Er is een hardnekkig virus dat rondwaart in Den Haag. Niet COVID, niet de griep — nee, iets veel taaier: het Imago-Schade-Syndroom. En niemand lijkt er zo zwaar door getroffen als de Kansspelautoriteit (Ksa).
Bij elke vraag die iets te dicht bij de waarheid komt, grijpt de Ksa naar haar standaard medicijnkastje:
“De Ksa doet geen uitspraken over individuele gevallen.”
Of, als het echt spannend wordt:
“In het kader van lopende onderzoeken kunnen wij niet ingaan op specifieke situaties.”
Daarmee bedoelen ze eigenlijk: “We weten het óf niet, óf het komt ons nu even niet uit.”
De WOO-woestijn
Zelf zit ik middenin een WOO-verzoek (Wet open overheid). Een prachtig instrument, dat belooft overheidsbesluiten in het volle licht te trekken. Maar bij de Ksa blijkt dat zonlicht gevaarlijk: daar krijgen documenten spontaan zonne-allergie.
Bladzijden komen terug als zwartgelakte mummies, paragrafen verdwijnen als gokwinsten op een slecht moment. En als je dan vraagt: “Waarom is dit gelakt?” komt het droge antwoord:
“Om de belangen van de Ksa te beschermen.”
Kortom: open overheid, zolang het niet over henzelf gaat.
De 888-ComeOn-constructie: roulette met transparantie
Neem nu de recente samenwerking tussen 888 en ComeOn Group. Een deal die volgens ieder normaal denkend mens aanvoelt als een vergunning via de achterdeur.
Wie stelt de logische vraag: “Hoe kan dat nou?” krijgt van de Ksa het bekende standaardantwoord — of beter gezegd: geen antwoord.
De toezichthouder die zogenaamd integriteit onderzoekt, lijkt zelf niet door de screening te komen. 888 mag vrolijk terug de Nederlandse markt op, via een licentie van ComeOn. Een beetje alsof je zegt: “Ik heb geen rijbewijs, maar ik mag rijden, want mijn buurman heeft er één.”
De Ksa als toneelgezelschap
Wat ooit een serieuze toezichthouder moest zijn, is inmiddels verworden tot een theatergezelschap.
De Ksa speelt hoofdrol in haar eigen productie:
“Integriteit – de Musical”
Met acts als:
De Dans van de Doofpot
De Monoloog der Mails Zonder Antwoord
En natuurlijk de hit “Wij reageren niet op individuele gevallen”
Een voorstelling die jaarlijks miljoenen kost, maar waar het publiek allang weet dat het einde voorspelbaar is: de Ksa wint altijd, want ze schrijft zelf het script.
De paradox van vertrouwen
Ironisch genoeg is dit de instantie die vertrouwensonderzoeken uitvoert bij anderen.
Dezelfde Ksa die niet uitlegt waarom documenten verdwijnen, antwoorden weigert en betrokken raakt in dossiers die elke schijn van onafhankelijkheid overschrijden, meent te kunnen bepalen wie betrouwbaar is en wie niet.
Dat is alsof een pyromaan brandveiligheidsinspecties uitvoert.
De conclusie: transparantie met een gokje
De waarheid is simpel: de Ksa is niet bang voor imago-schade, ze is imago-schade.
In plaats van de wet te bewaken, beschermt ze haar eigen reputatie als een gokautomaat die enkel winst uitkeert aan zichzelf.
Wie écht iets wil weten, moet niet bij de Ksa zijn, maar bij de spelers, de slachtoffers, de WOO-zoekers — de mensen die achter de zwarte balken proberen te lezen wat Nederland eigenlijk niet mag weten.
Tot die tijd kunnen we het spel beter hernoemen naar:
“Kans op Antwoord? 0% RTP.”
