De zaak waar Quote / Quotenet over schrijft leest bijna als een slechte Netflix-serie. Een penningmeester van een tennisvereniging die volgens de berichtgeving ongeveer 450.000 euro aan verenigingsgeld vergokt zou hebben. Aan het einde bleef er volgens het artikel nog “een paar tientjes” over. De vereniging in shock, leden woedend, bestuur verbaasd en heel Nederland weer in de bekende stand: “Hoe heeft dit kunnen gebeuren?”
Nou, daar gaan we weer.
Want iedere keer als zo’n verhaal naar buiten komt, volgt exact dezelfde toneelvoorstelling. De penningmeester blijkt jarenlang “een aardige man”. Niemand keek ooit serieus naar de rekeningen. Niemand stelde vragen. Niemand controleerde mutaties. Niemand zag het aankomen. Maar zodra het geld verdwenen is, verandert heel Nederland ineens in financieel rechercheur.
En dan begint het mooiste gedeelte van de voorstelling.
De bank? Die heeft natuurlijk weer helemaal niks gezien. Terwijl er waarschijnlijk jarenlang vreemde transacties, crypto-aankopen, buitenlandse betalingen en gokstortingen voorbij kwamen. Maar ach, zolang de pinpas het doet en de rekening courant lekker draait, is iedereen ineens Stevie Wonder.
Sterker nog: vaak krijgt zo iemand ondertussen gewoon netjes een nieuwe bankpas thuisgestuurd met een vriendelijk briefje erbij:
“Beste klant, wegens uw intensieve gebruik ontvangt u hierbij een vernieuwde premium card.”
Kijk, dát is pas verantwoord spelen.
En ondertussen blijven we met z’n allen doen alsof gokken een soort magische zwarte doos is waar ineens spontaan geld in verdwijnt zonder dat iemand ooit iets ziet. Vereniging slaapt. Bestuur slaapt. Leden slapen. Familie slaapt. Bank slaapt. Maar zodra het fout gaat, staan er ineens twintig mensen bij een talkshowtafel te roepen dat “de sector harder aangepakt moet worden”.
Natuurlijk moet je verantwoordelijkheid nemen als je geld van anderen vergokt. Daar is geen discussie over. Maar het cabaret zit hem in het selectieve geheugen van de maatschappij. Want zolang alles goed gaat, kijkt niemand ergens naar. Totdat de sirenes afgaan.
En dan krijg je weer de bekende bingo-kaart:
- “We hadden geen idee.”
- “Hij kwam zo betrouwbaar over.”
- “We vertrouwden hem volledig.”
- “De controles waren onvoldoende.”
- “De bank had moeten ingrijpen.”
- “De goksites hadden signalen moeten oppakken.”
- “Crypto maakte alles ingewikkeld.”
Nog eentje en we hebben een volle kaart.
Het mooiste blijft toch de morele paniek die altijd volgt. Alsof Nederland pas sinds gisteren weet dat geld, gokken, hebzucht en gemakzucht geen ideale combinatie zijn. Het is bijna traditie geworden. Iedere paar maanden een nieuwe affaire, iedereen boos, Kamervragen erbij, experts op televisie, LinkedIn vol met morele toespraken… en drie weken later kijkt iedereen weer naar voetbal en barbecuefilmpjes.
Tot de volgende penningmeester opstaat.
Misschien moeten verenigingen eens stoppen met alles op goed vertrouwen regelen alsof het 1987 is. Misschien moeten leden die contributie betalen ook eens één keer per jaar vragen waar het geld blijft. Misschien moet een bestuur niet alleen controleren of de koffie op zaterdag klaarstaat, maar ook even naar de bankrekening kijken.
Maar ja… dat klinkt natuurlijk veel minder spannend dan “de gokindustrie is de duivel”.
Dus hierbij alvast de voorspelling voor de volgende aflevering:
ergens in Nederland zit nu alweer een voorzitter van een vereniging te zeggen:
“Bij ons zou zoiets nooit kunnen gebeuren.
“Oh ja beste lezer… nog een paar nachtjes slapen tot 11 juni en dan mogen we weer naar Den Haag voor de volgende cabaretvoorstelling:
‘Inzage in de geheime stukken.’
Een prachtige voorstelling in meerdere bedrijven.
Met zwarte stiften.
Verboden kopieën.
Geheime enveloppen.
En medewerkers die vooral uitleggen waarom iets niet zichtbaar mag zijn.
Het blijft toch een bijzonder polderland.
Vroeger zetten we het water buiten met dijken.
Tegenwoordig lossen we problemen anders op:
als iets lastig wordt, maken we het gewoon zwart.
En als het écht spannend wordt…
dan sturen we het vertrouwelijk naar de rechtbank.”
“Het blijft Nederland:
als iets niet onder water kan worden gezet,
dan wordt het wel zwart gelakt.”
