Ayatollah Groothuizen en het heilige rad van de keuzevrijheid
Wie deze week behoefte heeft aan een stukje onvervalst Nederlands kansspelcabaret, moet vooral eerst het artikel bij CasinoNieuws lezen:
„Groothuizen: Zet mensen die onder bewind of curatele staan automatisch in Cruks.”
Lees vooral eerst zelf het originele artikel. Want anders denkt u straks dat ik het verzonnen heb.
En geloof mij: zelfs ik krijg dit niet verzonnen.
Daar is Michel voor.
De ene dag moeten mensen verplicht in Cruks.
De volgende dag moeten ze langer in Cruks.
Daarna mogen mensen risicovolle aandelen kopen.
Vervolgens mag iemand de erfenis van opa vergokken, want — jawel — „haar geld, haar keus”.
Maar heeft iemand een bewindvoerder?
Dan is het opeens niet meer haar geld, haar keus.
Dan is het: Michels register, Michels regels.
Welkom bij het heilige rad van de keuzevrijheid.
U mag zelf draaien.
Michel bepaalt waar het rad stopt.
De ayatollah van de legale gokmarkt
Ik begin zo langzamerhand te denken dat Michel Groothuizen zichzelf niet meer ziet als voorzitter van de Kansspelautoriteit, maar als de geestelijk leider van de Nederlandse gokker.
Ayatollah Michel I.
Hoeder van Cruks.
Beschermer van de draagkrachttoets.
Grootmeester van de stortingslimiet.
En opperbevelhebber in de heilige oorlog tegen iedere Nederlander die zelf denkt te kunnen bepalen wat hij met zijn eigen geld doet.
Want luister goed naar de logica.
Iemand koopt voor een vermogen risicovolle aandelen?
Zijn geld, zijn keuze.
Iemand vergokt de erfenis van opa?
Haar geld, haar keuze.
Iemand heeft om welke reden dan ook een bewindvoerder?
STOP!
Alarm!
Sirene!
Cruks open!
Burger erin!
Deur dicht!
En Michel zou hem het liefst nog wat langer op slot houden ook.
Sinds wanneer is een bewindvoerder een diagnose gokverslaving?
Hier houdt voor mij de grap op.
Want dit vertrouw ik niet.
Iemand die onder bewind staat, is niet automatisch gokverslaafd.
Ik herhaal het voor de circa 150 opgeleide mensjes die iedere ochtend achter Ayatollah Michel aan door het gebouw van de Ksa marcheren:
IEMAND MET EEN BEWINDVOERDER IS NIET AUTOMATISCH GOKVERSLAAFD.
Mensen kunnen om allerlei redenen onder bewind staan.
Schulden.
Een ingewikkelde financiële situatie.
Een verstandelijke beperking.
Psychische problemen.
Tijdelijke persoonlijke omstandigheden.
Een opeenstapeling van ellende.
Of simpelweg omdat iemand hulp nodig heeft bij zijn financiën.
Maar volgens de nieuwe leer van Michel hoeft kennelijk niet meer te worden gekeken naar de mens.
Niet naar zijn gedrag.
Niet naar de vraag of hij gokt.
Niet naar de vraag of hij ooit een gokprobleem heeft gehad.
Niet naar de vraag of hij überhaupt een casino bezoekt.
Nee.
Register A wordt gekoppeld aan register B en hoppa: burger uitgesloten.
Dat is geen individuele beoordeling.
Dat is bestuurlijke lopendebandzorg.
De burger gaat aan de ene kant de machine in met een bewindvoerder en komt er aan de andere kant uit als iemand die tegen gokken beschermd moet worden.
En niemand vraagt nog:
Maar is deze man of vrouw eigenlijk wel gokverslaafd?
Details.
Michel heeft een missie.
Uw geld, uw keuze — behalve als Michel anders beslist
Het mooiste komt natuurlijk uit Michels eigen woorden.
Hij zegt dat hij huiverig is voor aantasting van de keuzevrijheid van burgers.
Prachtig.
Werkelijk prachtig.
Ik kreeg er bijna tranen van in mijn ogen.
