Vol verwachting klopt ons hart

Morgen om 10.00 uur is het zover.

Henkie gaat naar de Kansspelautoriteit.

Samen met Petra Schilder Spel, advocaat bij Meester Advocaten in Amsterdam. Voor de goede orde: Petra gaat niet mee als mijn gemachtigde. Ze gaat mee als juridisch adviseur en als iemand die verstand heeft van de Wet open overheid, kortweg de Woo.

De Woo is die wet waarmee een burger tegen de overheid kan zeggen:

“U heeft iets gedaan of besloten. Mag ik dan ook zien op welke stukken u dat heeft gebaseerd?”

Een vrij revolutionair concept.

Samen met ons zitten morgen drie Ksa people aan tafel.

Ja, people.

Engels.

Daar houden ze bij de Ksa tegenwoordig nogal van.

We krijgen Ab Antohi, van Juridische Zaken. Manon van Dalen, senior jurist bij de Ksa. En Ann van Leeuwen, senior griffier, die onder meer bezig is met de juridische dossiers en correspondentie.

Ab, Manon en Ann.

Het klinkt eerlijk gezegd minder als een delegatie van een toezichthouder en meer als de Nederlandse inzending voor een nieuwe Netflix-serie.

Three Ksa People and a Cash Center.

Maar goed.

Vol verwachting klopt ons hart.

Nou ja.

Het enige wat hier binnenkort echt klopt is mijn stier Hendrikus.

Die mag na vier maanden eindelijk weer de wei in bij 108 koeien.

En ik durf nu al te voorspellen dat Hendrikus morgen sneller tot de kern van zijn afspraak komt dan ik bij de Kansspelautoriteit.

Hij weet namelijk exact waarvoor hij naar die wei gaat.

Geen overleg over overlap.

Geen prioriteringsgesprek.

Geen deelbesluit 3.

Gewoon 108 koeien.

Je kunt van een stier zeggen wat je wilt, maar qua doelmatigheid kan de Rijksoverheid er nog wat van leren.

Henkie is weer acht

Morgen voel ik mij een beetje als een jongetje van acht.

Waarom acht?

Omdat acht mijn geluksgetal is bij het gokken.

En dat is uiteraard een onderwerp waarbij je de Kansspelautoriteit niet te veel ideeën moet geven.

Dus stel je voor.

Henkie, acht jaar oud.

Schoentje gezet.

Wortel erin.

Tekening voor het paard.

Braaf geweest.

En dan wachten op Sinterklaas.

Want Sinterklaas heeft een groot boek.

En in dat boek staat alles.

Wie lief is geweest.

Wie stout is geweest.

Wie wat heeft gedaan.

Wanneer.

Waarom.

En waarschijnlijk ook onder welk dossiernummer.

Eigenlijk een soort Ksa-archief, maar dan met een betere zoekfunctie.

Mijn verlanglijstje heb ik ook keurig op tijd ingeleverd.

Geen PlayStation.

Geen elektrische fiets.

Geen LEGO.

Ik heb 27 vragen ingediend.

Een hele week vóór het gesprek.

En die vragen zijn eigenlijk kinderlijk eenvoudig.

Wat heeft de Ksa destijds precies onderzocht bij de Cash Centers?

Wie heeft dat onderzocht?

Wanneer?

Welke betaalmethoden zijn getest?

Welke screenshots zijn gemaakt?

Welke technische gegevens zijn bekeken?

Welke rapporten bestaan?

Welke processen-verbaal zijn gemaakt?

En vooral:

waarop baseerde de Ksa de conclusie dat de Cash Centers een “onmisbare schakel” of een “onlosmakelijke verbinding” vormden?

Mijn vaste vraag is inmiddels zo eenvoudig dat zelfs Sinterklaas hem moet kunnen onthouden:

Bestaat het stuk?

Zo ja:

laat het zien.

En zo nee:

waarop was de conclusie dan gebaseerd?

Meer vraag ik eigenlijk niet.

De Sint had mijn brief gekregen

Op 14 september stuurde ik mijn vragenlijst.

