Voor 24coupons zou ik hem niet juridisch droog maken. Juist de combinatie van humor, verbazing en een serieuze onderlaag werkt het beste.
Eerst de Ksa, nu TOTO: wie is hier eigenlijk de sheriff?
Er was een tijd dat het leven van een gokexploitant overzichtelijk was.
Je moest oppassen voor de Belastingdienst.
Je moest oppassen voor de politie.
En als je echt pech had, kwam de Kansspelautoriteit langs.
Dat was het ongeveer.
Maar Nederland zou Nederland niet zijn als we daar niet nog een paar lagen bureaucratie bovenop konden stapelen.
Deze week las ik een artikel waarin TOTO niet alleen achter een illegale aanbieder aangaat, maar ook achter de bestuurders persoonlijk.
Even laten bezinken.
Dus niet alleen het casino.
Niet alleen de onderneming.
Niet alleen de website.
Nee.
De bestuurder.
Persoonlijk.
Ik moest het artikel twee keer lezen om zeker te weten dat ik niet per ongeluk een script van een Netflix-serie had geopend.
Want ergens onderweg lijkt de wereld van het gokken veranderd te zijn van toezicht naar een soort juridische Battle Royale.
Iedereen schiet op iedereen.
De Ksa schiet op illegale aanbieders.
TOTO schiet op illegale aanbieders.
Bestuurders worden aangesproken.
Vennootschappen worden aangesproken.
Trustkantoren worden genoemd.
En ondertussen zit ergens een speler van twintig euro op de bank die zich afvraagt waarom hij nog steeds door vijftien websites per dag wordt benaderd.
Het bijzondere is dat de discussie allang niet meer gaat over gokken.
Het gaat over aansprakelijkheid.
Over schuld.
Over verantwoordelijkheid.
Over de vraag waar de grens ligt.
En dat is een vraag die mij al jaren bezighoudt.
Want waar stopt faciliteren?
Wanneer wordt een betaaldienstverlener ineens onderdeel van het gokken?
Wanneer wordt een bestuurder ineens persoonlijk verantwoordelijk?
Wanneer wordt iemand die een dienst levert ineens behandeld alsof hij zelf het casino runt?
Dat zijn geen kleine vragen.
Dat zijn vragen die straks gevolgen kunnen hebben voor een hele industrie.
Want als je ver genoeg doordenkt, kom je op een punt waarop werkelijk iedereen aansprakelijk gemaakt kan worden.
De bestuurder.
De aandeelhouder.
De softwareleverancier.
De marketeer.
De affiliate.
De schoonmaker van het kantoor.
Misschien zelfs de man die de koffie heeft gebracht tijdens een bestuursvergadering.
Nederland heeft soms de bijzondere gave om van een probleem een complete bedrijfstak te maken.
En ondertussen blijft de werkelijkheid hardnekkig bestaan.
De speler die wil gokken, gokt.
Dat was zo in 1980.
Dat was zo in 2000.
Dat was zo in 2020.
En dat zal in 2030 waarschijnlijk nog steeds zo zijn.
De vraag is alleen via wie.
Via een vergunninghouder.
Via een buitenlandse aanbieder.
Via een app.
Via een website.
Via iets wat vandaag nog niet eens bestaat.
En terwijl de markt verandert, lijkt de juridische wereld steeds verder op een westernfilm.
Iedereen loopt rond met een advocaat in plaats van een revolver.
En ergens in het midden van dat alles staat de gewone ondernemer.
Die probeert uit te zoeken wat vandaag nog mag, wat morgen verboden wordt en wie hem volgende week voor de rechter sleept.
Misschien is dat wel de grootste gok van allemaal.
Niet het spel.
Niet de inzet.
Maar proberen te voorspellen wie morgen besluit dat jij ineens onderdeel van het probleem bent.
En voor iedereen die denkt dat ik overdrijf:
Lees de uitspraken.
Lees de procedures.
Lees de Woo-documenten.
En trek dan vooral zelf je conclusies.
Want één ding weet ik inmiddels zeker.
Vroeger moest je oppassen voor het casino.
Tegenwoordig moet het casino oppassen voor iedereen.
En zo blijkt maar weer: in Nederland is gokken vergunningsplichtig. Maar procederen inmiddels bijna niet meer. VOILA .