Michel Groothuizen, de Nelson Mandela van de keuzevrijheid.
De man die vindt dat een burger zelf mag bepalen wat hij met zijn geld doet.
Nou ja.
Soms.
Op maandag.
Tussen 10.00 en 10.15 uur.
Als er geen Cruks-storing is.
Want in hetzelfde verhaal wil hij een hele groep mensen automatisch uitsluiten van de legale gokmarkt.
Dus nog één keer voor de eenvoudige boer uit Twente:
Als ik mijn geld in een aandeel stop dat morgen instort, is het mijn keuze.
Als ik de erfenis van opa vergok, is het mijn keuze.
Maar als mijn buurman een bewindvoerder heeft en één keer per maand voor twintig euro legaal een gokje wil wagen, dan bepaalt Michel dat hij gevaar loopt?
Welke afslag heb ik gemist?
Waar staat de logica geparkeerd?
Is die ook in Cruks gezet?
En ondertussen groeit de illegale markt gewoon door
Daar hoor je de ayatollah opvallend weinig over als hij weer een nieuwe regel uit de hoge hoed trekt.
De legale markt wordt steeds verder dichtgeregeld.
Registreren.
Identificeren.
Limieten.
Controles.
Draagkracht.
Cruks.
Langere Cruks.
Nog meer Cruks.
Straks Cruks voor mensen die Cruks verkeerd uitspreken.
En ondertussen staat de illegale markt buiten te zwaaien.
Kom maar jongens!
Geen Cruks.
Geen Nederlandse limieten.
Geen Michel.
Geen 150 opgeleide mensjes die met een beleidsnota achter je aan rennen.
Niets.
Ik zeg het al langer: de Nederlandse kansspelpolitiek begint kenmerken te vertonen van het voorportaal van bestuurlijke grootheidswaanzin.
Men lijkt werkelijk te denken dat de Nederlandse speler ophoudt met gokken zodra de Ksa weer een nieuwe regel op papier zet.
Alsof de illegale markt niet bestaat.
Alsof die illegale markt niet enorm is.
Alsof illegale aanbieders niet dag en nacht proberen Nederlandse spelers binnen te halen.
Alsof een speler die bij een legale aanbieder tegen muur nummer 27 loopt, vervolgens braaf zijn telefoon uitzet en een boek van de bibliotheek gaat lezen.
Michel, die mensen verdwijnen niet.
Ze verdwijnen alleen uit uw zicht.
En daar zit precies mijn wantrouwen.
Wil de Ksa eigenlijk nog wel dat er legaal wordt gespeeld?
Dat is inmiddels een serieuze vraag.
Want iedere keer wanneer de legale markt een beetje lucht krijgt, komt er weer een nieuwe regel, een nieuw register, een nieuwe beperking, een nieuwe toets of een nieuw briljant idee uit Den Haag.
Het lijkt soms wel alsof succes bij de Ksa wordt gemeten aan zo weinig mogelijk legaal spel.
Maar als de legale markt kleiner wordt en de illegale markt groter, wat hebben we dan precies gewonnen?
Een prachtig Excel-bestand?
Een beleidsnota van 84 pagina’s?
Een congres?
Een presentatie?
Een blog van Michel?
De speler zit ondertussen bij een illegale aanbieder.
Maar geen nood.
De Nederlandse legale aanbieder heeft keurig zijn draagkrachttoets uitgevoerd.
Missie geslaagd.
Of zit Michel soms in Costa Rica?
Ik probeer de logica werkelijk te begrijpen.
Daarom kwam bij mij een andere gedachte op.
Volledig verzonnen natuurlijk.
Satire.
Een sprookje.
Dus niemand morgen een Woo-verzoek indienen.
Stel nou eens…
Puur hypothetisch…
Dat Ayatollah Michel helemaal niet iedere dag in dat koude Nederland zit.
Stel dat hij ergens in Costa Rica op een kantoor van marmer zit.
Met uitzicht op een hagelwit strand.
Palmboom links.
Cocktail rechts.
Laptop open.