Daarbij schreef ik heel bewust:

Beste Ksa, als jullie nú al weten dat een belangrijk deel van mijn vragen op 25 september niet kan worden beantwoord, stukken niet beschikbaar zijn of de juiste mensen niet aanwezig kunnen zijn, meld mij dat dan uiterlijk 22 september.

Dat leek mij redelijk.

Ik reis tenslotte niet naar Den Haag om daar twee uur te horen:

“Dat moeten we nog even navragen.”

Op 15 september kwam keurig bericht terug.

Mijn mails waren ontvangen.

Ze zouden worden gedeeld met de betrokken medewerkers en aan de betreffende dossiers worden toegevoegd.

Kijk.

Dan gaat bij dat jongetje van acht het hart sneller kloppen.

De Sint heeft mijn verlanglijstje!

De Pieten zijn geïnformeerd.

Het magazijn weet wat eruit moet.

Pakjesavond kan beginnen.

En toen werd het 22 september.

Niets.

Geen bericht.

Geen waarschuwing.

Geen rooksignaal vanaf de stoomboot.

Dus Henkie denkt:

Mooi. Ze hebben het voor elkaar.

Maar toen werd het 23 september.

Daar kwam Manon.

Niet met de zak van Sinterklaas.

Maar met een e-mail.

En daarin stond ineens dat “een groot deel van deze vragen waarschijnlijk niet beantwoord kan worden.” Veel vragen zouden volgens de Ksa gaan over stukken die nog onderdeel zijn van deelbesluit 3 van Woo-verzoek 19481. Ook werd mij alvast verteld dat de Woo niet bedoeld is voor juridisch advies of voor juridische duiding van stukken.

Ah.

Daar zonk de stoomboot.

Hoe maak je een jongetje vlak voor pakjesavond ongelukkig?

Heel eenvoudig.

Je zegt:

Henkie, kleine wijziging in het programma.

De stoomboot is gezonken.

Alle cadeautjes liggen op de bodem van de Noordzee.

Piet drijft op een vlot richting Engeland.

Het paard is zoek.

En die ouwe baas met zijn mijter hebben we sinds Hoek van Holland niet meer gezien.

Maar maak je geen zorgen:

we gaan vrijdag constructief met je bespreken welke cadeautjes prioriteit hebben.

Dat is ongeveer hoe ik de laatste mailwisseling ervaar.

Want eerder schreef de Ksa nog dat men met mij wilde bespreken hoe mijn Woo-verzoeken en de samenhangende gerechtelijke procedures op een:

“constructieve, effectieve en doelmatige wijze”

konden worden behandeld.

Constructief.

Effectief.

Doelmatig.

Dat zijn van die woorden waarbij een gewone burger denkt:

Pas op. Nu komt er een PowerPoint.

Ik vraag geen juridisch advies

Manon legt mij ook alvast uit dat de Woo niet bedoeld is om mij juridisch advies te geven.

Gelukkig maar.

Daar neem ik Petra voor mee.

Daarom zit er morgen een advocaat naast mij.

Ik vraag Manon niet:

“Wat moet ik hier juridisch van vinden?”

Ik vraag:

“Waar ligt het onderzoek?”

Dat is geen juridische duiding.

Dat is een zoekopdracht.

Als iemand tien jaar geleden een auto heeft onderzocht en vervolgens opschrijft dat de remmen levensgevaarlijk zijn, mag je jaren later toch vragen:

“Waar is het keuringsrapport?”

En dan is het antwoord hopelijk niet:

“Uw vraag heeft mogelijk overlap met een eerdere APK-procedure.”

Overlap

Dat is namelijk het nieuwe toverwoord.

Overlap.

Mijn Woo-verzoeken zouden elkaar overlappen.

De Ksa wil vrijdag graag bespreken welke verzoeken prioriteit moeten krijgen.

Daar heb ik een eenvoudig antwoord op.

Dat bepaal ik zelf.

Natuurlijk mogen Ab, Manon en Ann mij vertellen waar zij overlap zien.

Graag zelfs.

