
Schoonmoeder kijkt thuis of haar bankpas nog saldo heeft.
Linda vraagt:
“Henk. Deal or no deal?”
Mijn antwoord:
NO DEAL.
Geen oorlog.
Geen geschreeuw.
Geen dreigementen.
Gewoon de regels.
Dezelfde regels die de Ksa zo graag aan anderen uitlegt.
Termijn is termijn.
Procedure is procedure.
En als de wet mij de mogelijkheid geeft om uiteindelijk een rechter te vragen een termijn te stellen, dan gaan we die mogelijkheid gebruiken.
Constructief betekent namelijk niet:
Henk wacht en de Ksa gaat ondertussen gewoon door.
Dan heet het geen constructief overleg.
Dan heet het een wachtkamer.
En ik heb inmiddels alle Libelles uit 2019 wel gelezen.
En dan nog even dit
Tot slot iets serieus.
Dank aan iedereen die mij gisteren en vandaag heeft gebeld, geappt en gemaild.
Echt.
Ook mensen die ik nauwelijks ken.
Mensen uit de branche.
Oud-Cash Center-exploitanten.
Mensen die zeggen:
“Ga door.”
Of die hun eigen ervaringen met mij delen.
Dat doet mij meer dan jullie misschien denken.
Het motiveert.
Het helpt.
En het zorgt ervoor dat ik steeds scherper begrijp dat dit verhaal inmiddels groter is dan één Woo-verzoek van Henk ten Voorde.
Ik zou bijna zeggen:
jullie faciliteren mij naar een hoger level.
Pas daarmee op.
Voor je het weet kwalificeert de Ksa jullie als onmisbare schakel.
Maar serieus:
bedankt allemaal.
I love you all.
Alweer Engels.
Voorzitter Groothuizen kan trots op mij zijn.
En zo eindigen we toch weer waar we begonnen.
Vorige week vroeg ik mij af of Sinterklaas überhaupt zou komen.
Nu weet ik meer.
Sinterklaas bestaat.
De zak bestaat.
En er zitten honderden stukken in.
Nu wil Henkie alleen nog weten waarom hij ze niet mag uitpakken.
En ergens staat een olifant.
Heel rustig.
Niet boos.
Niet schreeuwend.
Gewoon met een uitstekend geheugen.
Heeft iemand toevallig nog een Rolo?
Henk ten Voorde