Illegale online casino-site Lalabet stopt per 1 september 2025 en kondigde dit via e-mail aan spelers aan. Tegelijk meldt het bedrijf dat het verdergaat onder de naam ChachaBet, een site die vrijwel identiek oogt (ander logo/naam).
Nederlandse Loterij (NLO) ziet de naamswijziging als teken dat haar civiele procedure effect heeft; in septembermoeten gedaagden bij de rechter verschijnen. NLO wil dat activiteiten in Nederland stoppen en eist ook schadevergoeding.
Historie: Lalabet was lang gelieerd aan Casbit Group N.V. (Curaçao-vergunning). Na een last onder dwangsom van de Kansspelautoriteit (2024) werd Casbit uitgeschreven en in december 2024 failliet verklaard; Lalabet verhuisde naar SkyGrow Group Limitada (Costa Rica).
ChachaBet lijkt de opvolger en is gelinkt aan 3-102-897762 LTDA (Costa Rica), dat ook andere niet-vergunde sites runt (o.a. New Lucky Casino, Starzino, KokoBet, Spinybet).
Opvallend: Belgische bezoekers zien als exploitant LuckyWayz Limited B.V. met een Curaçaose licentie (geldig 14 apr 2025 t/m 14 okt 2025), wat suggereert dat toch een Curaçaose vergunning wordt benut.
Wat dit precies betekent voor de lopende NLO-rechtszaak is nog onduidelijk; NLO zegt door te gaan en hoopt op een stevigere bestuurlijke aanpak door de Ksa.
COLUMN:
Tralala wordt Hupsakee (en iedereen doet alsof ze de Champions Leque én Garos wonnen)
Er zijn van die weken dat je denkt: jongens, doe de slingers maar niet op—de confetti ligt nog in de gang van de vorige rebranding. Tralala gaat verder als Hupsakee. Ja, u leest het goed: tralala gaat verder als hupsakee. Het is de corporate versie van “ik heet geen Henk meer, noem me voortaan Henk 2.0”. En toch, in de marmeren gangen waar toga’s ruisen en erelonen als champagnekurken knallen, klinkt gejuich alsof men in één week zowel de Champion leque als het toernooi op Garos heeft gewonnen. Op strafschop en matchpoint. Tegelijk. Zonder zweetdruppel.
In de rechtszaal heb je dan twee soorten gelach: het zachte gniffelen van mensen die snappen hoe marketing werkt (“nieuwe naam, zelfde saus”), en het openlijke proesten van mensen die de rekening zien (“nee serieus, is dit gefactureerd?”). Advocaten glimlachen zen; hun ereloon stijgt op als een luchtballon boven het dossierlandschap. Elke naamswijziging is een extra bijlage, en elke bijlage is een knuffel voor het uurtarief. Het is bijna ontroerend.
En daar tussendoor wandelt een club met een afkorting: Ksa. De meisjes en jongens uit Den Haag hebben in 2024 nog een zwierige last onder dwangsom de deur uit gedaan. Resultaat? Een uitpuilende prullenbak vol papieren en pizzadozen, want men werkte “dag en nacht” op kantoor. Romantisch idee, hoor: dat de nachtploeg met vette vingers de rechtsstaat smeert. Alleen… het geld kwam niet binnen. Of iemand van de Ksa heeft het wél ontvangen maar niet gemeld—grapje, jongens, humor! (Adem in, adem uit. Satire is geen bewijsstuk.)
Intussen is alles failliet, leeggelopen of doorgeschoven, en—kijk—in Costa Rica ging de zon weer op. Dat doet die zon daar graag. Misschien wordt dat het volgende snoepreisje voor de Ksa: “Werkbezoek aan de tropen—onderwerp: waarom strandzand niet onder dwangsom valt.” Flipflops zijn niet declarabel, behalve als ‘compliance-schoeisel’.
En dan heb je NLO, die hoopt op “een stevige bestuurlijke aanpak.” Prachtig. Is dat diezelfde stevige aanpak die in 2024 als dwangsom in het water viel? De dukaten die op weg waren naar de Ksa maar onderweg kennelijk “zeeziek” werden en met schip en al zonken? Als het om symboliek gaat, zijn we Europees kampioen: we sturen brieven als kurassiers, maar geld is vloeibaar en zoekt z’n eigen route. Meestal naar waar de zon opkomt.
Eerlijk advies? Als NLO toch wil gokken op uitkomst: zet een groot bedrag op de illegale Tralala-Hupsakee-hoe-heten-ze-over-een-paar-maand-loterij. Niet omdat het mag, maar omdat de odds soms beter voelen dan een nieuwe stapel processtukken. (Rustig, ook dát is humor. Geen beleggingsadvies. Geen pleitnota.)
Misschien moeten we het eens omdraaien. We verliezen ons in vlag en wimpel boven de site, maar wie speelt op een illegale site, krijgt een forse boete. Klinkt streng? Zeker. Maar het is tenminste logisch: vraag niet alleen de kermisexploitant om een vergunning, kijk ook naar wie op de botsautootjes stapt zonder kaartje. En wie geld overmaakt naar die sites doet dat via een bank, niet per postduif met een leren kapje. Dus ja—misschien een idee: stuur óók de bank een last onder dwangsom als ze blijven doen alsof “Know Your Customer” een yogahouding is. Of zijn we weer bang voor imagoschade? Voor die slimme advocaten die banken zich wél kunnen veroorloven en de Ksa in toga-witbalans nét niet scherp laten afdrukken?
Want daar zit de clou van deze hele soap: het systeem houdt ervan om op namen te jagen en op logo’s te kauwen, terwijl het geld geruisloos door dezelfde buizen suist. Tralala wordt Hupsakee, morgen Hupsaflups, en overmorgen “Project X (werknaam)”. De enige constante is de route van de euro. Als je de rivier niet afdamt, heeft het weinig zin om elke week een nieuw bordje “verboden te zwemmen” in het water te planten.
Dus laat de rechtbank lachsalvo’s registreren als ambient sound. Laat de advocaten hun factuur versieren met confetti-emoji’s. Laat de Ksa een flipchart bestellen met daarop: “Stevig 2.0—nu écht.” En laat NLO even diep ademhalen: titels win je op het veld, niet op de naambordjes.
Tot die tijd blijven we kijken naar het toneelstuk waarin iedereen opkomt met een nieuw masker en dezelfde tekst. Gordijn open, gordijn dicht. En zodra het licht uitgaat, hoor je ergens in de verte het vertrouwde refrein:
Tralala gaat verder als Hupsakee.
Applaus. En door.
