Wat is het toch heerlijk als de moraalridders zichzelf ontmaskeren. De belangenclub Gokverliesterug, die zich zogenaamd inzet voor gedupeerde gokkers, blijkt bij de rechter gewoon een commerciële onderneming te zijn die het vooral te doen is om de poen. Geen liefde voor de verslaafde medemens, geen warm kloppend hart voor de kwetsbare speler – nee hoor, gewoon een businessmodel. En dat is nu officieel bevestigd door de Rechtbank Amsterdam.
Gokverliesterug had een kort geding aangespannen tegen Unibet, omdat het gokbedrijf weigerde persoonsgegevens van spelers te overhandigen uit de periode vóór de legalisering van online gokken. Maar helaas voor de club: de rechter trapte er niet in. Gokverliesterug voldoet niet aan de AVG-regels om namens anderen te procederen. Reden? Ze zijn commercieel, werken met investeerders, en – schokkend – willen er iets aan overhouden. Gevolg: zaak afgewezen, proceskosten à € 5.000 voor eigen rekening. Gokverliesterug? Meer een geldverliesterug dus.
En alsof dat nog niet ironisch genoeg is, was er ook nog Tom Beugelsdijk, de ex-voetballer met een goed hart en een losse pols bij het wedden. Hij kreeg, daags voor zijn zitting, alsnog de gevraagde informatie van Unibet. Handig, zou je denken. Maar met de uurtarieven van zijn advocaat in het achterhoofd, zou het zomaar kunnen dat Tom inmiddels meer geld kwijt is aan juridische bijstand dan dat hij ooit vergokt heeft. Misschien was het verstandiger geweest om gewoon dubbel of niets te spelen – had waarschijnlijk minder gekost én meer opgeleverd.
Ondertussen blijft de overheid blind varen op rapporten en “incidenten” die via hun inbox binnenkomen, met CDA, CU, NSC en SGP die bij elke scheet uit het goklandschap meteen naar het totaalverbod grijpen. Terwijl echte nuance zoek is, en politieke hysterie de nieuwe norm lijkt.
Dus, moraal van het verhaal? Let niet op de slogan van de actiegroep, maar op hun businessmodel. En als je denkt dat een rechtszaak tegen een gokbedrijf je iets oplevert – denk dan eerst even aan je advocaat. Of aan Tom.