Maar als de Ksa zegt dat hetzelfde document in drie verzoeken voorkomt, heb ik een oplossing waar consultants normaal €1.800 per dag voor rekenen:

Geef mij dat document één keer.

Klaar.

Ik kan lezen.

Als hetzelfde vel papier drie keer terugkomt, hoef ik het echt niet drie keer in te lijsten.

Maar vertel mij dan wel:

welk document?

Welke datum?

Wie heeft het gemaakt?

Waar staat het?

Onder welk dossiernummer?

Niet:

“Dat document valt vermoedelijk gedeeltelijk binnen een ander verzoek dat deels onderdeel is van een eerdere procedure waarvan nog een derde deelbesluit moet volgen.”

Daar krijgt zelfs Google Maps een burn-out van.

Vijftien jaar onderzoek, vijf velletjes

En dan de werkdruk.

Daar zullen we morgen ongetwijfeld ook iets over horen.

De Ksa heeft inmiddels vijf Woo-verzoeken van mij lopen.

Dat klinkt indrukwekkend.

Totdat je kijkt wat sommige zoekslagen opleveren.

In één dossier over banken en betaaldienstverleners – bedrijven die geldbetalingen technisch mogelijk maken – vroeg ik naar een periode van bijna veertien jaar.

Uitkomst:

vijf documenten.

Alle vijf uit 2025.

Vijf.

Als alle onderzoeken van de Ksa die omvang hebben, geef mij een thermoskan koffie en ik heb het archief voor de lunch gelezen.

Daarom vind ik het argument werkdruk soms zo bijzonder.

Ik vraag de Ksa namelijk niet om morgen een nieuw onderzoek te verrichten.

Ik vraag naar het onderzoek waarvan jarenlang is gezegd dat het al verricht is.

Dat is een wezenlijk verschil.

Ik vraag niet:

“Wilt u vandaag onderzoeken hoe Cash Centers werkten?”

Ik vraag:

“Laat mij zien hoe u het destijds heeft onderzocht.”

Want conclusies waren er wel.

Processen-verbaal waren er.

De zaak ging naar het Openbaar Ministerie.

Mensen werden strafrechtelijk vervolgd.

Exploitanten kregen jarenlang de gevolgen over zich heen.

Dus ergens tussen al die conclusies moet toch een onderzoek zitten.

Je hoopt althans niet dat iemand op maandagochtend bij de koffieautomaat heeft gezegd:

“Zullen we het onlosmakelijke verbinding noemen?”

En dat iemand anders antwoordde:

“Goed idee, klinkt juridisch.”

Dat beweer ik nadrukkelijk niet.

Daarom wil ik juist de stukken zien.

Het OM zit inmiddels ook in de zaal

Ondertussen is de zaak allang geen klein geschilletje meer tussen Henkie en een toezichthouder.

Bij de rechtbank in Zwolle loopt een Woo-procedure waarin inmiddels ook het Openbaar Ministerie als belanghebbende deelneemt.

Financiën doet mee.

Verschillende voormalige exploitanten van Cash Centers doen mee.

Voor de gewone lezer:

dat betekent niet dat de rechter heeft gezegd dat Henki gelijk heeft.

Het betekent wel dat de stukken blijkbaar belangen van behoorlijk wat partijen raken.

De zaal begint langzaam voller te raken.

Het lijkt bijna op de intocht van Sinterklaas.

Iedereen staat langs de kant.

Alleen niemand weet nog waar de pakjes zijn.

En toen kwam Rykiel

Daar tussendoor verscheen nog een andere zaak: Rykiel.

Een strafrechtelijk onderzoek waarbij informatie en communicatie van de Kansspelautoriteit eveneens een rol speelde.

Na een recente rechterlijke uitspraak heb ik de Ksa daarom nog één eenvoudige vraag gesteld:

Wat doet de Ksa als later blijkt dat eerdere uitgangspunten, verdenkingen of conclusies niet of niet volledig overeind blijven?

Controleert de Ksa dan achteraf:

wat hebben wij destijds vastgesteld?

Wat hebben wij aan politie of OM verteld?

Was dat juist?

Moet dat worden gecorrigeerd?

Ik vind dat geen gekke vraag voor een toezichthouder.

