Demissionair staatssecretaris Teun Struycken (JenV) vindt dat huidige vergunninghouders in de kansspelsector alles uit de kast moeten halen om kwesties uit het pré-legaliseringstijdperk netjes af te wikkelen. Dat schrijft hij in zijn antwoorden op Kamervragen van Mikal Tseggai (GL-PvdA). Tegelijk houdt hij nadrukkelijk afstand: oordeel over individuele motieven of dossiers is aan de rechter en de privacytoezichthouders, niet aan hem of de Ksa.
Aanleiding is de inmiddels bekende zaak rond Risepoint (voorheen Trannel, de oud-exploitant van Unibet in Nederland). In Overijssel besliste de voorzieningenrechter op 16 juli 2025 dat Risepoint de transactiegeschiedenis van een Enschedese speler moet afgeven. Gebeurt dat niet, dan loopt de dwangsom op tot maximaal €1 miljoen. Het verweer dat Maltees privacyrecht inzage zou mogen beperken als er een kans is op claims, werd van tafel geveegd.
Struycken onderstreept in zijn antwoorden dat de AVG in de EU geharmoniseerd is, maar dat lidstaten accenten mogen leggen in nationale uitwerking. Wie het oneens is met een Malta-gevestigde aanbieder, kan een klacht indienen bij de Autoriteit Persoonsgegevens, die desnoods schakelt met de Maltese toezichthouder (IDPC). Maar: het is niet aan hem om te bepalen of een bedrijf terecht weigert – de rechter spreekt recht.
De Kansspelautoriteit heeft in deze civiele geschillen geen directe rol. Wel kan de toezichthouder het gedrag van huidige vergunninghouders meewegen bij (her)vergunningverlening en in de integriteitstoets. Daarmee legt Struycken de lat moreel hoog (“maximale inspanning”), maar bestuurlijk terughoudend: hij zal de Kamer niet per zaakgaan informeren.
In de rechtszaak zelf voerde Risepoint nog aan dat het verwerken van duizenden inzageverzoeken bedrijfsmatig zwaarzou zijn en dat er sprake zou zijn van een ‘sterfhuisconstructie’-situatie; het hof ging daar voorlopig niet in mee. De boodschap uit politiek Den Haag en de rechtspraak is dus tweeledig: geef die data én regel je erfenis uit de illegale periode, zéker als je nu legaal actief bent.
Column — De finish is waar de prijzen worden uitgedeeld
Kijk, als een legale aanbieder vandaag een scheve schaats rijdt, staat de Ksa als de kippen bij het hek: fluitje, vlaggetje, rapportje, boetetje. Je kent het wel. Maar zodra het gaat om oude sores – dossiers uit de tijd van vóór 1 oktober 2021 – verandert het decor. Dan klinkt het ineens: “Niet aan ons,” “civiele kwestie,” “AVG, maar ook Malta.” Het koor van motiveringen begint steeds meer te lijken op een hond die eerst nog wilde bijten, om vervolgens met de staart tussen de benen terug de mand in te schuifelen. Niet heel gevaarlijk – wel veel geblaf.
Intussen zie je spelers en claimclubs die hun advocaat al betaald hebben, soms zelfs een (voorlopige) overwinning bij de rechter scoren, maar de finishlijn blijft nét een paar meter opschuiven. Mooie symboliek, want waar worden de prijzen verdeeld? Precies: op de eindstreep. Tot die tijd is het vooral zwoegen, procederen, en – voor de aanbieders – rekenen of “maximale inspanning” goedkoper is dan nog een rondje vertragingstactiek.
Struycken kiest de redelijke middenweg: hij wijst naar de rechter en de AP, en geeft de markt een moreel huiswerkbriefje mee: doe wat nodig is om oude zaken ordentelijk af te ronden. Klinkt keurig. Maar keurig alleen is niet genoeg; ordentelijk is iets dat je doet, niet iets dat je belooft. Dus ja, Ksa, hou vooral dat fluitje paraat bij nieuw gedoe – maar laat bij het oude dossierwerk ook eens zien dat je tempo kunt maken. Want zolang de finish maar blijft bewegen, heb je aan “maximale inspanning” niet zoveel; dan wil je maximale uitkomst. En die telt — u raadt het — op de streep.