En op het scherm de omzet van een volstrekt verzonnen, volledig fictief, totaal niet bestaand online casino dat vanuit een tropisch oord op de Nederlandse markt is gericht.
Dan zou ik het opeens begrijpen.
Dan zou Michel iedere ochtend roepen:
Nog een regel voor de legale markt!
Nog een limiet!
Nog iemand in Cruks!
Nog een register koppelen!
En vanaf het balkon klinkt dan:
„Goed bezig, Nederland!”
Nogmaals: dit is satire.
Een sprookje.
Een volkomen verzonnen gedachte.
Maar je moet toch íéts bedenken om dit beleid nog logisch te krijgen.
Want als niemand met gezond verstand meer kan volgen wat er wordt uitgespookt, begint een simpele jongen uit Twente vanzelf fantasierijk te worden.
De 150 volgelingen van de heilige missie
En het mooiste is: Michel doet dit natuurlijk niet alleen.
Er lopen ongeveer 150 opgeleide mensen rond bij de Ksa.
Mensen met diploma’s.
Titels.
Laptops.
Vergaderagenda’s.
Passen aan de broek.
En vermoedelijk allemaal toegang tot koffie.
Maar zegt er nou werkelijk nooit iemand:
„Michel… misschien is iemand met een bewindvoerder niet automatisch een gokverslaafde?”
Niemand?
Geen stagiair?
Geen beveiliger?
Niemand van de catering?
Of werkt het inmiddels zoals in het sprookje van de nieuwe kleren van de keizer?
Iedereen ziet het.
Iedereen denkt het.
Maar niemand durft het te zeggen.
„Wat een prachtig beleid, Michel.”
„Wat een schitterende koppeling, Michel.”
„Wat een fantastische registers, Michel.”
„Wat bent u toch beschermend, Michel.”
Tot er opeens ergens achter in de zaal een klein jongetje opstaat.
Laten we hem voor het gemak Henki noemen.
Henki kijkt nog eens goed.
Wrijft in zijn ogen.
Kijkt naar Michel.
Kijkt naar de 150 opgeleide volgelingen.
En roept:
„MAAR MICHEL HEEFT HELEMAAL GEEN KLEREN AAN!”
Stilte.
Paniek.
Crisisoverleg.
Werkgroep.
Evaluatiecommissie.
Extern onderzoek.
En voor Henki voor de zekerheid twaalf maanden Cruks.
Wie stopt deze kolderie?
Dat is uiteindelijk mijn vraag.
Wie stopt deze kolderie en volksverlakkerij?
Wie durft nog te zeggen dat bescherming iets anders is dan iedereen preventief behandelen alsof hij onbekwaam is?
Wie durft nog te zeggen dat een bewindvoerder geen medische diagnose is?
Wie durft nog te vragen waarom de legale markt steeds verder wordt dichtgeregeld terwijl de illegale markt buiten de poort feestviert?
En wie durft tegen Michel te zeggen:
Uw geld, uw keuze is geen principe als het alleen geldt wanneer het u uitkomt.
Dan is het geen keuzevrijheid.
Dan is het bestuurlijke willekeur met een mooie blog eromheen.
Maar goed.
Mensen, wat is het toch altijd prachtig als Michel weer iets van zich laat horen.
En al helemaal als hij een persoonlijke blog schrijft.
Daar kan geen cabaretier tegenop.
Dus bij dezen:
Prettige week nog, Michel.
Blijf vooral blogs schrijven.
Laat vooral vaker iets van je horen.
Echt.
24coupons heeft content nodig.
En zolang Ayatollah Michel aan het heilige rad van de keuzevrijheid blijft draaien, hoef ik alleen maar te wachten waar het balletje deze week weer valt.
Zijn geld, zijn keuze.
Haar geld, haar keuze.
Uw geld…
Even wachten. Michel kijkt eerst nog even in welk register u staat.
En toen kwam er een olifant met een hele lange snuit.
Die keek naar Cruks.
Die keek naar het CCBR.
Die keek naar de illegale markt.
En die blies dit sprookje uit.
Tot de volgende blog, Michel.