Sterker nog: volgens mij is dat precies waarvoor toezicht bestaat.

Ook op jezelf.

The Ksa people

En dus zitten we morgen om 10.00 uur aan tafel.

Aan mijn kant:

Henkie.

En Petra Schilder Spel, advocaat bij Meester Advocaten in Amsterdam, vandaag aanwezig als mijn juridisch adviseur en Woo-deskundige.

Aan de andere kant:

Ab Antohi – Ksa people.

Manon van Dalen – senior jurist en Ksa people.

Ann van Leeuwen – senior griffier en eveneens Ksa people.

Ik gebruik expres Ksa people.

Een beetje Engels moet kunnen.

Hun voorzitter houdt daar tenslotte zo van.

Misschien beginnen we morgen wel met:

“Good morning Henk, welcome to our stakeholder alignment session concerning the integrated Woo workflow.”

Waarop ik antwoord:

“Prima Ab. Waar ligt het onderzoek?”

Dat scheelt weer een kwartier.

Drie wijzen uit Den Haag

Ab, Manon en Ann.

De drie wijzen uit Den Haag.

Misschien hebben ze goud, wierook en mirre bij zich.

Ik ben met minder tevreden.

Geef mij maar:

een onderzoeksrapport,

een screenshot,

een technische analyse,

een interne notitie,

een e-mail aan het Functioneel Parket,

of gewoon één velletje waarop staat:

Dit hebben wij daadwerkelijk onderzocht en hierop hebben wij onze conclusie gebaseerd.

Dan ben ik al een heel gelukkig jongetje.

Want mijn vraag voor morgen past inmiddels op een bierviltje:

Laat zien welk onderzoek naar de Cash Centers is verricht.

Laat zien welke stukken daaraan ten grondslag liggen.

Laat zien wat daarover met het Openbaar Ministerie en het Functioneel Parket is gecommuniceerd.

Daarna praten we over overlap.

Daarna praten we over prioriteit.

Daarna praten we over efficiëntie.

Eerst de zak open.

En anders wordt het Pasen

Want als morgen opnieuw vooral blijkt dat stukken nog beoordeeld moeten worden, vragen later worden beantwoord en alles onder een volgend deelbesluit valt, komen we vanzelf in 2027 terecht.

En ergens in het eerste kwartaal van 2027 komt mogelijk ook mijn hoger beroep in de strafzaak over de Cash Centers aan de beurt.

Dan is Sinterklaas allang terug naar Spanje.

Dan is het Pasen.

Dan hoeven Ab, Manon en Ann alleen nog hun mijter in te ruilen voor twee lange oren.

En wat zegt een haas wanneer je vraagt:

“Waar is het onderzoek?”

Precies.

Mijn naam is Haas. Ik weet van niks.

Voor de jongere generatie en voor de drie Ksa people die nu denken dat dit een nieuwe jurisprudentielijn is:

Spotify.

Arne Jansen.

Mijn naam is Haas.

Prachtplaat.

Nederlandse cultuur.

Ook belangrijk.

En nee, ik ga ze morgen niet opvreten.

Ik krijg inmiddels allerlei appjes:

“Succes morgen bij de Ksa. Vreet ze op!”

Rustig maar.

Ik heb thuis op de boerderij nog een konijn.

Dat hok heet Flappie.

Ik wil niet dat die naam in december ineens profetisch blijkt te zijn.

Dus morgen gaan we gewoon praten.

Rustig.

Feitelijk.

Document voor document.

Vraag voor vraag.

Misschien verrassen de drie wijzen mij.

Misschien ligt de tafel vol stukken.

Misschien krijg ik na al die jaren eindelijk het antwoord waarop ik wacht.

Dan schrijf ik dat ook gewoon op.

Met plezier zelfs.

Maar na de mail van Manon houd ik voorlopig rekening met een pakjesavond zonder pakjes.

Vol verwachting klopt ons hart.

Nou ja.

Voorlopig vooral Hendrikus.

En Hendrikus heeft tenminste uitzicht op 108 concrete antwoorden.

 

Henk ten Voorde